16-02-10

In godsnaam

Op maandag mag ik graag naar In godsnaam kijken. Vaak voel ik herkenning en sympathie. Voor zij die terug willen naar een eenvoudiger leven. Minder materialisme en minder 'ik'. Soms ook ben ik geschokt. Om de wereldvreemdheid en de naïviteit. Het slotklooster in Brecht deed me dan weer vooral glimlachen. Het feit dat zoveel vrouwen jarenlang kunnen samenleven is het beste bewijs dat God bestaat, klonk het. Zoveel relativering! En dat iedereen die God zoekt, hem toch al gevoeld heeft. Anders ga je toch niet zoeken.

Toen moest ik aan mijn kinderen denken. Om God te voelen hoef je niet 'achter slot' te gaan. Kinderen krijgen is genoeg. Nergens voel je beter hoe onbelangrijk en nietig je eigenlijk bent. Je bent slechts de weg waarlangs ze op de wereld komen. Zij zijn zij. Al wat je kan doen is loslaten en lang kijken*. De liefde die het ik overstijgt.

En nu moet ik me met meer aardse dingen gaan bezighouden. Boterhammekes met choco smeren, bijvoorbeeld.

(* Herman De Coninck)

08:35 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.