11-09-11

Briefje aan mijn oudste

"Ik ben een meisje van zeven jaar
 Ik wil een ijsje
En speldjes in mijn haar
Een eigen kamer
En een prinsesje zijn
En ik wil aandacht"

 

Mijn lieve dochter,

Je bent dan wel acht geworden maar het bovenstaande liedje van Boy Roy zegt het allemaal. Een flinke dochter, groot en slank, met eindeloze benen waar ik jaloers op ben. Een gelukkig meisje, dat straalt en bloeit. Vroeger was je heel verlegen en was de drempel aan de schoolpoort soms heel hoog. Dat is nu voorgoed verleden tijd. Je vriendinnen (de heilige drievuldigheid noemen we jullie) staan je met open armen op te wachten en elke ochtend bij het weerzien en elke avond bij het afscheid wordt er duchtig geknuffeld. Je hobby's zijn nog steeds knutselen, knutselen en knutselen. Ons huis puilt uit van je inventieve kunstwerkjes. Er schuilt ook een klein moedertje in jou: als je kleine nichtje in de buurt is, laat je haar niet meer los en verraadt je blik een eindeloos geduld en tederheid. Met je poppen speel je alles nog 'ns na. Als mama heb je het heel druk, met je vijf baby's in draagdoeken, buggy's en maxi cosi's en daar nog 'ns de boodschappen bij die je in het winkeltje van je zus hebt gekocht.

Dit jaar was je vanaf dag 1 verknocht aan je juf, een knappe, enthousiaste jongedame die door alle meisjes wordt geadoreerd. In tegenstelling tot je zus, ben je niet met je uiterlijk bezig. De kleren die ik voor je klaarleg zijn altijd goed. In de winkel kunnen we op vijf minuten tijd schoenen kiezen, zonder enige discussie. Op dat vlak zijn we het altijd eens. Maar je blijft mijn grote snoeper en dat zorgt wel 'ns voor wat wrijving ('ik haat u', 'ik mag hier nooit iets'). En toch ben jij mijn beste etertje: je lust àlles en bent nooit te beroerd om vreemde, nieuwe dingen te proeven. Soms krijg je ook een opruimbui en ga je plots volledige kasten herinrichten of heb je een lumineus idee om in ons huis wat meer orde te creëren.

Met je broer en zus gaat het soms wel 'ns mis. Je hebt niet altijd zin om de grootste of de meest verantwoordelijke te zijn en eist dan ook klaar en duidelijk jouw plekje op. Anderzijds kan je ze ook niet missen. Een nacht op een kamer zonder je zus of je broer die een dutje doet: het zijn lege momenten voor jou. Alleen met jullie drietjes is ons gezinnetje compleet.

Je was een heel makkelijke baby, net als je nichtje nu, en je bent nog altijd een makkelijke meid die ons weinig zorgen geeft maar vooral veel plezier. Het is een genot om jou groot te mogen zien worden en je bij ons te hebben. Wat een voorrecht om ouder te mogen zijn van een meisje als jij. Ik hoop dat die lichtjes in je ogen en je plezier in het leven er altijd zullen zijn. Je straalt warmte uit en levenslust. De wereld is er mooier op geworden met jou erbij!

 

Je mama

 

 

20:30 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-09-11

Stilte!

Kinderen moeten stiller spelen, klinkt het her en der en die stem wordt helaas steeds luider. Het lawaai van spelende kinderen heeft mij nog nooit gestoord. Het geluid daarentegen van een buurman die een hele zomer lang elke avond hout zaagt met een een professioneel zaagmasjien tot 22u ’s avonds terwijl de ramen en deuren wijd open staan en de kindjes proberen te slapen wel. (Hoeveel hout kan een mens eigenlijk te verzagen hebben?) Of van volwassenen die op restaurant of tijdens vergaderingen de gsm’s met irritante deuntjes veel te luid laten rinkelen. Men mocht maar ‘ns een oproep missen. Of de bouwvakkers die dag in dag uit de radio loeihard op Radio Twee hebben staan terwijl ik helemaal geen fan ben van radio, laat staan van Radio Twee. Of moto’s die op een zonnige middag het dutje van mijn zoon doorscheuren. Of boomcars aan verkeerslichten ’s ochtens om 8u die mij een premature koppijn bezorgen. Of zon- en feestdagen waarop duchtig gezaagd, geklopt, geboord, gesnoeid wordt en die allang geen zon- of feest dagen meer zijn. Of de mevrouw die graag onder ons slaapkamerraam in het holst van de nacht een luide gsm-conversatie houdt. Of mensen die op de trein een voor iedereen verstaanbare monoloog houden gericht aan hun collega’s die alleen maar mogen luisteren en vooral niets mogen inbrengen. Buren die tot de vroege uurtjes kletterende ambras maken. Flatgenoten die een deur niet zachtjes kunnen sluiten maar altijd moeten slaan, ook om drie uur ’s nachts.

We zouden beter eerst eens wat meer leren luisteren, naar onszelf en hoeveel lawaai we maken, naar de anderen zonder ze te overstemmen met onze mening en naar de kinderen en ons de vraag stellen waarom ze zoveel lawaai maken en waarom we dat lawaai vinden en al de rest niet.

09:06 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-09-11

Helemaal alleen

Geen van de kinderen had tijd voor nog een zoen vanmorgen en nu blijf ik helemaal verweesd achter. Let vooral ook op de berg was op de achtergrond...

Blog.jpg

09:32 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |