01-09-09

Een veels te grote boekentas

Helemaal leeg en een tikkel verdrietig. Zo voel ik me nu. De stilte overheerst, buiten is het grijs. De lucht huilt in mijn plaats. Met de jaren wordt het loslaten er niet makkelijker op. Integendeel. De stap die het oudste kind zet, weg van mij, wordt altijd groter. Er waren bij haar geen tranen vanochtend. Ze heeft zich niet aan me vastgeklampt. Ze is trots en fier de speelplaats opgewandeld. Aan haar tengere schoudertjes kon ik de spanning aflezen als ze op het rode bolletje ging staan toen de bel ging. Maar ze hield zich groot en sterk. Bij het binnengaan draaide ze zich nog eventjes om, haar ogen zochten de mijne, ze zwaaide en was weg. De juf legde nog een geruststellende hand op haar schouder en dat stelde mij ook gerust. Ze is in goeie handen. Ze wordt groot, mijn kind 1.

Ons klein Jowanneke heb ik thuisgehouden vandaag. De stilte zou anders overdovend zijn. Te contrasterend met de zomerse drukte. Mijn eerste zomer dat ik niet ging werken is alweer flink wat jaren geleden en ik weet het nog als gisteren. Hoe ik panikeerde bij de idee dat die chaos twee maanden zou duren. Inmiddels zijn de kinderen groter - behalve het klein manneke - en zijn die 8 weken veel te kort geworden. We leven intens samen, zijn op elkaar ingespeeld en dan moeten we op 1 september in plaats van één te zijn plots terug elk ons eigen leven gaan leiden. Tja, ik moet écht even wennen. Snif.

09:49 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-09

Fluitketeltje

De druk wordt hoog in mijn fluitketeltje. Binnenkort 3 examens op één dag. De spanning is voelbaar zowel bij mezelf als bij mijn klasgenoten. Mama hier loopt thuis kriegel rond (een beetje maar?!). De kindjes heb ik uitgelegd dat dat komt omdat ik toets heb en ze lijken dat te begrijpen en me te vergeven voor mijn lichtgeraaktheid. Ik heb er zelf meer last van, denk ik. Als ik me terug begin te ergeren aan de drukte in de supermarkt, meen dat ik voorrang heb omdat IK wél veel te doen heb (zoals familierecht blokken) terwijl de bejaarden in de rij voor mij niets te doen hebben... dan weet ik hoe laat het is. Rustig ademhalen, even tanden bijten. Komt wel weer goed met mama.

 

 

09:15 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-03-09

Zware dobbers

Er zijn van die momenten dat ik twijfel. Waarom doe ik mezelf dat toch aan? Terug willen gaan studeren. Wie is er nu zo gek. Vooral als er een examen zit aan te komen, overvalt het me. Maar het valt me het zwaarst, als het allemaal niet van de eerste keer wil lukken. Als al mijn inspanningen voor niks lijken te zijn. Als de resultaten niet zijn wat ik verwachtte. Ik zet alles op alles om dit diploma te halen. Mijn motivatie komt van heel diep.

En toch... één slechte evaluatie en ik had al bijna opgegeven. Zo is studeren niet alleen kennis opdoen, maar ook (opnieuw) jezelf heel goed leren kennen. Een straffe leerschool. Confronterend soms. Ik werk hard, ben gedisciplineerd, enthousiast, gemotiveerd, gedreven, maar in het licht van een mislukking, zou ik liefst helemaal ineen krimpen. Ik ben dankbaar voor de jaren, voor de rimpeltjes en voor de ervaring. Want het besef is al een begin. Ik heb mijn neus in de lucht gehouden, de schouders niet laten zakken en ben keikoppig doorgegaan. Mijn fouten rechtgezet.

En zie, wat de docent me beloofde, gebeurde: ik ben boven mezelf uitgestegen. Het nieuwe resultaat is misschien nog niet best, maar al wel beter.

Er valt een last van mijn schouders.

Ik voel me tien kilo lichter

Het is een pak van mijn hart.

Laat nu die lente maar komen.

11:43 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-01-09

Schoolplicht?

Het is weer zover: de inschrijvingen. Dit keer moet ik Charlotte inschrijven in het eerste leerjaar. We hebben twee scholen vlakbij, op laat ons zeggen een 100m afstand elk. Men waarschuwt ons dat we op de dag van de inschrijvingen goed op tijd moeten zijn. Wil dat zeggen dat we zullen moeten kamperen? Sta je achter in de rij, dan kom je op een wachtlijst te staan. Raak je bij geen van beide scholen binnen, dan wordt het een andere, verdere school.

En dat begrijp ik nu niet, zie. Er is een schoolplicht maar wat als ik Charlotte bij geen van die scholen ingeschreven krijg? Ik heb niet eens een wagen om haar elders heen te brengen... Zal ik mijn tentje maar klaar zetten voor de inschrijvingsdag?

08:55 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-01-09

Een onstilbare honger

Studeren levert geluk op, wat te maken heeft met inzicht, leren en afwegen. Welke redeneringen vind ik het meest waar? Welke vind ik het mooist of sluit best aan bij hoe ik het zelf ervaren heb? Nog steeds is dat een bron van hulp en geluk. Het is als met eten: daar krijg je ook nooit genoeg van. Ik verheug me op élke maaltijd, drie keer per dag. Denk ik: heerlijk, straks weer eten. Naar lezen en dingen begrijpen heb ik een even onstilbare honger. Ik zou het pas echt betreuren als daar klad in kwam.
Connie Palmen, auteur

 

09:19 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-03-08

Help!

Mijn horoscoop meldt me dat maandag 10 maart geen al te gunstige dag wordt en dat ik dan vooral de lat niet te hoog mag leggen. Toeval (of niet?) wil dat ik net dan twee kanjers van examens ga afleggen. Moet ik nu :

a. niet te hard mijn best doen?

b. nog harder mijn best doen dan ik al doe maar vooral niet teleurgesteld zijn als ik er niks van bak?

c. stoppen met geloven in horoscopen?

11:45 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-02-08

Slummy Mummy

Voor wie Slummy Mummy gelezen heeft: Sexy Domesticated Dad zit in mijn klas!

20:00 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-12-07

Toeval

Gisteren mijn eigen naam 'ns gegoogled. Blijken er nog een paar met dezelfde voor- én achternaam rond te hotsen in ons landje. En één daarvan heeft dan nog een dochter Charlotte van - jawel - 4 jaar. Net als de mijne dus.

Een hele tijd geleden kreeg ik op dit blogje een reaktie. Na wat over en weer gemail blijkt dat Nele ook Gezinswetenschappen studeert. Nu zitten we dus samen in de klas en ik heb geen flauw idee hoe ze eruit ziet. Blijkt dan vandaag ook nog dat wij op dezelfde dag jarig zijn. Wat trouwens heel binnenkort is. Bij deze dus, gelukkige verjaardag, Nele!

De boogschutterkes blijken trouwens zeer ruim vertegenwoordigd in Gezinswetenschappen. Zou het dan toch in de sterren geschreven staan? Of we dan ook nog slagen is een andere zaak, natuurlijk. De eerste twijfel en zenuwen slaan toe. Binnenkort eerste examen en het wil er maar niet in. En dan begint het natuurlijk: heb ik dit echt nodig? waarom doe ik mezelf dit aan? Maar volhouden is de boodschap, zo houden de ouderejaars me voor. Duimen, hé, de 17de!

18:35 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-09-07

Thuiskomen

Tweede schooldag is achter de rug. Het voelt als thuiskomen. Mensen die met dezelfde dingen bezig zijn als ik. Te lang heb ik me eenzaam gevoeld met mijn gedachten, ideeën en overtuigingen. Blijkt dat er daarbuiten een hele wereld is van mensen die net zo denken als ik. Niet meer maar beter bijvoorbeeld is de titel van ons sociologie-boek. Met begrippen als onthaasting en zelfbeperking wordt kwistig gestrooid en onze hele wijze van leven en samenleven wordt in vraag gesteld. Het is misschien wat snel om te besluiten maar voorlopig lijk ik mijn stekje gevonden te hebben.

De eerste schooldag was voor de meiden wat moeilijk. Charlotte had gehuild in 'den opvang', wilde 's ochtends niet naar school, Hannelore begreep het niet dat bij moeke Elke plots de andere kindjes voor haar mochten vertrekken... Maar vandaag leek alles voor hen alweer heel gewoon. Het lijkt wel alsof ze allebei weer een sprong voorwaarts hebben gemaakt. Hannelore spreekt ineens in volzinnen (Elke patatjes gegeten en slaap kindje slaap buiten loopt een schaap) en Charlotte kwam stralend vertellen over haar schooldagje. Hannelore is hees en klinkt heerlijk snoezig.

 

 

20:58 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-09-07

Mama's eerste schooldag

Volgens Charlotte mocht ik niet zenuwachtig zijn want zij was het ook niet. Maar toch, met kloppend hartje ben ik richting Brussel gespoord voor mijn eerste dagje Gezinswetenschappen. Eens in de schoolbanken verdwenen alle zenuwen als sneeuw voor de zon. Hier heb ik jaren van gedroomd. Terug in de schoolbanken. De grijze cellen laten kraken. Het Instituut zelf doet er ook alles aan om je thuis te laten voelen. Alsof je in een warme familie opgenomen wordt. En de medestudenten? Van alle leeftijden en achtergronden maar met dezelfde interesse en motivatie. Kan niet missen, toch?

Thuisgekomen heb ik zingend de kindjes in bed gestopt, met veel intonatie en gebaren een verhaaltje voorgelezen, opgeruimd, manlief overstelpt met anekdotes... Ik heb er zin in! Laat maar komen die cursussen...

20:30 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-09-07

Eerste schooldag

Die zit er alweer op! Charlotte gunde me geen blik meer toen ze haar grote liefde Seppe terugzag en wandelde gezwind aan zijn hand de klas in.

De tweede kleuterklas is meteen wat meer menens. Mama's en papa's moeten nu aan de schoolpoort de kindjes opwachten ipv. aan de klas, mogen 's ochtends niet mee tot aan de rij... Het zal van Charlotte toch wat aanpassing vragen, verlegen als ze is.

De school heeft eind vorig schooljaar inspectie gehad en dat valt te merken. Op alle vlakken is het beleid strenger geworden. Zo mogen de kindjes in het naar huis gaan niet meer even van de glijbaan roetsjen (moeilijk voor die van mij want ooooh zoooo verleidelijk - dat gaat nog scènes geven) en moet iedereen in en rond de school AN praten (dat zal voor ons nog wel lukken).

Doet me trouwens denken aan één van de leukste Duitse woorden die we onderwege op vakantie zijn tegengekomen: rutschgefahr (uit te spreken met die lekker rollende Zwitserse R).

Op het vlak van wellevendheid of vriendelijkheid is er niks veranderd. Ik heb het er al met een andere mama (ook een 'inwijkelinge') over gehad: vreemd hoe hier - een dorp toch - de mensen elkaar zo kunnen negeren. We zien elkaar quasi elke dag maar we knikken niet naar elkaar. We geven geen teken van herkenning. Vreemd vind ik dat en ik kan er maar niet aan wennen.  

 

20:14 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |