18-02-10

Kind 2

Je leest het in elk ontwikkelingspsychologisch naslagwerk: het middelste kind verdwijnt in de plooien van het gezin. Meestal groeien ze op tot heel sociale mensen omdat ze gauw buiten de beperkte kring van het gezin treden op zoek naar bevestiging. En het is waar. Tussen kind 1 en kind 3 krijgt mijn kind 2 misschien niet altijd de aandacht die ze nodig heeft. Een hele dag met haar op stap en ik heb mijn ogen en oren de kost gegeven. Ze straalde en glunderde om zoveel aandacht. Mama had tijd om de hele dag geduldig alle waarom-vragen te beantwoorden. En naar alle fantastische verhalen te luisteren: 'Juf E. is verliefd op een muur; alle treintjes zwemmen in het water; mijn traantjes gaan van links naar rechts en van boven naar onder; die meneer op de tram heeft een p**mel...' Tramchauffeurs knipperen met hun lichten naar haar en zwaaien. Ze zegt pardon als ze een boertje laat en de hele treincoupé lacht. Ze fluistert nadrukkelijk voor een slapende man en vraagt of die meneer eigenlijk wel kan praten. Ze wijst een vrouw aan met gouden sportschoenen en verkondigt luidkeels dat zij die ook wil. Ze danst door het leven. Een glimlach verschijnt waar zij passeert.

En zo zag ik mijn kleine, grote dochter voor wie ze is. Los van grote zus. Los van kleine broer. Een betoverende schat.

 

09:04 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-02-10

In godsnaam

Op maandag mag ik graag naar In godsnaam kijken. Vaak voel ik herkenning en sympathie. Voor zij die terug willen naar een eenvoudiger leven. Minder materialisme en minder 'ik'. Soms ook ben ik geschokt. Om de wereldvreemdheid en de naïviteit. Het slotklooster in Brecht deed me dan weer vooral glimlachen. Het feit dat zoveel vrouwen jarenlang kunnen samenleven is het beste bewijs dat God bestaat, klonk het. Zoveel relativering! En dat iedereen die God zoekt, hem toch al gevoeld heeft. Anders ga je toch niet zoeken.

Toen moest ik aan mijn kinderen denken. Om God te voelen hoef je niet 'achter slot' te gaan. Kinderen krijgen is genoeg. Nergens voel je beter hoe onbelangrijk en nietig je eigenlijk bent. Je bent slechts de weg waarlangs ze op de wereld komen. Zij zijn zij. Al wat je kan doen is loslaten en lang kijken*. De liefde die het ik overstijgt.

En nu moet ik me met meer aardse dingen gaan bezighouden. Boterhammekes met choco smeren, bijvoorbeeld.

(* Herman De Coninck)

08:35 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |