30-08-11

Nieuw leven

Lieve Robbe,

 

Elk jaar schrijf ik een briefje voor mijn kindjes, over wat ze beleefd hebben maar vooral over wie ze zijn. Mijn mama deed dat voor mijn broer en mij, ik doe het nu voor mijn kinderen en waarom niet ook voor mijn petekindje. Twee dagen geleden ben jij geboren. Uit pure opwinding ben ik de hele nacht mee wakker gebleven, elk halfuurtje checken of je papa het langverwachte berichtje nog niet gestuurd had. Op het cruciale moment was ik toch in slaap gevallen. Rond een uur of vijf ’s ochtends heb jij je eerste schreeuwtje gegeven.

Robbe, een echte jongensnaam. Geen Robbeke, Robbetje of Robbie maar een heuse Robbe. Vandaag heb ik je voor het eerst in levenden lijve gezien en even mogen vasthouden. Je naam past bij jou: een echt jongetje. Je hebt nu al knokige knietjes en ik zie al in de verte de vele schaafwondjes van het ravotten die ze zullen moeten verwerken. Een tevreden jongen ook, lekker dicht bij je mama, of veilig in je papa’s armen. Meestal zijn je oogjes nog toe maar als ze opengaan kijk je verwonderd de wereld in. Een blik vol concentratie die probeert te begrijpen wat je allemaal ziet.

Met je gatje in de boter gevallen, dat moest ik denken vandaag. Met een zachte mama, een papa die graag ravot en een grote zus die je mee aan haar handje de wereld in zal trekken. Je zal door liefde worden omringd, in een gezinnetje dat jou het beste wil geven.  Af en toe zal je wat geduld met ze moeten hebben: mama’s en papa’s zijn soms moe en grote zussen moeten soms nog leren delen. Soms zullen ze ook geduld met jou moeten hebben want er staat je nog zoveel te leren. Dat mag met vallen en opstaan en ze zullen altijd klaarstaan om je op te vangen en te troosten.

Maar zij hebben het met jou ook getroffen: een flinke jongeman die zich al duidelijk geborgen voelt in het warme nestje dat zijn gezinnetje is. Alles erop en eraan, gezond en wel en doorheen alle drukte die ik met mijn gezin in jouw huis bracht vandaag heel rustig en tevree.

Wie er ook altijd zullen klaarstaan, zijn wij: Charlotte als een mini-moedertje, Hannelore als ravotkameraad, Hassan als zorgend grote vriend, Tim als een soortement oom en ik als je meter. Hannelore heeft aan jouw mama de beste meter die er maar kan zijn, dus de lat ligt voor mij héél hoog. Ik hoop dat ik voor jou ook zoveel zal kunnen zijn...

 

Je meter

28 augustus 2011

 

13:31 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-08-11

Zes

Liefste Lore,

Maar van jou moet ik zeggen 'Hànnelore'. Twee dagen geleden ben jij zes geworden. Een voorlijk meisje, op de drempel naar het eerste leerjaar, dat al redelijk kan lezen, schrijven en rekenen. Dat wordt een makkie volgend jaar. Je juf in de derde kleuterklas (wie jij mateloos adoreert) beschreef jou in zulke lovende termen dat mijn oren ervan gaan tuiten en ik me wel 'ns afvroeg of wij over hetzelfde kind spraken. Een lief, behulpzaam, gehoorzaam meisje dat nooit verlegen zit om haar 'moetjes' af te werken of op te ruimen. En dat terwijl jij thuis een broertje dood hebt aan alles wat met 'moeten' te maken heeft. De kunst om stil te verdwijnen als er opgeruimd wordt, heb je al aardig onder de knie.

Je bent nog altijd wijs voor je leeftijd, met een bijzonder rijke woordenschat, héél uiteenlopende interesses (van prinsessensgedoe tot middeleeuwse kastelen, van Cars tot en met dino's) en een meester in de negotiatie. Een vasthoudend karaktertje: je weet wat je wil en je bijt je erin vast. Een toekomst als vertaler-tolk zit er misschien ook wel in: als enige versta jij je kleine broertje en vertaalt moeiteloos zijn uitspraken.

Je huidje heeft nog altijd dat baby-zachte maar tegelijk ben je het laatste jaar een echt juffrouwtje geworden. Elke dag wil je een andere outfit en jij weet precies wat bij elkaar past en wat niet, ondanks mijn protesten dat blauw-wit gestreepte nylons, een oranje-wit gestippeld rokje en een groene T-shirt met bloemen niet bij elkaar gaan, al zeker niet met knalgele laarzen. Ondanks je ijdelheid, kost het me veel moeite om jou in bad te krijgen. Je bent ontzettend trots op je lange haren (echte leeuwenmanen, naar je sterrenbeeld) maar o wee als ze gekamd, gewassen of gestrikt moeten worden.

Al drie jaar lang ben je trouw aan jezelfde 'lief' en jezelfde beste vriend, met een duidelijk onderscheid tussen beide. Alleen Justin Bieber doet je soms twijfelen of C. wel de ware voor je is. Met je grote zus en kleine broer kan het er soms flink tegen zitten maar tegelijk kan je niet zonder hen. Je deelt nog altijd graag je kamer met je zus en als zij uit logeren is, leg je je gewoon bij kleine broer. Alleen zijn is niks voor jou. Hannelore blog.jpg

Jouw CD is Gossip en je zingt Beth-Ditto gewijs alle liedjes mee. En met Seasick Steve krijgen we je eeuwige waarom-vragen ook altijd even getemperd.

Sinds kort heb je eindelijk ook vriendinnen, na jaren alleen maar met de jongens gespeeld te hebben. Toen ik je samen met die meisjes zag op je verjaardagsfeestje, zag ik eindelijk wat jouw juf bedoelde. Dat was vast het rustigste en fijnste feestje ooit!

Je bent en blijft mijn kleine katje uit de Axenroos, meestal poeslief, soms blaas je eens maar vooral lig je graag in de zetel bij mama of papa op schoot die je uitgebreid aaien, strelen, kietelen, kriebelen, masseren... Zoals het een echte kat betaamt.

Achter je stoere uiterlijk, schuilt toch vaak een klein meisje. Het is mijn uitdaging om dat nooit te vergeten en af en toe door je zelfzekerheid te prikken en je te laten voelen dat er niks mis is met klein en kwetsbaar zijn.

Mijn lieve meisje, er veranderde niet zoveel. Je bent wie je bent, je bent zo geboren en ik ben blij met een dochter zoals jij. Mijn klein geschenkje dat almaar groter wordt.

Je mama

21:16 Gepost door Mama Blogt in Feest | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |