01-09-09

Een veels te grote boekentas

Helemaal leeg en een tikkel verdrietig. Zo voel ik me nu. De stilte overheerst, buiten is het grijs. De lucht huilt in mijn plaats. Met de jaren wordt het loslaten er niet makkelijker op. Integendeel. De stap die het oudste kind zet, weg van mij, wordt altijd groter. Er waren bij haar geen tranen vanochtend. Ze heeft zich niet aan me vastgeklampt. Ze is trots en fier de speelplaats opgewandeld. Aan haar tengere schoudertjes kon ik de spanning aflezen als ze op het rode bolletje ging staan toen de bel ging. Maar ze hield zich groot en sterk. Bij het binnengaan draaide ze zich nog eventjes om, haar ogen zochten de mijne, ze zwaaide en was weg. De juf legde nog een geruststellende hand op haar schouder en dat stelde mij ook gerust. Ze is in goeie handen. Ze wordt groot, mijn kind 1.

Ons klein Jowanneke heb ik thuisgehouden vandaag. De stilte zou anders overdovend zijn. Te contrasterend met de zomerse drukte. Mijn eerste zomer dat ik niet ging werken is alweer flink wat jaren geleden en ik weet het nog als gisteren. Hoe ik panikeerde bij de idee dat die chaos twee maanden zou duren. Inmiddels zijn de kinderen groter - behalve het klein manneke - en zijn die 8 weken veel te kort geworden. We leven intens samen, zijn op elkaar ingespeeld en dan moeten we op 1 september in plaats van één te zijn plots terug elk ons eigen leven gaan leiden. Tja, ik moet écht even wennen. Snif.

09:49 Gepost door Mama Blogt in School | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

en nu zijn ze er die tranen.....

Gepost door: griet | 01-09-09

De commentaren zijn gesloten.