17-05-11

Ik ben jarig!

Dag lieve kleine man,

Of moet ik al zeggen grote man? Drie jaar ben jij geworden en net als grote zus Hannelore, draaide die dag de wereld rond jou. Te pas en te onpas gebruikte je het argument 'ik ben jarig!'. Intussen ben je ook al twee jaar bij ons en het is alsof het nooit anders geweest is. Je bent en blijft mijn grote knuffelaar die door het leven huppelt. Zo onzeker als je in het begin was toen je bij ons kwam, zo zelfzeker ben je nu. Je pikt snel dingen op van je zussen waaronder ook vloeken of roepen tegen mij van 'ik haat u' of 'dat is niet eerlijk'. Jouw woede is voor mij altijd een teken dat jij je hier helemaal thuis voelt en durft te rebelleren. Je bent niet bang meer om onze liefde kwijt te raken.

Je gaat ook naar school nu met wisselend succes. De ene dag spring je met een gek loopje de klas in, de volgende dag huil je dikke tranen. Je bent heel gehecht aan kleine spulletjes, een vliegtuigje dat je van oma moetje kreeg, een sleutelhanger van de verjaardag van een klasgenoot, je 'poppie' en je autootjes. Die zou je liefst allemaal mee naar de klas nemen en je maakt je boos als dat niet mag. 's Avonds gaat er telkens één kleinigheidje mee naar bed en dan moet het op je nachtkastje tentoongesteld worden. Als mensen vragen wat jij graag voor je verjaardag wenst, kan ik daar echt geen antwoord op geven. Jij bent namelijk met àlles blij. Al zijn het nieuwe schoenen of zelfs een tweedehands broek die nog véél te groot is. Je deelt altijd heel makkelijk maar wat je krijgt van ons, is ook echt van jou. Het zijn jouw schoenen! En je showt ze met veel bravoure op de speelplaats.

Dat je sociaal bent, dat wist ik al maar ook op school laat het zich voelen. Je kent alle namen van de 29 andere kleuters in je klas en wordt op straat door alle kinderen begroet. Vooral de meisjes zijn blijkbaar gek op jou. En jij blijft er koel onder. Thuis moet je het soms ontgelden met je zussen maar het moet gezegd, je staat je mannetje!  Je kijkt ontzettend op naar je grote zussen en wil altijd meespelen met hen en ze nadoen.

Je aan tafel hebben is nog altijd mijn grootste plezier. Zoals jij kan eten! Je lust alles en eet nog altijd met ontzettend veel smaak. 'Komen eten' wordt altijd onthaald door jou luidruchtige 'joepieeeeeee'. Slapen doe je ook als de beste (je snurkt een beetje) en je peuterpuberteit is handelbaar. Kortom, je wordt stilaan een flinke kleuter.

Ik ben nog steeds helemaal gek op je grote, blinkende, donkere ogen waaruit al jouw emoties af te lezen zijn. Je leest graag en dat is dan ook ons momentje: samen knus in de zetel met een boek.

Naar je mama en papa gaan vormt geen enkel probleem voor jou. Je stapt hen gezwind tegemoet, zelfzeker en vol vertrouwen. Naar het schijnt, begin je naar het einde van het bezoek toe, wel naar huis te vragen. Net als bij mij naar het einde toe mijn hart sneller slaat omdat ik je terug mag komen halen. Jouw verjaardag was een leuke dag maar ergens is er ook een wolkje: zou je mama je nu niet missen? Zou ze denken aan de dag dat je geboren werd? Het is jammer dat zij er niet bij is op een mooie dag als deze. We zijn nog altijd gelukkig met jou erbij! Het is wonderlijk hoe vanzelf je in ons gezinnetje paste maar ook hoe familie en vrienden jou in hun hart hebben gesloten en jij hen in het jouwe. Mijn lieve schat, het maakt me blij jou zo gelukkig te zien. Een flinke jongeman met het hart op de juiste plaats. Een levensgenieter. Mijn kind.

Je mama

11:29 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.