23-12-09

La poste

Al een dikke twee weken zit ik op een pakje te wachten. Online besteld en betaald. Maar niks in die brievenbus. En het MOET er morgen zijn want het ding hoort onder de kerstboom. Al mijn andere online gekochte dingen kreeg ik daags na bestelling. Alleen... die werden vervoerd door een privékoerierdienst. En mijn laatste pakjes met -- u raadt het vast al -- de post. Ikke bellen, blijkt de post last te hebben van de sneeuw. Raar. Dat die privékoerier daar dan geen last van heeft. Raaaaar.

18:06 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-10-09

Hallo stress!

Daar is ie weer, de stress. Drie kinderen waarvan twee ziek. Een studie inclusief een eindwerk en mijn veel te hoog gelegde lat. Treinen die vertraging hebben en gemiste aansluitingen. Een veel te drukke agenda van dingen waar we niet onderuit kunnen. Verbouwingen er nog bovenop. En, oh jee, er komt ook nog vakantie aan en ik moet dringend gaatjes zoeken in de kalender wanneer er tijd overschiet om ook nog wat te genieten. Er moet nog naar de kapper gegaan, naar schoenwinkels want ze zijn weer allemaal veel te snel uit hun schoenen gegroeid, sint- en kerstinkopen en ik heb er eigenlijk allemaal geen zin in.

Ik voel het aan mijn koelbloedigheid. Als ik een half uur moet aanschuiven bij de post en mijn cool niet meer kan bewaren. Als ik dan ook nog een half uur voor niks heb mogen aanschuiven omdat ik de volmacht waar ik niks van wist niet bij heb. Als ik dan maar trillend en bevend van onmacht de loketbediende vraag waarom ze in godsnaam niet 'ns wat meer loketjes opendoen of wat ruimere openingsuren maken zodat niet iedereen altijd tegelijk naar de post gaat. Als ik op zijn antwoord 'Tja, wij zijn een populair kantoor' bijna in huilen uitbarst en zin heb om te gillen dat mensen helaas geen keuze hebben omdat dit het E-N-I-G-E kantoor is. Als ik ook nog niet binnen of buitenraak met de buggy.

Als ik dan zin krijg om te gillen. Iedereen de schuld te geven. Of toch vooral De Post. Of de NMBS is ook goed.  Of om me diep weg te steken onder een dekentje en er de komende dagen niet meer van onder te komen. Dan weet ik dat het tijd is om het wat rustiger aan te doen.

Eens kijken in mijn agenda wanneer ik daar nog een plekje voor vrij heb.

12:49 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-09-08

Nieuwe trend gespot!

Na de hangjongeren en de hangouderen, nu ook de hangouders. Dwz., ouders die in groepjes staan te kletsen en zodoende voet- en fietspad versperren, aldus een gevaarlijke situatie creërend voor de andere zwakke weggebruikers.

08:49 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-05-08

Grrrmmmblh

Onverrichterzake teruggekeerd van de school. Speelplaats verdacht leeg. Agenda gecheckt. Vermoeden bevestigd: pedagogische studiedag. Alweer.

Fikse streep door mijn rekening. Geen economie blokken vandaag. Niet werken vandaag.

08:43 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-05-08

De Vlaamse obsessie

Naar het schijnt staat ergens in Lonely Planet of zoiets over Vlaanderen dat wij geobsedeerd zouden zijn door orde en netheid in onze huizen. Dat fenomeen heb ik hier in het dorpje L. aan den lijve mogen ondervinden. Maar niet alleen heeft de Vlaming een obsessie voor zijn huisje waar van de vloer gelikt moet worden, waar je door de propere ramen niet eens meer ziet of er überhaupt wel ramen inzitten en waar onderbroekjes op kleur gesorteerd en gestreken in de kast liggen. Hij heeft dat ook met zijn tuintje.

En ook daar wordt men in het dorpje L. veelvuldig mee om de oren geslagen. Er wordt gesnoeid, gehakt, geboord, gesneden, gekapt, geverticuteerd en getrimd dat het een lieve lust is. En het gaat NIET om originaliteit. En al ZEKER NIET om schoonheid. Het gaat ALLEEN om perfectie. Geen grassprietje mag uit de richting liggen. Geen blaadje over de rand hangen.

Dat daardoor niemand nog rustig buiten kan zitten. Dat is van geen tel. Een tuin is om in te werken verd*mme! Niet om in te gaan zitten. Niet om van te genieten. Het hele weekend lang hebben we geraas van machines gehad (jaja, ook op de heilige dag des Heren).

En nu? Vanavond? Vuurke stook bij de buren. Het lekker geurtje hangt intussen lekker mee aan de wasdraad en in de gordijnen. Een lekker fris bedje met een snuifje 'verbrand'.

Ach ja, waarom ook niet. Binnenkort zijn we hier toch weg. Van mij mag het regenen, regenen, regenen tot het zover is.

 

19:23 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-04-08

ThuisZITTEN

Ik stijgerde lichtjes toen ik het las: 180 is een nieuwe Vlaamse televisiereeks. Top, ik twijfel er niet aan, want Gilde De Bal doet mee en Dirk Impens regisseert. Maar het concept. Hemeltjelief, thuiszittende vrouwen aan het werk helpen. Een programma met een boodschap, ohlala.

 

09:26 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Het station van L.

Een grote fan van het openbaar vervoer, ben ik. Altijd al ben ik gek geweest op stations. De drukte van Brussel-Noord bijvoorbeeld, tijdens de maandagochtend spits. Ik werp me in de mensenmassa en elke keer weer verbaas ik me hoe er niemand op elkaar botst. Op maandagochtend moet ik zo een mensenstroom 'dwarsen'. Geen sinecure, veel geslalom en toch lukt het elke keer zonder ongelukken.

De mix van mensen, oud, jong, knap, lelijk, gehaast-en-belangrijk-in-het-pak of rugzak-relaxed, negen-tot-vijf-vermoeid of angst-in-de-ogen-examen-blokkend... Het verveelt me nooit. Vertragingen neem ik er graag bij (behalve op een examenochtend). In de file zie je zoveel dingen niet. Samengepakt op een veel te korte trein, 'Comme des animaux' hoorde ik iemand zeggen, valt ook nog mee, hoewel...

Maar dat station van L. Het station van onze gemeente. Die naam eigenlijk niet waardig. Een streepje beton in de velden. Welgeteld 3 zitjes voor de honderden reizigers. Twee ieniemienie shelters voor als het regent. Ten prooi aan de wind die altijd net iets harder en kouder waait over de open vlakte van de L'se velden. Een fiets dient geparkeerd helemaal aan één eind van het perron. Waarna je het hele eind naar de oversteekplaats moet wandelen om dan terug het hele eind tot aan de zitjes of shelters te stappen. 's Avonds komt de trein dan weer helemaal aan het andere uiteinde aan en wacht een fikse wandeling tot aan de fiets. Geen zebrapad om de baan de kruisen. Geen schermen ook die vertragingen aankondigen. De ene trein te laat en de volgende te vroeg? Op goed geluk stapt iedereen op in de hoop dat dit de juiste is. En soms gokt men fout. Verschrikte gezichten wanneer we niet in Bxl Noord maar in Bxl Luxembourg stoppen.

Een echte die hard moet je zijn. Maar dat ben ik dan ook.

09:05 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-03-08

Een dwarrelend sneeuwvlokje

Sinds vanmorgen is Hannelore - op de tonen van Vivaldi's L'Inverno - een dwarrelend sneeuwvlokje. Mét prinsessenjurk en dikke, groene snottebel incluis. De dag was (na een slapeloos nachtje met een Charlotte die niet kon slapen) zo schitterend gestart. Samen een sneeuwman gemaakt, groter dan de meiden zelf. Prima plaksneeuw, dit jaar!

