Working mum wordt thuisblijfmams

Waarom?

2011-12-28T20:17:28+01:00

Daarom hebben wij die handen en die armen

Om elkaar - als het koud wordt -

Te verwarmen

Onze nieuwjaarswens! Charlotte, Hannelore, Hassan, Tim & Katrien

Tweemaal Spleen

2011-12-22T19:28:49+01:00

Ik zit mij voor het vensterglas

onnoemlijk te vervelen

Ik wou dat ik twee zusjes was

Dan kon ik samenspelen

(K.P. Naar G. Bomans)

Of:

Ik wou dat ik twee burgers was

Dan kon ik samenleven.

(Ramsey Nasr ook naar G. Bomans)

Simpel

2011-12-03T10:44:30+01:00

Daan & Isolde, zoals parmaham en meloen, halen ze het beste in elkaar boven. Ze tillen elkaar op en brengen elkaar en het publiek naar ongekende hoogtes. De zes muzikantes, allemaal luisterend naar de zoete naam Isolde, zoals Daan haar terecht voorstelde, goochelde met de vibrafoon en de bugel. Een nachtegalenstem die de diepe bas van Daan nog rauwer en schrijnender stemt. Geen Daan-show gisteravond. Het was de muziek die heerste en Daan was alleen maar haar nederige dienaar. Al ten tijde van Dead Man Ray wist ik dat deze man iets weet te maken dat een goddelijke aanraking heeft meegekregen. Een beetje als Mozart, een getormenteerde ziel die tegelijk het diepste, zwartste gat weet te evoceren als de goede luisteraar naar de hemel kan voeren. Het waren toen al niet meer alleen melodieën die hij schreef maar composities. De Simpel-tour geeft me gelijk: de nummers blijven overeind en tonen zelfs meer van hun kracht in een setting van alleen maar piano, vibrafoon en cello. Ook al lang weet ik de bonte mix van invloeden te appreciëren, van overal, uit verleden, heden en zelfs een glimp van de toekomst. Alsof Johnny Cash, Randy Newman en Wim Mertens tegelijk op het podium staan. Licht geniaal, flitst er door mijn hoofd als ik naar Icons luister, of naar Housewife. Met Isolde en Daan is er niet alleen meer een verre goddelijke vinger in het spel, maar staat een godenkoppel uit de Griekse mythewereld achter de instrumenten. Zij zijn de instrumenten. Onvermijdelijk meeslepend. Soms overdonderend en soms aangrijpend. De ware ster gisteravond was de muziek. Plain and simple.

Voetjes en wortels

2011-10-05T09:51:31+02:00

Er staat een grote boom aan de kleuterschool. Een knoestige, met dikke wortels die uit de grond omhoog steken. Elke dag wil zoonlief dat ik hem een handje geef en stapt hij vol levenslust met zijn kleine voetjes over, op en tussen de wortels. Elke dag denk ik, hoeveel van die voetjes zijn hier door de decennia heen al over die wortels gegaan? Hoeveel blije en droeve gezichtjes heeft deze boom al gezien? Hoeveel peutertjes heeft hij in kleutertjes zien veranderen? En dan de andere kant zien opwandelen naar de lagere school? En hoeveel van die kleine voetjes wandelen nu elke dag opnieuw voorbij en zijn nu zelf grote voeten geworden die kleine voetjes naast zich hebben? Vele van die grote voeten hebben weinig tijd, merk ik, en trekken ongeduldig aan kleine handjes want men moet voort, voort, voort en ziet de boom niet meer staan. Gelukkig heb ik tijd. Tijd om elke dag opnieuw met veel geduld te wachten met een klein zacht handje in mijn grote hand en te kijken naar die knoestige wortels met die kleine voetjes erop. Soms in sandaaltjes, soms in laarsjes. Soms onder groene bladeren, soms - zoals nu - wadend door ritselende, gele blaadjes op de grond. Het is een mooie vriendschap, mijn zoon en die boom. Hopelijk mag het nog lang blijven duren. Hopelijk heeft zoonlief ooit zelf kleine voetjes naast zich en kleine handjes in zijn grote handen. Maar vooral: hopelijk heeft hij de tijd om op die kleine voetjes te wachten.

Briefje aan mijn oudste

2011-09-11T20:30:35+02:00

"Ik ben een meisje van zeven jaar

 Ik wil een ijsje

En speldjes in mijn haar

Een eigen kamer

En een prinsesje zijn

En ik wil aandacht"

Mijn lieve dochter,

Je bent dan wel acht geworden maar het bovenstaande liedje van Boy Roy zegt het allemaal. Een flinke dochter, groot en slank, met eindeloze benen waar ik jaloers op ben. Een gelukkig meisje, dat straalt en bloeit. Vroeger was je heel verlegen en was de drempel aan de schoolpoort soms heel hoog. Dat is nu voorgoed verleden tijd. Je vriendinnen (de heilige drievuldigheid noemen we jullie) staan je met open armen op te wachten en elke ochtend bij het weerzien en elke avond bij het afscheid wordt er duchtig geknuffeld. Je hobby's zijn nog steeds knutselen, knutselen en knutselen. Ons huis puilt uit van je inventieve kunstwerkjes. Er schuilt ook een klein moedertje in jou: als je kleine nichtje in de buurt is, laat je haar niet meer los en verraadt je blik een eindeloos geduld en tederheid. Met je poppen speel je alles nog 'ns na. Als mama heb je het heel druk, met je vijf baby's in draagdoeken, buggy's en maxi cosi's en daar nog 'ns de boodschappen bij die je in het winkeltje van je zus hebt gekocht.

Dit jaar was je vanaf dag 1 verknocht aan je juf, een knappe, enthousiaste jongedame die door alle meisjes wordt geadoreerd. In tegenstelling tot je zus, ben je niet met je uiterlijk bezig. De kleren die ik voor je klaarleg zijn altijd goed. In de winkel kunnen we op vijf minuten tijd schoenen kiezen, zonder enige discussie. Op dat vlak zijn we het altijd eens. Maar je blijft mijn grote snoeper en dat zorgt wel 'ns voor wat wrijving ('ik haat u', 'ik mag hier nooit iets'). En toch ben jij mijn beste etertje: je lust àlles en bent nooit te beroerd om vreemde, nieuwe dingen te proeven. Soms krijg je ook een opruimbui en ga je plots volledige kasten herinrichten of heb je een lumineus idee om in ons huis wat meer orde te creëren.

Met je broer en zus gaat het soms wel 'ns mis. Je hebt niet altijd zin om de grootste of de meest verantwoordelijke te zijn en eist dan ook klaar en duidelijk jouw plekje op. Anderzijds kan je ze ook niet missen. Een nacht op een kamer zonder je zus of je broer die een dutje doet: het zijn lege momenten voor jou. Alleen met jullie drietjes is ons gezinnetje compleet.

Je was een heel makkelijke baby, net als je nichtje nu, en je bent nog altijd een makkelijke meid die ons weinig zorgen geeft maar vooral veel plezier. Het is een genot om jou groot te mogen zien worden en je bij ons te hebben. Wat een voorrecht om ouder te mogen zijn van een meisje als jij. Ik hoop dat die lichtjes in je ogen en je plezier in het leven er altijd zullen zijn. Je straalt warmte uit en levenslust. De wereld is er mooier op geworden met jou erbij!

Je mama

Stilte!

2011-09-07T09:06:32+02:00

Kinderen moeten stiller spelen, klinkt het her en der en die stem wordt helaas steeds luider. Het lawaai van spelende kinderen heeft mij nog nooit gestoord. Het geluid daarentegen van een buurman die een hele zomer lang elke avond hout zaagt met een een professioneel zaagmasjien tot 22u ’s avonds terwijl de ramen en deuren wijd open staan en de kindjes proberen te slapen wel. (Hoeveel hout kan een mens eigenlijk te verzagen hebben?) Of van volwassenen die op restaurant of tijdens vergaderingen de gsm’s met irritante deuntjes veel te luid laten rinkelen. Men mocht maar ‘ns een oproep missen. Of de bouwvakkers die dag in dag uit de radio loeihard op Radio Twee hebben staan terwijl ik helemaal geen fan ben van radio, laat staan van Radio Twee. Of moto’s die op een zonnige middag het dutje van mijn zoon doorscheuren. Of boomcars aan verkeerslichten ’s ochtens om 8u die mij een premature koppijn bezorgen. Of zon- en feestdagen waarop duchtig gezaagd, geklopt, geboord, gesnoeid wordt en die allang geen zon- of feest dagen meer zijn. Of de mevrouw die graag onder ons slaapkamerraam in het holst van de nacht een luide gsm-conversatie houdt. Of mensen die op de trein een voor iedereen verstaanbare monoloog houden gericht aan hun collega’s die alleen maar mogen luisteren en vooral niets mogen inbrengen. Buren die tot de vroege uurtjes kletterende ambras maken. Flatgenoten die een deur niet zachtjes kunnen sluiten maar altijd moeten slaan, ook om drie uur ’s nachts.

We zouden beter eerst eens wat meer leren luisteren, naar onszelf en hoeveel lawaai we maken, naar de anderen zonder ze te overstemmen met onze mening en naar de kinderen en ons de vraag stellen waarom ze zoveel lawaai maken en waarom we dat lawaai vinden en al de rest niet.

Helemaal alleen

2011-09-01T09:32:05+02:00

Geen van de kinderen had tijd voor nog een zoen vanmorgen en nu blijf ik helemaal verweesd achter. Let vooral ook op de berg was op de achtergrond...

Nieuw leven

2011-08-30T13:32:06+02:00

Lieve Robbe,

Elk jaar schrijf ik een briefje voor mijn kindjes, over wat ze beleefd hebben maar vooral over wie ze zijn. Mijn mama deed dat voor mijn broer en mij, ik doe het nu voor mijn kinderen en waarom niet ook voor mijn petekindje. Twee dagen geleden ben jij geboren. Uit pure opwinding ben ik de hele nacht mee wakker gebleven, elk halfuurtje checken of je papa het langverwachte berichtje nog niet gestuurd had. Op het cruciale moment was ik toch in slaap gevallen. Rond een uur of vijf ’s ochtends heb jij je eerste schreeuwtje gegeven.

Robbe, een echte jongensnaam. Geen Robbeke, Robbetje of Robbie maar een heuse Robbe. Vandaag heb ik je voor het eerst in levenden lijve gezien en even mogen vasthouden. Je naam past bij jou: een echt jongetje. Je hebt nu al knokige knietjes en ik zie al in de verte de vele schaafwondjes van het ravotten die ze zullen moeten verwerken. Een tevreden jongen ook, lekker dicht bij je mama, of veilig in je papa’s armen. Meestal zijn je oogjes nog toe maar als ze opengaan kijk je verwonderd de wereld in. Een blik vol concentratie die probeert te begrijpen wat je allemaal ziet.

Met je gatje in de boter gevallen, dat moest ik denken vandaag. Met een zachte mama, een papa die graag ravot en een grote zus die je mee aan haar handje de wereld in zal trekken. Je zal door liefde worden omringd, in een gezinnetje dat jou het beste wil geven. Af en toe zal je wat geduld met ze moeten hebben: mama’s en papa’s zijn soms moe en grote zussen moeten soms nog leren delen. Soms zullen ze ook geduld met jou moeten hebben want er staat je nog zoveel te leren. Dat mag met vallen en opstaan en ze zullen altijd klaarstaan om je op te vangen en te troosten.

Maar zij hebben het met jou ook getroffen: een flinke jongeman die zich al duidelijk geborgen voelt in het warme nestje dat zijn gezinnetje is. Alles erop en eraan, gezond en wel en doorheen alle drukte die ik met mijn gezin in jouw huis bracht vandaag heel rustig en tevree.

Wie er ook altijd zullen klaarstaan, zijn wij: Charlotte als een mini-moedertje, Hannelore als ravotkameraad, Hassan als zorgend grote vriend, Tim als een soortement oom en ik als je meter. Hannelore heeft aan jouw mama de beste meter die er maar kan zijn, dus de lat ligt voor mij héél hoog. Ik hoop dat ik voor jou ook zoveel zal kunnen zijn...

Je meter

28 augustus 2011

Zes

2011-08-10T21:16:44+02:00

Liefste Lore,

Maar van jou moet ik zeggen 'Hànnelore'. Twee dagen geleden ben jij zes geworden. Een voorlijk meisje, op de drempel naar het eerste leerjaar, dat al redelijk kan lezen, schrijven en rekenen. Dat wordt een makkie volgend jaar. Je juf in de derde kleuterklas (wie jij mateloos adoreert) beschreef jou in zulke lovende termen dat mijn oren ervan gaan tuiten en ik me wel 'ns afvroeg of wij over hetzelfde kind spraken. Een lief, behulpzaam, gehoorzaam meisje dat nooit verlegen zit om haar 'moetjes' af te werken of op te ruimen. En dat terwijl jij thuis een broertje dood hebt aan alles wat met 'moeten' te maken heeft. De kunst om stil te verdwijnen als er opgeruimd wordt, heb je al aardig onder de knie.

Je bent nog altijd wijs voor je leeftijd, met een bijzonder rijke woordenschat, héél uiteenlopende interesses (van prinsessensgedoe tot middeleeuwse kastelen, van Cars tot en met dino's) en een meester in de negotiatie. Een vasthoudend karaktertje: je weet wat je wil en je bijt je erin vast. Een toekomst als vertaler-tolk zit er misschien ook wel in: als enige versta jij je kleine broertje en vertaalt moeiteloos zijn uitspraken.

Je huidje heeft nog altijd dat baby-zachte maar tegelijk ben je het laatste jaar een echt juffrouwtje geworden. Elke dag wil je een andere outfit en jij weet precies wat bij elkaar past en wat niet, ondanks mijn protesten dat blauw-wit gestreepte nylons, een oranje-wit gestippeld rokje en een groene T-shirt met bloemen niet bij elkaar gaan, al zeker niet met knalgele laarzen. Ondanks je ijdelheid, kost het me veel moeite om jou in bad te krijgen. Je bent ontzettend trots op je lange haren (echte leeuwenmanen, naar je sterrenbeeld) maar o wee als ze gekamd, gewassen of gestrikt moeten worden.

Al drie jaar lang ben je trouw aan jezelfde 'lief' en jezelfde beste vriend, met een duidelijk onderscheid tussen beide. Alleen Justin Bieber doet je soms twijfelen of C. wel de ware voor je is. Met je grote zus en kleine broer kan het er soms flink tegen zitten maar tegelijk kan je niet zonder hen. Je deelt nog altijd graag je kamer met je zus en als zij uit logeren is, leg je je gewoon bij kleine broer. Alleen zijn is niks voor jou.

Jouw CD is Gossip en je zingt Beth-Ditto gewijs alle liedjes mee. En met Seasick Steve krijgen we je eeuwige waarom-vragen ook altijd even getemperd.

Sinds kort heb je eindelijk ook vriendinnen, na jaren alleen maar met de jongens gespeeld te hebben. Toen ik je samen met die meisjes zag op je verjaardagsfeestje, zag ik eindelijk wat jouw juf bedoelde. Dat was vast het rustigste en fijnste feestje ooit!

Je bent en blijft mijn kleine katje uit de Axenroos, meestal poeslief, soms blaas je eens maar vooral lig je graag in de zetel bij mama of papa op schoot die je uitgebreid aaien, strelen, kietelen, kriebelen, masseren... Zoals het een echte kat betaamt.

Achter je stoere uiterlijk, schuilt toch vaak een klein meisje. Het is mijn uitdaging om dat nooit te vergeten en af en toe door je zelfzekerheid te prikken en je te laten voelen dat er niks mis is met klein en kwetsbaar zijn.

Mijn lieve meisje, er veranderde niet zoveel. Je bent wie je bent, je bent zo geboren en ik ben blij met een dochter zoals jij. Mijn klein geschenkje dat almaar groter wordt.

Je mama

Kus kus kus

2011-05-24T20:00:15+02:00

Een regelrechte hit hier in huis: 'Kus, kus, kus op de autobus' van de gezusters Gitane. Voor wie al oud genoeg is om zich het leugenpaleis op zondag te herinneren. En naar het schijnt zingt onze kleinste het zelfs in de klas.

Ik ben jarig!

2011-05-17T11:29:24+02:00

Dag lieve kleine man,

Of moet ik al zeggen grote man? Drie jaar ben jij geworden en net als grote zus Hannelore, draaide die dag de wereld rond jou. Te pas en te onpas gebruikte je het argument 'ik ben jarig!'. Intussen ben je ook al twee jaar bij ons en het is alsof het nooit anders geweest is. Je bent en blijft mijn grote knuffelaar die door het leven huppelt. Zo onzeker als je in het begin was toen je bij ons kwam, zo zelfzeker ben je nu. Je pikt snel dingen op van je zussen waaronder ook vloeken of roepen tegen mij van 'ik haat u' of 'dat is niet eerlijk'. Jouw woede is voor mij altijd een teken dat jij je hier helemaal thuis voelt en durft te rebelleren. Je bent niet bang meer om onze liefde kwijt te raken.

Je gaat ook naar school nu met wisselend succes. De ene dag spring je met een gek loopje de klas in, de volgende dag huil je dikke tranen. Je bent heel gehecht aan kleine spulletjes, een vliegtuigje dat je van oma moetje kreeg, een sleutelhanger van de verjaardag van een klasgenoot, je 'poppie' en je autootjes. Die zou je liefst allemaal mee naar de klas nemen en je maakt je boos als dat niet mag. 's Avonds gaat er telkens één kleinigheidje mee naar bed en dan moet het op je nachtkastje tentoongesteld worden. Als mensen vragen wat jij graag voor je verjaardag wenst, kan ik daar echt geen antwoord op geven. Jij bent namelijk met àlles blij. Al zijn het nieuwe schoenen of zelfs een tweedehands broek die nog véél te groot is. Je deelt altijd heel makkelijk maar wat je krijgt van ons, is ook echt van jou. Het zijn jouw schoenen! En je showt ze met veel bravoure op de speelplaats.

Dat je sociaal bent, dat wist ik al maar ook op school laat het zich voelen. Je kent alle namen van de 29 andere kleuters in je klas en wordt op straat door alle kinderen begroet. Vooral de meisjes zijn blijkbaar gek op jou. En jij blijft er koel onder. Thuis moet je het soms ontgelden met je zussen maar het moet gezegd, je staat je mannetje! Je kijkt ontzettend op naar je grote zussen en wil altijd meespelen met hen en ze nadoen.

Je aan tafel hebben is nog altijd mijn grootste plezier. Zoals jij kan eten! Je lust alles en eet nog altijd met ontzettend veel smaak. 'Komen eten' wordt altijd onthaald door jou luidruchtige 'joepieeeeeee'. Slapen doe je ook als de beste (je snurkt een beetje) en je peuterpuberteit is handelbaar. Kortom, je wordt stilaan een flinke kleuter.

Ik ben nog steeds helemaal gek op je grote, blinkende, donkere ogen waaruit al jouw emoties af te lezen zijn. Je leest graag en dat is dan ook ons momentje: samen knus in de zetel met een boek.

Naar je mama en papa gaan vormt geen enkel probleem voor jou. Je stapt hen gezwind tegemoet, zelfzeker en vol vertrouwen. Naar het schijnt, begin je naar het einde van het bezoek toe, wel naar huis te vragen. Net als bij mij naar het einde toe mijn hart sneller slaat omdat ik je terug mag komen halen. Jouw verjaardag was een leuke dag maar ergens is er ook een wolkje: zou je mama je nu niet missen? Zou ze denken aan de dag dat je geboren werd? Het is jammer dat zij er niet bij is op een mooie dag als deze. We zijn nog altijd gelukkig met jou erbij! Het is wonderlijk hoe vanzelf je in ons gezinnetje paste maar ook hoe familie en vrienden jou in hun hart hebben gesloten en jij hen in het jouwe. Mijn lieve schat, het maakt me blij jou zo gelukkig te zien. Een flinke jongeman met het hart op de juiste plaats. Een levensgenieter. Mijn kind.

Je mama

Af!

2011-05-12T11:39:25+02:00

Het welbekende eindwerk is af! En ingebonden. Het is een cliché, ik weet het, maar het heeft bloed zweet en tranen gekost. Ik heb twee lange jaren gegraven, gespit, gedissecteerd, geanalyseerd en gesynthesiseerd. Het voelt als bevallen. Een opluchting, ik voel me lichter maar tegelijkertijd ook leeg. Het is klaar om zijn eigen leven te gaan leiden. Loslaten dus...

Ach dat schone Vlaams

2011-03-06T20:06:00+01:00

Luisterend naar het Vlaamse lied werd ik plots bekoord door een schoon woord: 'vrijen'. In het Frans heet het 'faire l'amour', in het Engels 'making love'. In Vlaanderen is vrijen niet iets wat je maakt of doet. Het is zoveel liever en zachter. Het kan liefkozen zijn, liefhebben, knuffelen. Het kan ook meer zijn dan dat maar dat hoeft niet. Je doet het niet, je hebt het niet en je krijgt het niet. Het is gewoon iets tussen twee mensen. Er klinkt gelijkwaardigheid in door, een warm gevoel van liefde zonder dat iets moet. Het klinkt ook warmer dan wat onze noorderburen 'verkering hebben' noemen. Ethymologisch hoort het tot dezelfde familie als 'vriend', iemand die door de bijzondere relatie 'als een bloedverwant' wordt. Zoveel schoonheid gevat in een klein, uniek woordje. Frans de taal van de liefde? Amehoela!