07-09-11

Stilte!

Kinderen moeten stiller spelen, klinkt het her en der en die stem wordt helaas steeds luider. Het lawaai van spelende kinderen heeft mij nog nooit gestoord. Het geluid daarentegen van een buurman die een hele zomer lang elke avond hout zaagt met een een professioneel zaagmasjien tot 22u ’s avonds terwijl de ramen en deuren wijd open staan en de kindjes proberen te slapen wel. (Hoeveel hout kan een mens eigenlijk te verzagen hebben?) Of van volwassenen die op restaurant of tijdens vergaderingen de gsm’s met irritante deuntjes veel te luid laten rinkelen. Men mocht maar ‘ns een oproep missen. Of de bouwvakkers die dag in dag uit de radio loeihard op Radio Twee hebben staan terwijl ik helemaal geen fan ben van radio, laat staan van Radio Twee. Of moto’s die op een zonnige middag het dutje van mijn zoon doorscheuren. Of boomcars aan verkeerslichten ’s ochtens om 8u die mij een premature koppijn bezorgen. Of zon- en feestdagen waarop duchtig gezaagd, geklopt, geboord, gesnoeid wordt en die allang geen zon- of feest dagen meer zijn. Of de mevrouw die graag onder ons slaapkamerraam in het holst van de nacht een luide gsm-conversatie houdt. Of mensen die op de trein een voor iedereen verstaanbare monoloog houden gericht aan hun collega’s die alleen maar mogen luisteren en vooral niets mogen inbrengen. Buren die tot de vroege uurtjes kletterende ambras maken. Flatgenoten die een deur niet zachtjes kunnen sluiten maar altijd moeten slaan, ook om drie uur ’s nachts.

We zouden beter eerst eens wat meer leren luisteren, naar onszelf en hoeveel lawaai we maken, naar de anderen zonder ze te overstemmen met onze mening en naar de kinderen en ons de vraag stellen waarom ze zoveel lawaai maken en waarom we dat lawaai vinden en al de rest niet.

09:06 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.