27-10-09

Hallo stress!

Daar is ie weer, de stress. Drie kinderen waarvan twee ziek. Een studie inclusief een eindwerk en mijn veel te hoog gelegde lat. Treinen die vertraging hebben en gemiste aansluitingen. Een veel te drukke agenda van dingen waar we niet onderuit kunnen. Verbouwingen er nog bovenop. En, oh jee, er komt ook nog vakantie aan en ik moet dringend gaatjes zoeken in de kalender wanneer er tijd overschiet om ook nog wat te genieten. Er moet nog naar de kapper gegaan, naar schoenwinkels want ze zijn weer allemaal veel te snel uit hun schoenen gegroeid, sint- en kerstinkopen en ik heb er eigenlijk allemaal geen zin in.

Ik voel het aan mijn koelbloedigheid. Als ik een half uur moet aanschuiven bij de post en mijn cool niet meer kan bewaren. Als ik dan ook nog een half uur voor niks heb mogen aanschuiven omdat ik de volmacht waar ik niks van wist niet bij heb. Als ik dan maar trillend en bevend van onmacht de loketbediende vraag waarom ze in godsnaam niet 'ns wat meer loketjes opendoen of wat ruimere openingsuren maken zodat niet iedereen altijd tegelijk naar de post gaat. Als ik op zijn antwoord 'Tja, wij zijn een populair kantoor' bijna in huilen uitbarst en zin heb om te gillen dat mensen helaas geen keuze hebben omdat dit het E-N-I-G-E kantoor is. Als ik ook nog niet binnen of buitenraak met de buggy.

Als ik dan zin krijg om te gillen. Iedereen de schuld te geven. Of toch vooral De Post. Of de NMBS is ook goed.  Of om me diep weg te steken onder een dekentje en er de komende dagen niet meer van onder te komen. Dan weet ik dat het tijd is om het wat rustiger aan te doen.

Eens kijken in mijn agenda wanneer ik daar nog een plekje voor vrij heb.

12:49 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

zullen we samen een heel hard roepen!!!! Begrijp je volledig hoe je je voelt. Ben blij als ik 's avonds in bed kruip, heel even rust heb en dan hoop dat de dag snel komt dat ik mag doorslapen ook en eens 5 minuten rust krijg, vooral in mijn hoofd.

dikke knuffel

Gepost door: griet | 27-10-09

Moesten wij nu eens met alle mama's samen een moment afspreken dat we ons achter de péécéé zetten met een lekker kopje koffie of thee, liefst met een hele verpakking melocakes in de buurt. Wedden dat dat pas een ont-stressmoment zou zijn?

Gepost door: mamaHeidi | 27-10-09

hallo mijn allerliefste stresskiekske. Diep ademen en u afvragen waarvoor het allemaal nodig is, die stress. First things first en de rest volgt vanzelf.

Gepost door: omamoetje | 28-10-09

De commentaren zijn gesloten.