03-12-11

Simpel

Daan & Isolde, zoals parmaham en meloen, halen ze het beste in elkaar boven. Ze tillen elkaar op en brengen elkaar en het publiek naar ongekende hoogtes. De zes muzikantes, allemaal luisterend naar de zoete naam Isolde, zoals Daan haar terecht voorstelde, goochelde met de vibrafoon en de bugel. Een nachtegalenstem die de diepe bas van Daan nog rauwer en schrijnender stemt. Geen Daan-show gisteravond. Het was de muziek die heerste en Daan was alleen maar haar nederige dienaar. Al ten tijde van Dead Man Ray wist ik dat deze man iets weet te maken dat een goddelijke aanraking heeft meegekregen. Een beetje als Mozart, een getormenteerde ziel die tegelijk het diepste, zwartste gat weet te evoceren als de goede luisteraar naar de hemel kan voeren.   Het waren toen al niet meer alleen melodieën die hij schreef maar composities. De Simpel-tour geeft me gelijk: de nummers blijven overeind en tonen zelfs meer van hun kracht in een setting van alleen maar piano, vibrafoon en cello. Ook al lang weet ik de bonte mix van invloeden te appreciëren, van overal, uit verleden, heden en zelfs een glimp van de toekomst. Alsof Johnny Cash, Randy Newman en Wim Mertens tegelijk op het podium staan.  Licht geniaal, flitst er door mijn hoofd als ik naar Icons luister, of naar Housewife. Met Isolde en Daan is er niet alleen meer een verre goddelijke vinger in het spel, maar staat een godenkoppel uit de Griekse mythewereld achter de instrumenten. Zij zijn de instrumenten. Onvermijdelijk meeslepend. Soms overdonderend en soms aangrijpend.  De ware ster gisteravond was de muziek. Plain and simple.

10:44 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.