08-08-12

Meisje van 7

Lieve Hannelore,

Een jaar voorbij alweer... Het eerste leerjaar heb je meer dan succesvol afgerond, een uitblinkertje in al wat je doet. Vroeger was je een halve jongen. Als je zelf je kleren koos, was er niks dat verried dat jij eigenlijk een meisje was. Het laatste jaar is dat helemaal veranderd. Een meisje ten top met een passie voor roze, Barbie, Justin Bieber en Rapunzel. Samen met je zus lijkt het wel of ik twee puberende dochters in huis heb. Het gaat heel snel, van giechelen naar jammeren, van poeslief smeken tot brutaal tegenspreken.

Je hebt alles in huis. Een mooie meid, slim, heel mondig, verstandig, verantwoordelijk, een sterk geweten, lenig, met gevoel voor ritme, een talent voor zang en acteren... De toekomst ligt helemaal voor je open. Het zal moeilijk kiezen worden wat uiteindelijk jouw vastberadenheid beet zal nemen. En vastberaden, dat ben je. Nog steeds mijn leeuwtje, de dirigent. Jij regisseert van A tot Z hoe jouw verjaardag eruit zal zien. Kleine broer en grote zus zijn je gewillige dienaren. Maar je bent ook gevoelig, je voelt wat andere mensen voelen en dat kan je diep raken. Je wil ook geen vlees meer eten en dat typeert jouw uitgesproken zin voor ethiek. Je interesseert je voor politiek (voorlopig kan ik je nog steeds winnen voor MIJN partij), luistert ademloos naar verhalen over de geschiedenis en neemt het milieu ter harte.

 

En wat ik nog zo mooi aan je vind: je ogen die boekdelen spreken. Ofwel staan ze op donderen, ofwel stralen ze als zwarte glinsterende kooltjes. En dan dat babyvelletjes van jou, hoewel ik dat inmiddels al niet meer luidop mag zeggen. Het is nog altijd even zacht als toen je werd geboren. Ik moet me vaak bedwingen om je geen kneepje in je zachte, zachte wangetje te geven. Mijn kruidje-roer-me-niet, noem ik je nog steeds. Of mijn donderwolkje. Maar altijd met daarna het zonnetje dat terug doorbreekt.

IMG_0668.JPG

Hoeveel er ook verandert: jij blijft héél goed weten wat je wil. En dan is er niets of niemand die het uit je hoofd kan praten. Ik dacht dat je vastberadenheid van je papa had (een rasechte stier) maar meer en meer zie ik hoe hard je op mij lijkt. Inclusief het verbeten doorzetten voor wat jij belangrijk vindt. Ik ben je net nog gaan troosten in je bedje: tranen met tuiten na een mooie dag. Heb je het moeilijk met afscheid nemen van die zorgeloze kindertijd? Een beetje bang om groot te worden? Nostalgie, een gevoel van blijheid en dankbaarheid gemengd met verdriet om wat voorbij is en nooit meer terugkomt. Je huilt als je bij je oma geweest bent, of bij je meter.  Mijn meisje, ik herken het. Die tranen heb ik ook vaak geplengd. En hoezeer je ook denkt, een leven zonder die tranen, zonder die dieptes en hoogtes is de moeite niet, mijn lieve meid: dat is het wel. Groot worden is helemaal niet erg. Integendeel, met mijn gezinnetje is het nooit zo mooi geweest. En de hoogtes zijn dan wel zo hoog niet meer, die dieptes zijn gelukkig ook niet meer zo diep. En nu is er mijn kleine meisje dat groot wordt en dat ik langs datzelfde pad mag loodsen. Het is mij een genoegen, een eer om dat samen met jou te mogen doen.

En vergeet nooit: we zien jou graag!

Je mama

 

21:24 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |