30-09-12

Meisje van 9

Lieve Charlotte,

 

Of moet ik schrijven Scharlotte? Of Sarlotte? Of Sjarlot? Voor je klasgenoten is het nog altijd een hele opgave om jouw naam juist te schrijven. Niet iedereen kan natuurlijk zo goed zijn in spelling als jij! Dit jaar ben ik schandelijk te laat met mijn briefje. Je mama is dan ook terug buitenshuis beginnen werken en dat laat soms weinig tijd over. Het maakt ook dat je wat vaker je plan moet trekken maar jij trekt je aardig uit de slag. Een meid waarop ik kan rekenen en die ik kan vertrouwen. Je hebt het altijd al in je gehad: een grote zelfstandigheid. 

Deze zomer heb je een kookles gevolgd en je ontpopt je in de keuken tot een heuse kok. Soms ga je helemaal alleen aan de slag en krijgen we de gekste brouwsels voorgeschoteld. Andere keren ben je mijn assistent. Ik geef je de instructies en in je eentje bereid je een hele maaltijd. Vogelnestjes met puree is de favoriet. En een échte kok houdt ook de keuken schoon: ook dat heb je begrepen.

Zoals je oma op haar blogje al schreef: je bent heel wat assertiever geworden. Waar je vroeger doodverlegen achter mij kroop en ik je van me los moest pulken, stap je nu zelfverzekerd de wereld tegemoet. Het lijkt wel alsof je plaats geruild hebt met je zus. Nu ben jij het die het voortouw neemt. Thuis zullen we dat ook geweten hebben. Als een echte puber in wording neem je niet zomaar meer aan wat wij je zeggen. En dan volgen er wel eens kleine stormpjes. Maar als het er echt op aan komt, sta jij er. Een rots in de branding, iemand om op te bouwen. Hetzelfde met je broer en zus. Geruzie en gekibbel maar als één van beide echt hulp nodig heeft, ben jij de eerste die dat aanbiedt. En geloof me maar: ze nemen het wat graag aan! 

Het is niet alleen met eten dat je graag verwent. Je hebt een hele koffer vol met kleine flesjes, tubes, potjes, doekjes en watjes om iedereen die het wil te masseren. Je zus staat dan op de eerste rij! Nog verwennen doe je met je kunstwerken. Onvoorstelbaar wat een creativiteit! Niet alleen tekeningen en schilderijen in schitterende kleuren maar ook maquettes van huizen met minimeubeltjes of Panamerenko-gewijs speciale vliegmachines... Eigenlijk wil je geen hobby buitenshuis. Ik heb je verplicht om er eentje te kiezen en dat is en blijft de tekenacademie. Elk jaar opnieuw is het uitkijken naar de laatste dag want dan komt de map met de tekeningen mee naar huis. We hebben nu een hele gang met een jaarlijks wisselende expo van jou. En ze vervelen nooit, jouw kunstwerken.

Je bent eigenlijk wel hard aan het veranderen. We dragen al elkaars sokken, jij en ik, dus lang zal het niet meer duren voor je me inhaalt. Dat je lichaam zo verandert, je raakt er wat van in de war. Van onbedaarlijke giechelbuien gaat het naar huilen zonder te weten waarom. Ik lijk wel een puber in huis te hebben. Ik voel dat ik sterk overeind moet blijven nu, om kalm te blijven onder al die wisselende emoties en je met rustige vastigheid te begeleiden. Het is niet altijd makkelijk maar tegelijk wel heel ontroerend hoe jij je nu echt losmaakt van dat kleine meisje. Dat gaat ook gepaard met de nodige vriendinnenruzies. Het schijnt heel normaal te zijn in de latere lagere school en intussen na de eerste schrik heb ik geleerd dat hoe diep het verdriet de ene dag is, hoe dikke vriendinnen jullie de volgende dag alweer zijn. Rustig blijven, is de boodschap. En luisteren naar je verhalen, wie NOOIT meer jouw vriendin wil zijn en hoe NIEMAND met jou wil spelen, tot gehuil omdat je toch zo je vriendinnen mist en dat jullie ALTIJD samen willen blijven.

IMG_0717.JPG

Voor het eerst in 'ons' leven krijg ik te horen dat je zo op mij lijkt. Voor mij is dat een compliment: niet dat jij op mij lijkt maar dat ik op jou zou lijken. Met je helblauwe ogen, porseleinen huid met sproetjes, levendige blonde haren, je sterke kaaklijn, brede glimlach en eindeloze benen... Zo mooi vind ik je maar gelijkenis zie ik toch niet (helaas voor mij).

En ook qua karakter zie ik het niet. Een 'stille' zoals je papa, geen prater zoals mij of je zus. Je rolt al met je ogen als je me ziet afkomen: 'Neen, mama, ik heb géén zin om te praten'. Je gevoelens uit je wel op een andere manier, door te tekenen of te koken bijvoorbeeld. En dat duwt me met mijn voeten op de grond: hoewel ik praten zo belangrijk vind, heb jij me beter leren luisteren. Dat is wat jij van mij verwacht en wat ik je probeer te geven. Bedankt dat je me dat geleerd hebt!

Je mama

20:53 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

PRACHTIG!

Gepost door: Leen | 28-10-12

De commentaren zijn gesloten.