30-08-11

Nieuw leven

Lieve Robbe,

 

Elk jaar schrijf ik een briefje voor mijn kindjes, over wat ze beleefd hebben maar vooral over wie ze zijn. Mijn mama deed dat voor mijn broer en mij, ik doe het nu voor mijn kinderen en waarom niet ook voor mijn petekindje. Twee dagen geleden ben jij geboren. Uit pure opwinding ben ik de hele nacht mee wakker gebleven, elk halfuurtje checken of je papa het langverwachte berichtje nog niet gestuurd had. Op het cruciale moment was ik toch in slaap gevallen. Rond een uur of vijf ’s ochtends heb jij je eerste schreeuwtje gegeven.

Robbe, een echte jongensnaam. Geen Robbeke, Robbetje of Robbie maar een heuse Robbe. Vandaag heb ik je voor het eerst in levenden lijve gezien en even mogen vasthouden. Je naam past bij jou: een echt jongetje. Je hebt nu al knokige knietjes en ik zie al in de verte de vele schaafwondjes van het ravotten die ze zullen moeten verwerken. Een tevreden jongen ook, lekker dicht bij je mama, of veilig in je papa’s armen. Meestal zijn je oogjes nog toe maar als ze opengaan kijk je verwonderd de wereld in. Een blik vol concentratie die probeert te begrijpen wat je allemaal ziet.

Met je gatje in de boter gevallen, dat moest ik denken vandaag. Met een zachte mama, een papa die graag ravot en een grote zus die je mee aan haar handje de wereld in zal trekken. Je zal door liefde worden omringd, in een gezinnetje dat jou het beste wil geven.  Af en toe zal je wat geduld met ze moeten hebben: mama’s en papa’s zijn soms moe en grote zussen moeten soms nog leren delen. Soms zullen ze ook geduld met jou moeten hebben want er staat je nog zoveel te leren. Dat mag met vallen en opstaan en ze zullen altijd klaarstaan om je op te vangen en te troosten.

Maar zij hebben het met jou ook getroffen: een flinke jongeman die zich al duidelijk geborgen voelt in het warme nestje dat zijn gezinnetje is. Alles erop en eraan, gezond en wel en doorheen alle drukte die ik met mijn gezin in jouw huis bracht vandaag heel rustig en tevree.

Wie er ook altijd zullen klaarstaan, zijn wij: Charlotte als een mini-moedertje, Hannelore als ravotkameraad, Hassan als zorgend grote vriend, Tim als een soortement oom en ik als je meter. Hannelore heeft aan jouw mama de beste meter die er maar kan zijn, dus de lat ligt voor mij héél hoog. Ik hoop dat ik voor jou ook zoveel zal kunnen zijn...

 

Je meter

28 augustus 2011

 

13:31 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

aha, gij zijt dat, die blinkt tot hier
proficiat, meter

Gepost door: Mr T | 31-08-11

De commentaren zijn gesloten.