19-10-09

Een hart onder de riem

Vandaag mochten manlief en ik naar de jeugdrechtbank. De dagvaarding kwam als een donderslag bij heldere hemel en meteen flitste door mijn hoofd 'wat hebben we verkeerd gedaan'. Maar het ging om ons klein Jowanneke. De rechter heeft het gevonnist: hij mag bij ons blijven en hij is jaarlijks verlengbaar.

Toen we de rechtbank binnen stapten, was ik toch licht onder de indruk. Een andere wereld, met stijve, indrukwekkende mannen in toga, een gewichtige, geladen drukte in de gangen. En toen was het onze beurt. Even dacht ik in Ally McBeal terecht gekomen te zijn. Het is me al langer bekend dat de 'sociale sector' door vrouwen wordt bevolkt maar hier in de rechtbank was echt geen man te bespeuren. De rechter, de procureur, de griffier en de advocaten waren allemaal stuk voor stuk knappe dames. De rechter was bijna tot tranen toe bewogen over zoveel inzet van onzentwege. Terwijl ik zelf bijna zat te huilen want dit kind brengt ons zoveel liefde dat veel inzet niet nodig is. Het komt gewoon vanzelf. Maar een rechter spreek je niet zomaar tegen, toch?

20:15 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.