18-02-10

Kind 2

Je leest het in elk ontwikkelingspsychologisch naslagwerk: het middelste kind verdwijnt in de plooien van het gezin. Meestal groeien ze op tot heel sociale mensen omdat ze gauw buiten de beperkte kring van het gezin treden op zoek naar bevestiging. En het is waar. Tussen kind 1 en kind 3 krijgt mijn kind 2 misschien niet altijd de aandacht die ze nodig heeft. Een hele dag met haar op stap en ik heb mijn ogen en oren de kost gegeven. Ze straalde en glunderde om zoveel aandacht. Mama had tijd om de hele dag geduldig alle waarom-vragen te beantwoorden. En naar alle fantastische verhalen te luisteren: 'Juf E. is verliefd op een muur; alle treintjes zwemmen in het water; mijn traantjes gaan van links naar rechts en van boven naar onder; die meneer op de tram heeft een p**mel...' Tramchauffeurs knipperen met hun lichten naar haar en zwaaien. Ze zegt pardon als ze een boertje laat en de hele treincoupé lacht. Ze fluistert nadrukkelijk voor een slapende man en vraagt of die meneer eigenlijk wel kan praten. Ze wijst een vrouw aan met gouden sportschoenen en verkondigt luidkeels dat zij die ook wil. Ze danst door het leven. Een glimlach verschijnt waar zij passeert.

En zo zag ik mijn kleine, grote dochter voor wie ze is. Los van grote zus. Los van kleine broer. Een betoverende schat.

 

09:04 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Jouw kindjes hebben het erg getroffen met zo een lieve zachte mama...

Gepost door: Eef | 18-02-10

zo'n dagje met 1 kind in al zijn/haar glorie - is de moeite waard en als de kans zich voordoet, moeten we er zo ééntje inlassen in ons drukke mama-leven, zo sta je weer een stapje dichter bij hen!

Gepost door: Anja | 19-02-10

De commentaren zijn gesloten.