Daarna boodschappen wezen doen. Vol goede moed want dat is één van de klussen waar ik een hekel aan heb. Voordeel van huisvrouw zijn, is dat je kan gaan shoppen op de uren dat de meeste andere mensen al aan het werk zijn of juist nog aan de koffie zitten. Vandaag niet dus. Een overvolle supermarkt. Voor mij al mijn hele leven een onuitputtelijke bron van ergernis. Karretjes die in het midden van de gang blijven staan, groepjes hangouderen die alle gangen blokkeren en zelfs na herhaaldelijk gekuch, gesorry en gehum van mijnentwege niet opzij gaan, lange rijen aan de kassa's en vooral... het voorbijsteken! Doen alsof je niet gezien hebt dat er al iemand staat aan te schuiven en invoegen.

Vandaag was het dus weer zover. Ik begin dan te trillen op mijn benen, mijn handen beven en liefst van al zou ik in tranen uitbarsten om zoveel ongeduld en onbeleefdheid. Deze keer was het een dame die na herhaaldelijk door mij aangesproken te zijn, nog steeds deed alsof ze mij niet hoorde noch zag. Ben dan uiteindelijk met mijn twee jengelende kinderen aan een andere kassa gaan staan en toen durfde mevrouw mij aan te kijken. 'Kleingeestige' noemde ze me.

Nu vraag ik je. Wie is er kleingeestig? Iemand die alleen maar voor zichzelf boodschappen moet doen, alle tijd van de wereld heeft en geen twee bengels aan haar kar heeft hangen? Het valt mij altijd opnieuw op dat het voorbijsteken en het over het hoofd zien van de ander een ziekte is van de 50 plussers. Met mijn excuses voor mijn mams, paps, ooms en tantes... Op één of andere manier zijn zij ervan overtuigd recht te hebben op de beste of eerste plaats. Vinden ze het niet de moeite rekening te houden met de jonge mensen om zich heen. Zijn ze compleet vergeten hoe het is jong te zijn. Zijn zij het die klagen over de 'jeugd van tegenwoordig'. Maar zijn zij het ook die vertikken het goede voorbeeld te geven. Hoewel zij er absoluut van overtuigd zijn in hun hele leven nog nooit iets verkeerd gedaan te hebben.

Voorbijsteken mag van mij, hoor. Geen punt. Maar wees dan ook zo fair om het gewoon toe te geven. En probeer misschien toch 'ns het goede voorbeeld te zijn, voor ons, jonge mensen. Op een secondje meer of minder in de rij staan komt het toch écht niet aan, me dunkt.

Moraal van dit verhaal? Ik ga nooit meer de boodschappen doen op de ochtend na een verlengd weekend. Veels te druk.

10:22 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-02-08

Opengebroken

We wonen hier nu een vijftal jaar in L. en het grootste deel van die tijd heeft onze straat opengebroken gelegen. Naast veel lawaai (generatoren die 's nachts blijven draaien maanden aan een stuk, tractoren en bulldozers die hoopjes zand verplaatsen), veel vuil (een flinke modderpoel waar met buggy's of fietsen geen doorkomen aan is) is er nog iets anders waar ik me mateloos aan erger. Er hangen daar letterlijk een stuk of wat wegenwerkers rond. Ze hangen aan hun spade, of over de rand van een put in de grond, of uit het raampje van hun gemeentevrachtwagentje... En nooit, nooit, nooit zie ik iemand werken. De hoopjes zand worden af en toe wel 'ns bijgevuld en weer weggehaald (naar een andere straat die openligt?). Er wordt al eens een put gegraven, die dan weer wordt dichtgegooid om enkele dagen later terug opengelegd te worden. Het doet me allemaal wat aan Kafka of aan Magritte denken.

Maar wat nog het ergste is: ze doen niet liever dan wie voorbij komt van begin tot eind nastaren. Aangapen. Met de mond open, sigaret bungelend in een mondhoek. Te weten dat ik toch wel enkele tientallen meters te gaan heb onder deze nietsontziende blikken, begrijpen jullie vast wel dat het me vanmorgen met een ochtendhumeur van jewelste even te veel werd. Quit staring, start working, for f*** sake!

09:16 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-08

Regen, regen, regen

Net als vorig jaar met de carnavalstoet van de kindjes, regent het. Miezerig, gestaag. En oma die zou komen kijken, staat vast in één van de files.

Ik kan er maar niet over dat er zo weinig ruchtbaarheid gegeven wordt aan al die ongevallen op de weg. Agressie door jongeren wordt zinloos geweld genoemd. Men komt ervoor op straat. Men protesteert. Maar al dat openlijk egoïstisch gedrag op de weg. Dat blijkt dan heel normaal te zijn.

Morgen moet ik met de wagen van onze oude woning naar onze nieuwe woonplaats om de kindjes in te schrijven in de nieuwe school. Ik houd mijn hart alweer vast. Kon het maar met het openbaar vervoer. Maar helaas, dan zou ik een uur of drie onderweg zijn. Enkel. En toch. Alles liever dan mij er terug tussen te moeten wurmen. En weer te beseffen dat ik op de weg blijkbaar alleen maar plichten heb en geen rechten. Zelfs al kom ik van rechts. En weer te denken, het is niet moeilijk dat er zoveel ongevallen gebeuren. Als niemand rekening wil houden met een ander. En alleen maar 'ikke, ikke, ikke' denkt.

God, wat verlang ik naar de stad, naar trein en tram...

10:00 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-11-07

Vreemde boodschap

Het zit me al een tijdje dwars. Dat de maatschappij almaar meer voorzieningen treft voor éénoudergezinnen, voor gescheiden koppels, voor nieuwe gezinnen... Een alleenstaande kan rekenen op de compassie en de bijhorende hulp van een heel netwerk aan mensen terwijl een gelukkig samenwonende als ikzelf er net zo goed heel vaak alleen voor sta met een man die lange, lange dagen maakt. En dat niet in een week-week regeling maar altijd. Twentyfour seven.

Maar soit, laat ons de nadruk leggen op gelukkig. Dat ben ik nog steeds met manlief en met mijn gezinnetje dus klagen of zagen doe ik niet. Ik houd deze bedenking voor mezelf.

Wat gebeurt er nu bij manlief op het werk? De glijdende werkuren worden verstrengd. Tegen alle maatschappelijke tendenzen in. Alleen zij die co-ouderschap hebben kunnen een uitzondering krijgen. Op de dagen dat hun kinderen bij hen zijn, mogen zij vroeger of later starten dan de anderen. Naargelang hun wensen.

En mijn manlief? Die op maandag niet op tijd kan zijn want dat is mijn schooldagje en dan moet hij de meiden naar school brengen? Dat mag dus niet meer.

De moraal van dit verhaal: UIT ELKAAR GAAN!

11:31 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-10-07

Brief aan de school

Geachte,

Op de eerste schooldag van dit jaar kreeg ik (mama van Charlotte , 2e KL) te horen dat mijn kinderen niet op de speeltuin mogen bij het afhalen om 12u of om 15u30. Geen enkel probleem wat mij betreft.

De laatste tijd zie ik echter weer meer en meer kinderen die dit wel doen. Terwijl ik aan mijn jongste dochter uitleg dat dat niet mag van de juf, merk ik dat andere moeders/oma's/vaders/opa's geen weet hebben van dit verbod. Kunnen jullie aub. ervoor zorgen dat IEDEREEN hiervan op de hoogte gebracht wordt? Dan is het voor mij makkelijker om dit duidelijk te maken aan mijn jongste dochter. Leg maar 'ns aan een peuter van net 2 uit waarom andere kinderen wél en zij niet op de speeltuin mag. En dan blijf ik niet achter met het gevoel dat er met twee maten en gewichten gewogen wordt.

Als er in het begin van het schooljaar nieuwe afspraken gemaakt worden, dan houd ik mij daar als ouder aan en verwacht van mijn kinderen dat zij hetzelfde doen. Het is dan altijd spijtig te moeten vaststellen dat naarmate het schoojaar vordert, andere ouders hier lakser in worden maar ook dat niemand van de school zelf hen daar nog over aanspreekt. Ouders die zich wel aan de regels houden zoals ikzelf zijn daar mijns inziens de dupe van. Net als hun kinderen. Hoe kunnen wij onze kinderen regels leren als ouders zich daar zelf niet aan houden? Dat stemt mij vaak triest maar ik hoop op de school te kunnen rekenen om hierin kordater op te treden.

Met vriendelijke groet,

Katrien

 

13:05 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-07

Potteke stamp voor papa

Zo titelt het opiniestukje van Hans Van Crombrugge in De Morgen van vandaag. Mijn reaktie:

 

Geachte heer Van Crombrugge,

 

Heel herkenbaar, wat u daar vertelt. Ook al heb ik twee dochters die liever aan ballet doen dan aan voetbal. Op de dansles maar tevens aan de schoolpoort, in het verkeer en bij nader inzien zowat overal, wordt misschien wat minder gescholden dan aan het voetbalveld maar is het fatsoen van mams of paps evengoed vaak zoek.

 

Ik probeer mijn dochters te leren dat je beter je beurt afwacht en genoegen neemt met de kruimels die overblijven eerder dan je ellebogen te gebruiken om het grootste stuk te bemachtigen. Daar voel ik me vaak alleen in. We leven nu eenmaal in een tijd waarin de volwassenen het altijd beter weten dan ..., meer recht hebben op ..., minder tijd hebben voor ...

 

Hoe kunnen wij volwassenen verbaasd zijn over de verloedering van de jeugd? Mij verbaast het eerder dat er flink wat zijn die ondanks het voorbeeld dat ze thuis meekregen minder in ik--termen denken dan de generatie van hun ouders. Veel ouders beseffen mijns inziens ook niet dat hun eigen gedrag tegenover anderen net zo goed een deel van de opvoeding is. Opvoeden beperkt zich immers niet tot de relatie met het kind in kwestie. Dat kind spiegelt zich ook aan hoe jij als ouder omgaat met anderen.

 

Moeten we niet leren onszelf wat minder geweldig te vinden en meer respect opbrengen voor leerkracht/trainer/agent...? Wordt het niet dringend tijd dat we uit onze ik-wereld stappen en terug meer aan ons  beginnen te denken? Zou dat geen goed voorbeeld zijn voor onze teerbeminde kids? Kunnen we een ethische code maken voor aan de schoolpoort? Voor in het verkeer? Voor het aanschuiven in rijen? Een ethische code zoals als-andere-ouders-geen-snoep-meegeven-naar-school-doe-ik-dat-ook-niet? Een ethische code voor sportclubs lijkt me niet voldoende. Maar het is alvast een goed begin.

Katrien

 

17:17 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-10-07

De omgekeerde wereld

Eén van de kindjes rukt zich los uit mama's hand en rent bijna de straat op. Meneer moet remmen en scheldt mama de huid vol. Dat ze haar kinderen beter moet opvoeden.

Mama moet plots remmen voor een meneer van middelbare leeftijd die zonder kijken de straat oversteekt en krijgt de huid volgescholden.

Wie moet hier eigenlijk wie opvoeden?

10:14 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-09-07

Gal

Het is al even geleden maar ik moet toch nog 'ns mijn gal spuwen. Ik HAAT met de auto rijden. Elke keer opnieuw maak ik me kwaad om de incompetentie, de onoplettendheid en de betweterigheid van andere chauffeurs. Ik vervloek de dag dat ik mijn rijbewijs gehaald heb. Kan ik het niet terug inleveren? A.u.b.? Iemand?

 

11:41 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-04-07

Alleen!

Kindjes in bed, Tim naar vrijgezellenavond, ein-de-lijk nog eens een avondje voor mij alleen. Ik blokkeer bijna van enthousiasme. Wat ga ik doen: haken? lezen? schilderen? naaien? Britse krimi kijken op Canvas? vroeg slapen?

 

De achterdeur staat nog open, onze poezen liggen lui te genieten van de warmte die de terrasstenen langzaam afgeven, de vogeltjes in onze perenboom (of is het pereboom?) zingen weer hun hele repertoire lenteliedjes...

 

Net nog even op Zappybaby gaan kijken (www.zappybaby.be). Bij mijn eerste zwangerschap heb ik deze site ontdekt en sindsdien -tig keren geraadpleegd. Een vaste waarde in mijn planning, weet je wel. Sinds ik thuis ben, check ik er regelmatig het forum voor thuisblijfmoeders maar ik had mezelf plechtig beloofd dat nooit meer te doen. En toch, ik kan het niet laten, een beetje uit ongeloof, denk ik. Dat mensen zulke dingen schrijven. Het slechtste van internet, eigenlijk. Er zijn altijd werkende mama's die commentaar wensen te geven op de thuisblijfmamsen. Van 'luie krent' en 'slaafje' tot 'profiteur'... Wat ik daar vaak lees is regelrechte onverdraagzaamheid. Mogen vrouwen dan niet kiezen wat ze willen? Waar ze zich het beste bij voelen? Is dat nu niet net de verdienste van het feminisme?

 

Gelukkig kom ik dergelijke reakties enkel en alleen op Zappybaby.be tegen. Hier op mijn blogje? Allemaal positieve reakties, stuk voor stuk! En in mijn omgeving? Iedereen maar dan ook iedereen reageerde positief op mijn keuze om een tijdje thuis te blijven en voor de kids te zorgen.

 

Nu ik enkele maanden thuis ben en de eerste euforie is gaan liggen, besluit ik alvast het volgende: voltijds mama zijn is de meest intense job die ik ooit heb gehad. Het vergt geduld, creativiteit, energie, liefde, plezier, inzet, enthousiasme, multi-tasking ... kortom, alles wat elke andere job ook van je vraagt maar dan in tienvoud!

 

Chapeau aan onze grootmoeders die meestal geen keuze kregen!

 

En nee, ik heb ab-so-luut geen spijt van mijn keuze! Ik beloof plechtig NOOIT MEER op dat forum te gaan kijken. Het is genoeg geweest! Er zijn te veel goedgeluimde mensen om dan zomaar mijn dag te laten vergallen op een internetforum. Dus, kom op met jullie positivisme!

20:03 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-03-07

Ik word gek van ze als ...

... ze alweer alles uit alle lades halen. Of het nu in de badkamer of in de keuken of in de slaapkamer is.

 

... ze vragen om een geplofte ballon terug te maken met een scène als ik zeg dat zelfs mama's dat niet kunnen.

 

... de jongste (1) gilt omdat ze op school wil blijven en de oudste (3) gilt dat ze mee naar huis wil.

 

... de jongste net voor school 'kaka' zegt en mama dus ècht geen tijd meer heeft om nog snel de pamper te verversen.

 

... ze weer 'ns alle cd's uit het rek halen. Ze zaten ooit alfabetisch...

 

... ze mijn pas opgevouwen was weer uithalen.

 

... ze altijd de andere kant opwandelen dan die we uitmoeten.

 

... ze met hun chocomondje wegrennen voor ik het kan afvegen en dan lekker in de kussens van de zetel gaan bijten.

 

... ze altijd opnieuw een huisje willen bouwen met de kussens van de zetel zodat mams en paps noodgedwongen op de harde keukenstoelen blijven zitten.

 

... mijn make-up te pakken krijgen.

 

... Hannelore stilletjes buitenspeelt (lees: de poezenkorreltjes opeet).

 

... ze eerst de volumeknop op maximum zetten en dan de radio aanzetten.

 

... ze in bad mijn dure shampoo te pakken krijgen en helemaal uitknijpen.

 

... ze hun kleertjes niet willen aandoen.

 

... ze hun kleertjes niet willen uitdoen.

 

... ze aan tafel altijd op een andere plek willen zitten.

 

... het niet gelijk blijft uit wèlk glas je je water drinkt.

 

... ze met alles willen helpen.

 

... ze alles zelf willen doen.

 

... ze voor de duizendste keer hun glas omstoten.

 

... ze hun koek laten vallen en er nog 'ns op trappen ook.

 

... ze fruitsap drinken uit een doosje en in hun enthousiasme weer te hard duwen.

 

... ze terwijl je 'néééééééééé' roept, toch nog lustig verder doen.

 

... ze 'nééééééé' nooit lijken te horen terwijl een gefluisterd 'ijsje' zelfs aan de andere kant van het huis verstaan wordt.

 

... ze zich altijd vuil maken als ze net propere kleertjes aan hebben.

 

... ze de WC weer 'ns gaan poetsen met de WC-borstel.

 

 

10:11 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-02-07

Varia

Hannelore zingt van Popepaupe (Bob de Bouwer) en zegt popupoep (Op uw poep, dat moeten we wel duizend keer tegen haar zeggen aan tafel). Op het eigenste moment is ze snipverkouden en sieren (of ontsieren) twee dikke groene, elastische snottebellen haar gezichtje. Het madammeke doet niks liever dan ze over haar hele snoet uitwrijven. En hard weglopen als mama met de zakdoek aan komt lopen.

 

Gisteren zat ik even met de handen in het haar, letterlijk. Charlotte komt bij me staan en zegt met haar allerliefste stemmetje: 'Mis jij Oma Moetje?'

 

Heb vandaag een bal tegen mijn kop gekregen in het ballenbad van plaatselijke binnenspeeltuin. Van de eigenares nota bene. Vind dat wij een gratis beurt zouden moeten krijgen.

 

En last but not least, heb me weer boos gemaakt in het verkeer. Als je de hele weg 20km/u rijdt (ja, ook in zone 50), heb je volgens mij toch tijd genoeg om 'ns uit te zoeken waar je richtingaanwijzers staan? Geachte heer die voor me reed, ik wond me dus niet op over uw gebrek aan snelheid (ik heb tijd, weet je wel) maar over uw gebrek aan richtingaanduiding.

21:07 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-07

Let's go swimming

Net terug van het zwembad. Beide dames uitgeteld op de zetel in slaap gevallen. Mission accomplished!

 

Vraag me wel af waar het plezier van het zwemmen naartoe is. Er moet één of andere ongeschreven wet zijn dat het zwembad in schoolvakanties tussen 16 en 17u voor bejaarden is? De meiden mochten niet 'spetsen' en niet aan deze of gene zijde van het zwembad spelen want daar was deze of gene gepermanente haar baantjes aan het trekken. En dat in het kinderbad. Van zodra één van mijn meiden in de buurt van hun badslofjes of -jassen kwam, zag ik al die met badmuts beschermde grijze krullen angstig en/of misprijzend mijn kant uitkijken. Van 'die gaat dat kind daar toch niet laten aankomen' over 'die heeft haar kinderen ook niet in de hand' tot de regelrechte angstblik van 'die gaat voorzekerst mijn shampoo pikken'.

 

Ik mis toch wel een beetje kleur in dit thuisblijfbestaan. De meeste gezichten aan de schoolpoort zijn trouwens ook zuur, hoor. Wat een tristesse, hier in Vlaanderen. En wat een kleurloosheid. De mama's waar ik het meeste mee babbel zijn de mama's met de pretlichtjes in hun ogen. Eentje daarvan draagt een hoofddoek en de andere heeft een Pools of ander oostbloks accent.

 

Arm Vlaanderen.

17:37 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-01-07

Ik is beetje boos...

Net aan de schoolpoort naar mijn voeten gekregen van ene opa. Omdat ik Hannelore niet had vastgegespt in de buggy en hij zich heeft moeten bukken om haar recht te zetten zodat ze er niet uit zou vallen.

 

Voor die schamele 20m van thuis naar school zet ik het kind namelijk niet vast. En gezien ik niet door de schoolpoort kan met haar wegens ouders/grootouders die allemaal stuk voor stuk hun kroost willen uitzwaaien (beeldt u in, je bent 9 en je mama roept van aan de poort 'Kabouter, flink zijn hè! Om door de grond te gaan, toch ?!) moet zij altijd even wachten terwijl ik Charlotte binnensteek. De laatste tijd ging Charlotte al alleen naar binnen maar nu met haar mankepootje moet mama terug mee.

 

Dank u dus, lieve opa, voor uw welwillende hulp.

 

Dat gij na herhaaldelijke vragen van de school om geen snoep mee te geven met de kinderen toch uw kleinkind met smartiekes de speelplaats opstuurt, daar hoort ge mij niet over, hoor! En dat ge uw kleinkind met de wagen brengt terwijl ge van verre naar bier ruikt, my lips are sealed!

