23-04-07

Wat een leven...

Schoenen uit, met blote voeten op de heerlijk kille keukenvloer, buiten ruisen de populieren. De wereld lijkt zich in slow motion voort te slepen. Kater Lowie ligt naast me te piepen en te snurken. Geen dipje na een kantoorlunch, geen file straks, geen gejaag om straks op tijd thuis te zijn...

 

Vandaag heeft ieder van mijn huisgenoten inclusief ikzelf pijn aan de poep wegens zeer lange fietstocht gisteren door het mij tot hiertoe onbekende denderland. Ben zonet even naar de bieb gefietst. Wow, dat deed pijn. Voorbijgangers moeten raar gekeken hebben: ik grimlachend en licht ineengekrompen achter het stuur. Normaal ga ik naar de bieb met de kids (educatief verantwoord, weet je wel) en dan natuurlijk op woensdagnamiddag of zaterdagvoormiddag als bijna iedereen gaat. Vandaag heb ik me eventjes gepermitteerd mezelf onder te dompelen in de stilte van een kindvrije bibliotheek. Wat een luxe. Alsof ik mezelf als studente tegen het lijf liep.

 

De boeken die ik ontleend heb zijn wel niet van het genre dat ik als student gelezen zou hebben. Ik kan het niet! Met als welluidende ondertitel: hoe omgaan met faalangst bij kinderen. Of een boek over yoga. En nog een resem van die zelfhulpboeken onder het motto baat het niet dan schaadt het vast ook niet.

15:22 Gepost door Mama Blogt in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-07

De dag dat mama nog 'ns tijd had voor een kopje koffie...

Charlotte op schoolreis naar de 'boelderij'. Hanneloreke en alle vijf de poezen slapen. De vogeltjes fluiten, het zonneke schijnt... Een kersvers espressoapparaat in de keuken. Het kopje koffie smaakt als nooit tevoren. Moet oppassen voor overdaad.

 

Gisteren veel 'fruidjes' gegeten. Net als haar peter als kind, heeft Charlotte de neiging om medeklinkers om te wisselen. Een fruidje is dus een druifje. Een haswandje een washandje en een pluif van een duim is een pluim van een duif.

 

Haar vriendje Seppe is de nieuwe liefde in haar leven. Van het 'zomerklasje' is hij na de paasvakantie naar Charlotte's klas verhuisd en sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Hij heeft haar een teigetje cadeau gedaan en alle knuffels moesten wijken. Alleen teigetje mag nog mee in bed. De hele dag zit ze nu verliefd aan het kleinood te snuffelen. En Seppe wil na school ook ab-so-luut mee naar huis met ons. Hij pakt met zijn kleine mollige polleke mijn hand vast en laat me niet meer los. De juf moet eraan te pas komen om hem van me los te trekken. En omdat Seppe altijd moeke zegt tegen zijn mama, zegt Charlotte dat nu natuurlijk ook tegen mij.

 

Hannelore kent trouwens één zinnetje: 'Papa is weg. Auto.' Waar we gaan of staan, ze verkondigt het aan iedereen. Wel duizend keer per dag wijst ze naar buiten, trekt een ontzettend sip gezichtje en zegt weer haar favoriete zinnetje. Het gaat wel niet zozeer om papa als om de auto. Als papa thuis is, staat ze klaar met haar jasje aan de voordeur en helpt er geen lievemoederen meer aan: de jongedame moet en zal in de auto gaan zitten.

 

12:00 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-04-07

Bloedend hart

Mijn kleintje voor het eerst bij de onthaalmoeder afgezet vanmorgen. Eén dagje in de week mag ze gaan zodat ik wat kan werken. Het doet me toch wel iets. We zijn nu een paar maanden altijd samen geweest.

 

Maar het zal haar deugd doen, denk ik. Ze zit tussen allemaal jongens. Dat zal een verademing zijn voor al dat vrouwelijke geweld hier thuis. Beetje yin bij de yang...

 

Charlotte is naar school. Mijn liefhebbende meid. Die heeft zo ontzettende veel liefde te geven. Kusjes en aaikes en zoentjes en knuffeltjes en ... Ze is van iedereen even gek, van haar peter, haar opa sigaar, haar oma moetje... 'Papa, jij is mijn friend,' is één van haar geliefkoosde uitdrukkingen. En alle kindjes van haar klas mogen in haar bedje komen slapen.

 

's Morgens word ik altijd gewekt door Charlotte's kriebelende vingertjes. 'Mama, ik heeft lekker geslaapt,' gilt ze opgewekt in mijn oor. Ik moet soms van ver uit dromenland komen maar een ochtendhumeur heb ik niet meer na zulk een vrolijke en enthousiaste wekbeurt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10:59 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-04-07

Alleen!

Kindjes in bed, Tim naar vrijgezellenavond, ein-de-lijk nog eens een avondje voor mij alleen. Ik blokkeer bijna van enthousiasme. Wat ga ik doen: haken? lezen? schilderen? naaien? Britse krimi kijken op Canvas? vroeg slapen?

 

De achterdeur staat nog open, onze poezen liggen lui te genieten van de warmte die de terrasstenen langzaam afgeven, de vogeltjes in onze perenboom (of is het pereboom?) zingen weer hun hele repertoire lenteliedjes...

 

Net nog even op Zappybaby gaan kijken (www.zappybaby.be). Bij mijn eerste zwangerschap heb ik deze site ontdekt en sindsdien -tig keren geraadpleegd. Een vaste waarde in mijn planning, weet je wel. Sinds ik thuis ben, check ik er regelmatig het forum voor thuisblijfmoeders maar ik had mezelf plechtig beloofd dat nooit meer te doen. En toch, ik kan het niet laten, een beetje uit ongeloof, denk ik. Dat mensen zulke dingen schrijven. Het slechtste van internet, eigenlijk. Er zijn altijd werkende mama's die commentaar wensen te geven op de thuisblijfmamsen. Van 'luie krent' en 'slaafje' tot 'profiteur'... Wat ik daar vaak lees is regelrechte onverdraagzaamheid. Mogen vrouwen dan niet kiezen wat ze willen? Waar ze zich het beste bij voelen? Is dat nu niet net de verdienste van het feminisme?

 

Gelukkig kom ik dergelijke reakties enkel en alleen op Zappybaby.be tegen. Hier op mijn blogje? Allemaal positieve reakties, stuk voor stuk! En in mijn omgeving? Iedereen maar dan ook iedereen reageerde positief op mijn keuze om een tijdje thuis te blijven en voor de kids te zorgen.

 

Nu ik enkele maanden thuis ben en de eerste euforie is gaan liggen, besluit ik alvast het volgende: voltijds mama zijn is de meest intense job die ik ooit heb gehad. Het vergt geduld, creativiteit, energie, liefde, plezier, inzet, enthousiasme, multi-tasking ... kortom, alles wat elke andere job ook van je vraagt maar dan in tienvoud!

 

Chapeau aan onze grootmoeders die meestal geen keuze kregen!

 

En nee, ik heb ab-so-luut geen spijt van mijn keuze! Ik beloof plechtig NOOIT MEER op dat forum te gaan kijken. Het is genoeg geweest! Er zijn te veel goedgeluimde mensen om dan zomaar mijn dag te laten vergallen op een internetforum. Dus, kom op met jullie positivisme!

20:03 Gepost door Mama Blogt in Mens, erger je niet | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-04-07

Glad to be home...

Het zonneke schijnt, de vogelkes fluiten, de meiden spelen samen in de zandbak (Charlotte dromerig naar voorbijvliegend eenden aan het kijken, Hannelore helemaal vies van met water en zand taartjes te bakken).Vandaag kan ik me echt niks mooiers inbeelden dan thuisblijfmama te zijn.

 

Wat een luxe: dat ik niet in een airconditioned bureau zit (zal ik deze zomer nog wel spijt van krijgen) maar bovenal dat mijn meiden niet in de opvang zitten maar lekker thuis in hun eigen zandbakje.

 

Zelfs de verbouwende buurman doet er vandaag het zwijgen toe. Het vogelconcert is overweldigend. (Hannelore gooit er ook nog een huilbui tussen, grote zus heeft zand op haar hoofd gegooid).

 

 

11:19 Gepost door Mama Blogt in Thuisblijfmams | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-04-07

Oh die eeuwige ergernis

Citaat Jean-Paul Mulders (Weekend Knack) :

 

"Asociaal gedrag biedt talrijke voordelen. Dat ondervond ik onlangs weer toen ik voor de lichten stond te wachten in een eindeloze rij. Een dure bak stak mij brullend voorbij, in het vak dat bestemd was voor wie rechtsaf moest. Op het kruispunt voegde hij op het allerlaatste nippertje toch maar links in, zonder pinken uiteraard, om het cliché te vervolmaken. Hij gaf de file het nakijken, won vij minuten en een heleboel fun. Het staat natuurlijk cool, de regels aan je laars te lappen en de domme ganzen uit te lachen die wel keurig blijven wachten.

 

Zoiets te zien, vervult mij met droefheid. Je moet daarvoor uitkijken, want dergelijk gedrag is zo alomtegenwoordig dat je op den duur droevig zou blijven."

 

 

Citaat Linda Asselbergs (Weekend Knack - Creatief ergeren) :

 

"Niets zo melig als een columnist die alles tof vindt, dan ben je gelijk uitgepraat. Nee, ergernis dan, knoerthard gekanker, daar heb je zo een halve bladzijde mee vol. En geef toe, aan ergernis geen gebrek in dit loze tijdsgewricht. Is het eens mooi weer, zijn we gelijk vergeven van het fijn stof. Waarna een oppassend burger zich braaf aan de voorgeschreven snelheidsbeperking houdt en daardoor elke bumperklever van dit tochthol van het universum achter z'n gat heeft. Seinend met z'n groot licht. En nooit wordt zo'n eikel geflitst of rijdt hij zich tegen 160 te pletter in het decor. Nee, aan het volgende verkeerslicht staat hij gewoon naast je. "

 

Tja, we zijn enkele dagen terug van vakantie en de adrenaline pompt ook mij weer door de aderen. Het begon al toen we de grens overkwamen en we de Vlaamse snelwegen betraden. Wat je daar toch allemaal ziet gebeuren...

 

Eens thuis, gauw gauw de ramen en deuren open om het zonnige, zomerse lenteweer binnen te laten maar dat is weer buiten verbouwende buren gerekend. Dag in dag uit, maanden aan een stuk heb ik al het gevoel naast een professionele houtzagerij te wonen. Als de cirkelzaag van genoemde buurman stilvalt, tuut het nog enkele uren na in mijn oren. En dat gaat zo maar door, werkdag, weekdag, zondag, feestdag... Ik ben ook niet de enige die zich ergert. Van een bezoeker uit de diepe Kempen kreeg ik hetzelfde commentaar. "Ach, als je stilte en rust wil moet je in de stad zijn!"

 

"Waaraan heb ik me nog geërgerd de laatste tijd?" zegt Mevrouw Asselbergs in Weekend Knack. Daar heb ik inderdaad gauw een halve bladzij mee gevuld. "Of ik nu niet een beetje overdrijf" vragen Frank en Patrick haar maar ze zouden het net zo goed aan mij kunnen vragen. Ik word er alleen zo droevig van. En ik zou ook makkelijk droevig kunnen blijven. Gelukkig zijn er mensen als Linda en Jean-Paul. En heb ik een blog om het eens van mij af te schrijven.

 

"Maar ik zweer het", beste Mevrouw Asselberghs, voor de rest ben ook ik een uiterst aimabel mens!

 

 

 

 

11:34 Gepost door Mama Blogt in Overpeinzingen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-04-07

Ssssst! Niet verder vertellen!

Naar Nederlands Limburg zijn we dus geweest. Het Geuldal met name. Voor de tweede keer. We wisten waar we ons aan konden verwachten en toch moest ik weer flink zuchten bij zoveel schoonheid en stilte. Net als vorige keer hadden de Nederlanders zelf geen vakantie en was er dus weinig te merken van enig massatoerisme. Integendeel, wat een eenzaamheid!

 

Een klein vakantiepark met typische vakwerkhuizen, een zwembad bij gebrek aan andere bezoekers helemaal voor ons alleen, schitterend weer, veel stilte en een ongelooflijk idyllisch landschap... wat wil een mens nog meer. De streek is vooral bij de Nederlanders zelf heel populair (de sportievelingen althans) en minder gekend bij andere toeristen. Ideaal om te wandelen, fietsen, lekker eten (mmm, die limburgse vlaai en de krentebollen) en heerlijk gastvrij (van Limburgers verwacht ik niets anders!). Eigenlijk moet ik nu echt ophouden. Het Geuldal is ons geheime adres... sssst!

 

En toch, waar het hart van vol is... Het hele dal lijkt wel een beschermd monument. Er is niks dat het beeld ontsiert. Dat vind je in België niet meer, denk ik. Dichtstbij komt nog Fallaën, een ander geheimpje van ons. Maar het Geuldal staat toch met stip op één. Dat een groot deel dan ook nog als stiltegebied geklasseerd werd, kan ons alleen maar meer bekoren. Pas als ik daar rondloop besef ik hoe weinig stilte wij nog kennen in Vlaanderen.

 

Het is paasmaandag vandaag. Rondom ons wordt duchtig gesnoeid, geklopt, gehamerd, gebeiteld, elektrisch-gezaagd... Zucht, ik verlang al terug naar ons stiltegebied... Met ons geloof zijn we hier ook onze rustdagen kwijtgeraakt, helaas.

 

Gek genoeg bleek ik als thuisblijfmams ècht wel aan vakantie toe. Net als de kindjes heb ik met volle teugen genoten van alle tijd en het niks-moeten. En de aandacht van onze paps natuurlijk. Charlotte lijkt nu helemaal uit haar peuter/kleuterpuberteit te zijn. Het duurde me nogal lang en ik dacht al dat het nooit meer zou ophouden. Sinds de eerste vakantiedag is zij terug dat ongelooflijk brave, beleefde, welopgevoede, goedgeluimde, grappige kindje van vroeger. Nu zijn we drie dagen thuis en het ziet er naar uit dat ze zo welgezind zal blijven. Ze zingt de hele dag, danst, doet gekke stemmetjes die mama doen schaterlachen, en last but not least: ze zorgt voor haar kleine zus en knuffelt haar te pletter!

 

Voor ons geen vliegtuigtrips naar Canarische Eilanden meer! Natuur, stilte, de horizon kunnen zien, ... het kan in Nederland ook.

 

Weet je wat ik trouwens heel zen vind? Aan de rand van het zwembad wachten tot alle rimpeltjes op het water verdwenen zijn en er dan zo langzaam mogelijk instappen en héél rustig een schoolslagje doen met je ogen vlak boven de waterspiegel. Dan voel ik me zo klein, net een keitje dat in een groot meer valt en wat futiele cirkelende golfjes over het wateroppervlak laat gaan. Ik probeer er dan ook zo zachtjes mogelijk terug uit te stappen en kijk dan tot de laatste rimpeling verdwenen is.

 

Wat een verademing. Ik ben een ander mens!

 

 

19:50 Gepost door Mama Blogt in Overpeinzingen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-07

Vakantiebeelden

Vakantie04

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie01

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie02

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie03

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie05

 

19:46 Gepost door Mama Blogt in Vakantie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |