24-03-10

Brief aan Elvis

Het is inmiddels meer dan mijn halve leven geleden. Dat ik mijn eerste stapjes helemaal alleen zette in de grote stad. Er was toen de Fans, gespecialiseerd in punkkledij, de Witte Uil met wat meer dromerigs, de tweedehandswinkeltjes... Ik kende alle goeie adresjes. Tijdens één van mijn dwaaltochtjes belandde ik in een allerschattigst hoedenwinkeltje. En werd tot over mijn oren verliefd op een transformeerbare hoed.

Die hoed was boven mijn wekelijks zakgeldbudget maar liet me nooit los. Tijdens al de daaropvolgende jaren dacht ik nog altijd terug aan dat winkeltje. Het duurde een tijdje voor ik doorhad dat het uw winkeltje was, Meneer Pompilio. En dat u zelf in dat winkeltje stond. U keek mij niet buiten terwijl u toch goed moet geweten hebben dat in mijn beugeltje geen creditcard zat. Ik voel nog altijd plaatsvervangende schaamte dat zo'n pubertje als ik toen was bij een grote naam als u toen ook al was naar hartelust paste en probeerde. Maar u keek mij niet buiten. Dat was allersympathiekst van u!

Intussen is het budget enigzins gestegen. En las ik in de krant dat uw transformeerbare hoed het nog steeds goed doet. Tijd om nog eens af te komen, me dunkt.

19:47 Gepost door Mama Blogt in Overpeinzingen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.