 

15:05 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-01-07

Vegetarische maaltijd

Even stress vanmiddag. Charlotte moest pipi doen maar met haar gipsen voetje moet mama natuurlijk altijd mee naar het tvet. Maar mama was nu net met de maaltijd van beide meiden bezig. Met handen vol aardappelen. Dus moest Charlotte éven wachten!

 

Te laat! Gipsje nat, broek nat, onderbroekje nat, sokken nat, vloer nat... Alles opgekuist, gewassen, te drogen gehangen.

 

Terug naar de maaltijd. Helaas had poes intussen alle vlees uit de potjes gehaald.

 

Aaaargh.

18:10 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-12-06

Uitstapje

Hoe vaak gebeurt het in andere gezinnen, vraag ik me af. Gisteravond besluit je om vandaag naar Brugge die scone af te zakken waar Ice Planet plaatsvindt. Vandaag beslis je 's ochtends om toch maar naar Antwerpen te gaan voor een dagje shoppen. Onderweg naar Antwerpen maak je na veel vijven en zessen (lees: gekibbel en gekijf) rechtsomkeer richting kust.

 

Wij dus naar Brugge. File, file, file. Blijkbaar is het Venetië van het Noorden een ware trekpleister tijdens de kerstdagen. Lekker ver weg geparkeerd, flink gestapt in de kou waar we helemaal niet voldoende op voorzien waren. Bleken de files voor Ice Planet nog langer dan die op de snelweg. Dan maar opnieuw rechtsomkeer. Daar kibbelen wij niet over. Manlief en ikzelf zijn op dat vlak twee handen op één buik. Wij mengen ons niet tussen al dat volk.

 

En zo komen we vaak op verrassende plekjes terecht. In hartje Brugge en toch ver van de toeristen hebben we in een oud bakkerijtje dat na Oudjaar de deuren sluit zoete broodjes gegeten. We werden een eeuw teruggegooid. Plassen was net als bij mijn overgrootvader (pepe kletsenbol) op een koertje buiten. Charlotte maakte zich duidelijk zorgen over haar koude billen. Brood werd er nog gesneden met zo'n oude reutelende snijmachine, de tafeltjes waren van rode formica en de koffie kwam echt uit de gebloemde thermoskan. Aan de muur landschapjes die door de tijd bruin geworden zijn. Sanseveria's voor de ramen en azalea's op de tafeltjes.

 

De bakkerszoon leek trouwens op acteur Edward Norton maar dan in de rol van psychopaat. Beetje griezelig perfect. Maar dat maakte oma aan  de kassa wel goed.

 

Soit, wij hebben dus 3 uur in totaal (heen en terug) gereden enkel en alleen om een broodje te eten. En toch was het een leuke dag.

 

Wat wij morgen gaan doen? Wij gaan naar Antwerpen!

19:58 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-07-06

Broodje gezond met extra mayonaise

Wàààààààr halen ze het toch! Het mens is dan nog op dieet ook. Van rare kronkels gesproken.

 

Het is hier anders wel lekker werken, in de airco. Beter dan thuis in elk geval. En toch. Ik mis de kids, mijn meiden, de kleine en de grote...

16:58 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-07-06

I don't know how she does it

Hoe doen ze het toch. Die andere mama's. Elke dag fris gewassen en gestreken op het werk verschijnen. Kinderen idem dito achtergelaten in de kribbe of op school. Manlief zonder plooitjes uit werken met in de boekentas zijn door vrouwlief met veel genegenheid gesmeerde boterhammetjes in de boekentas.

 

Mijn manlief moet zelf zijn broodje maar voorzien. En fifty fifty voor de kids opdraaien. Want zonder hem lukt het me al he-le-maal niet.

 

Ik struikel over de wallen onder mijn ogen en van pure miserie krijg ik ook mijn haar al maanden niet meer in de plooi. Tijd om 'ns rustig in bad te gaan liggen weken is er niet en om uit te slapen al helemaal niet.

 

Ach, ik ben zo moe...

18:01 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |