21-10-09

Van lief naar leed en terug

Ik moest plots aan iemand denken. Ik zweefde kilometers zuidelijker het Vlaamse land in en nam mentaal haar plaats in. Terstond werd het stil in mij. Ik kwam in een huis terecht waar alles was opgeruimd. De vloer geveegd en gedweild. Waar de boeken in het boekenrek staan zoals ze daar ooit zijn neergezet. Het enige geluid komt van de radio. Radio 1. Ik kijk door schone ruiten naar buiten, drink een kop koffie en eet een boterham. Lees de krant. Ik geniet van een huis zonder kinderen. Ik geniet van stilte, orde en rust.

En dan keer ik terug. Op de ramen zitten vette kinderhandjes tot 90cm hoogte. Er kraken rijstkoeken en letterkoekjes onder mijn schoenzolen. De radio kan ik niet horen door het 'mamasé, mamasa' gebrul van de meiden. De restanten van de pannekoeken slingeren op de tafel. Mijn handen ruiken naar vochtige doekjes. Ik struikel over een maan-roos-vis boekje. De koffie is koud geworden en van de koekjes hebben de kinderen niks overgelaten voor mij. Een zin in de krant in één keer lezen lukt niet. Er moeten immers poepjes geveegd worden intussen, pleisters geplakt, neuzen gesnoten, tranen gedroogd en wapenstilstanden bedongen.

En toch... als mijn dochter zo vals als maar kan, zingt van 'alles is zo mooi', zou ik voor geen geld willen ruilen. Alhoewel, één middagje misschien?

14:22 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren


Heeeeeel mooi geschreven, en zooooo waar!

Gepost door: Leen | 22-10-09

zo herkenbaar !

Gepost door: Anja | 27-10-09

De commentaren zijn gesloten.