Working mum wordt thuisblijfmams

Liefste Charlotte,

Gisteren werd je zeven. Ik kan er maar niet bij dat jij al zo groot bent. Waar is de tijd dat je ons verraste door veel te vroeg en veel te klein je opwachting in ons leven te maken. Ons zeven-maanden-wondertje noemden we je toen. Alle schade door je vroeggeboorte heb je inmiddels flink ingehaald. Je steekt zowat een kop boven je klasgenootjes uit, bent lang en slank als je papa. Een figuurtje om jaloers op te zijn.

Je bent nog altijd wie je bent. Je kwam zo ter wereld en zo zal je altijd zijn. Lief, bedeesd, verlegen, rustig, braaf. Maar ondanks je rustige natuur ben je ontzettend sociaal. Vriendinnetjes en vriendjes bij de vleet. De hele school en buurt kent jou. Jouw vriendinnetjes noemen je gekke Charlotte. In de klas durf je amper je vingertje op te steken maar op de speelplaats voer jij het hoge woord.

Je hebt steeds wat tijd nodig om te wennen aan nieuwe mensen, maar eens je zover bent je vertrouwen te schenken, dan is dat ook voor het leven en compleet onvoorwaardelijk.

School is voor jou een prettige plek. Je leert graag, leest graag, rekent graag... Je kijkt op naar je nieuwe juf die al meteen vanaf dag 1 jouw hartje voor zich won. Ik voorspel dat zij jou dit jaar zover zal krijgen om ook af en toe in de klas het hoge woord te voeren.

In tegenstelling tot je zus en broer ben je nog steeds geen knuffelaar. Alleen als jij het zelf wil. Dan verander je nog elke keer in de onverbiddelijke zoener. En het moet gezegd, jouw zoentjes kriebelen tot in mijn tenen. 

Je bent duidelijk de oudste, je ruimt graag op, gedraagt je verantwoordelijk, zorgt voor de kleintjes... Echt een oudste zusje.  Je houdt nog steeds van alle eten: van hypergezond (tegen een slaatje zeg je nooit nee) tot superongezond. Als het muisstil is in huis, kan ik aan het geknetter van het snoeppapier weten waar jij je verstopt hebt.  

Je lijkt zowel op mij als op je papa. Van hem heb je je rekentalent en je rationele ingesteldheid. Zo kan het er bij jou niet in waar al die heisa rond de sint of de paashaas nu eigenlijk goed voor is. Ik zie je denken 'wie gelooft dat nu'. Je heult niet met populaire liedjes of vedettes maar trekt je liever terug met Jeff Buckley. Je humeur is ook net als dat van papa gelijkmatig. Geen ups en downs zoals je zus of je mama maar altijd gelukkig. Je hebt het alleen soms moeilijk met die kleine zus die jou in alles probeert te overtreffen. Ondanks je weinige fantasie, ben je een kunstenaar ten top. Wat er allemaal uit jouw breintje ontspruit, het doet me vaak echt versteld staan. Je bent net aan je eerste hobby begonnen: de tekenacademie. En al meteen na de eerste les was het duidelijk. Dit is jouw ding! Je straalt en ziet er gelukkig uit.

Mijn lieve schat, van een kleintje dat zoveel moeite had om haar leeftijdsgenootjes bij te houden, ben je veranderd in een frisse en stralende juffrouw die met veel goesting in het leven staat. Je bent een meisje waar mensen op kunnen bouwen. Ik moet opletten dat ik dat zelf niet doe, want diep vanbinnen mag je nog altijd mijn klein zevenmaandenwondertje zijn.

Liefs van je mama

Liefste Hannelore,

5 jaar ben je geworden en we zullen het geweten hebben. Al maanden op voorhand was je ermee bezig. Wat gaan we eten als ik jarig ben? Wie mag er allemaal op mijn feestje komen? Hoeveel nachtjes slapen? Gaan we dan taart eten? En pannekoeken? En cake? Je moest en je zou de ster van de dag zijn.

Het was je eerste verjaardag dat ik je niet bij me had, met oma aan zee. En wat heb ik je gemist. Je tatertje staat nooit stil en vooral je waarom-vragen drijven me soms tot regelrechte wanhoop. Je blijft een koppig madammeke. Een sterk karaktertje. Soms poeslief en soms heel kattig. Je staat je mannetje in het leven. Je doet niks liever dan in de vakantie naar het speelplein gaan, je lekker vies maken en meedoen aan groepsspelen die je dan thuis met het hele gezin wil naspelen. Ik vermoed dat jij een echte jeugdbewegingsmeid gaat worden.

Voor jou lijkt alles vanzelf te gaan. Je bent een kleine spons die alle informatie, alle nieuwe woorden in zich opzuigt. Je bent dan ook al heel 'wijs' voor je leeftijd. Je hebt een brede interesse maar vooral alles over de oorlogen en bezoekjes aan kathedralen, kerken en musea zijn jouw favoriet. Je puzzelt en knutselt dat  het een lieve lust is. Met je zus doe je alle echte meisjes-dingen zoals moedertje-en-vadertje spelen, met de poppen, elkaar schminken, giechelen, giechelen en nog 'ns giechelen... Met je kleine broer hang je de jongen uit. Ravotten, elkaar kopje onder duwen in het zwembad en je neemt hem bij de hand om als twee avonturiers wildwaterbanen en hoge glijbanen te bedwingen.

Soms ben je een echte jongen maar af en toe zien we een echt meisje verschijnen. Vooral wanneer je een camera gespot hebt. Een écht modelletje noem jij jezelf.

Je hebt het hart op de tong, zegt altijd luidop wat je denkt en wat je voelt is voor niemand ooit een raadsel.

Als ik jou zie, ben ik altijd verbaasd hoe snel jij zo groot bent geworden. Maar tegelijkertijd ben je nog altijd mijn kleine meid, met je babyzachte velletje. Af en toe zeg je dat je niet groot wil worden, maar mijn lieve schat, dat gebeurt toch en ik kan je verzekeren dat het geen pijn doet. Integendeel!

Je mama

Geen tent dit jaar maar een luxe vakantiehuisje ergens in Frankrijk. De eerste echt onstpannende kindervakantie. 's Avonds bij zonsondergang zwemmen in het meer. 's Ochtends en 's middags in het zwembad. Lange middagdutjes. Veel lezen. Lang praten met manlief op het terras als alle kindjes in bed lagen. Veel geschaafde kinderknietjes op de Franse hellingen. Genieten van al het moois dat de natuur ons brengt: een molletje in onze tuin, een egel op het terras, een aanhankelijk katje uit het bos, konijntjes die verschrikt wegspringen, een sprinkhaan die elke avond zijn toertjes kwam rennen op de tafelrand, een bonte spekker in een boom ...  Alle dagen zagen er hetzelfde uit. En zo was het goed. Voor de kleintjes en de groten.

Wat me bijblijft:

- Pissebedden make great pets. Ze laten zich gewillig in playmobil prinsessenhuizen opsluiten, onderstoppen in poppenbedjes en vertroetelen door kinderhandjes.

- Vrouwen zonder cellulitis bestaan niet.

- Met mijn 34 jaren valt de cellulitis best wel mee. En met de zwembandjes.

- Ons klein jowanneke is een wildwaterbaan op zijn eigen.

- Mijn dochters zijn geen waterhelden. De rivière lente in het zwemparadijs vertalen zij als 'snelle baan'.

- De emancipatie heeft haar doel nog niet helemaal bereikt. Papa's zien er bruin en afgetraind uit, mama's moe en slightly overweight. Papa's hebben blijkbaar nog tijd voor hobby's zoals mountainbiken.

- Ik zit met niemand liever op het terras met een pastiske in de hand als met manlief. Na tien jaar samen nog bijlange na niet uitgepraat.

- Mijn kinderen vinden daguitstappen saai. Liever willen ze zwemmen, zwemmen en nog eens zwemmen.

- Dat ik het Franse woord voor protje niet ken.

Vandaag doe ik een dagje niks. Lekker lui wezen. Misschien toch nog gauw de was insteken, dan kan die straks nog in het zonnetje drogen. O jee, de was van gisteren zit nog in, snel uithalen en eerst ophangen. Nieuwe was erin. Oeps, vergeten, vanavond logeetje: nog snel even bedje opmaken. Misschien toch eerst die lakentjes nog 'ns een wasbeurt geven. En kamertje stofzuigen. Terug beneden: oude was uit de machine, op het droogrek, droogrek eerst leegmaken met de vorige was, lakentjes in de machine. Antwoorden op duizend 'mamawaaroms' en 'mamakijkisjes' Niet vergeten middageten. Bordjes op tafel zetten. Eerst de vaatwasser leegmaken. Broodjes smeren, broodjes smeren, broodjes smeren... Tafel afruimen, gauw 'ns vegen rond de tafel. Ach, nu ik toch bezig ben, de hele keuken dan maar ineens. Een pleister kleven op een gewonde knie. Kleintje morst een bekertje fruitsap. Keuken ook dweilen. Lakentjes uit de wasmachine en in de droogkast want anders misschien niet op tijd droog. Oeps, de handdoeken van vorige keer zitten er nog in. Snel opvouwen, klaarleggen aan de trap om naar boven te brengen. Bemiddelen in een damesconflict. Proper pampertje aan, kleintje in bed. Ideale moment om de badkamer een snelle beurt te geven. Kleintje wakker, proper pampertje aan, patatjes schillen voor vanavond, dan moet ik dat straks al niet meer doen. Kleintje eet fruitpap en smeert er zich graag van top tot teen mee vol. Mama incluis. Toch nog gauw douche nemen samen met het kleintje voor ons bezoek komt. Meisjes hun haar ziet eruit of ze zelf uit de droogkast komen, even fatsoeneren, een dikke elastiek erin. Grote tafel nog even afstoffen voor het bezoek, bestek en servies klaarzetten, glazen nog 'ns afstoffen... Daar gaat de bel. Fijn dagje genikst...

De examens zijn achter de rug, de uitslag is binnen, het verdict is gevallen: geslaagd voor alle vakken. De punten verwacht ik vandaag in de brievenbus. Maar die brievenbus is vandaag onbereikbaar. De jommes zijn de oprit aan het aanleggen en ik kan de deur niet uit. De punten binnen handbereik en er toch niet aan kunnen...

Suikerboontjes heeft ie nooit gehad, dus hebben we voor zijn tweede verjaardag zelf suikerbonendoosjes in elkaar geknutseld:

Gelukkige verjaardag, kleine man! Een flinke tweejarige hebben we nu in huis en een jaartje woon je nu al bij ons. Helemaal geïntegreerd. Gek van je zussen en je zussen gek van jou. Van de drie ben jij de grootste knuffelaar. Met een hartveroverende tederheid sla je je armpjes om mijn nek en trekt mij naar je toe. Of je komt mijn benen een uitgebreide knuffelbeurt geven als ik aan de afwas ben.

Mijn favoriete moment met jou is je in bed stoppen. Dan hebben we even exclusieve tijd voor elkaar en brabbel je honderduit. Je zingt van 'iejadeejah' en van 'hihihi hahaha koppebijkeekenaa'. Je doet van 'handjes draaien' en van 'blijblijblij'. Intussen weet je eindelijk waar je neus staat. Je voet weet je ook al en je oor. Maar waar je buik zit, of je hoofd, dat krijgen we je niet wijsgemaakt. Je bent nog steeds gek op het kiekeboespelletje en zwaait graag naar jezelf in de spiegel. Bij het slapengaan hoort een heel ritueel: eerst een dikke kus, dan leg ik je neer en geef je een handkus, dan nog een high five, nog 'ns zwaaien, een kneep in je neus, je knuffelkonijn tegen je hoofdje links, je oude slaapzak als knuffeldeken rechts en een dikke duim in je mondje. Je bent met niks toegekomen maar hebt intussen al een hele collectie in je bed.

Je favoriete speelgoed is het poetsgerei. Een hele dag loop je te dweilen, vegen, wrijven, ... En als het zonnetje schijnt ben je de koning te rijk want dan mag je buiten spelen en hoor ik je uuuuuren niet.

Met je grote bruine ogen, steel je alle vrouwenharten. En dat weet je ook! Geen vrouw is veilig voor jou. Je kijkt ze doordringend aan met grote, smekende hondenogen en je weet dat het werkt. Maar ook van kleine babies ben je nog altijd gek. Je draaft aan met al je speelgoed en wil de kleintjes verwennen. Mijn bevertje*.

Waar je vroeger panikeerde als wij ons boos maakten op jou, heb je nu voldoende zelfvertrouwen om ons te negeren. Of je gewoon terug boos te maken op ons. En dat zullen we geweten hebben. Met bittere, bijna volwassen ernst maak je ons duidelijk dat je boos-zijn van onze kant niet apprecieert. Gelukkig ken je nog niet te veel woorden, denk ik dan. Als manlief én ik aan hetzelfde zeel trekken en samen boos zijn, zoek je troost bij de oudste zus. Daar haal je namelijk altijd je gelijk.

Je eerste woorden - ze laten wat op zich wachten - zijn 'tinken' (drinken), 'poesj' (poes), 'kikkie' (dikkie de poes), 'tata kindjes', 'choco' (hoe kan het ook anders), 'beebie' en 'mijn mama/papa'. Verbaal doe je wat langer over je ontwikkeling maar andere dingen gaan supersnel: alleen eten en drinken, je neus snuiten, jezelf wassen, klauteren en klimmen, zwemmen (inclusief kopje onder gaan), springen, voetballen, zingen en noem maar op. 

Eten kan je als de beste. Het is een enorm plezier om jou mee aan tafel te hebben. Je zit al klaar terwijl ik nog aan het koken ben, vol ongeduld te wachten. En je zit er nog als iedereen allang terug klaar is. Je lust bijna alles en eet voortdurend met het commentaar van 'njam njam'.  's Ochtends staat er een heel ontbijtbuffet voor je klaar en eet je zo ongeveer van half acht tot tien uur. Boterhammetjes met choco zijn favoriet. Bij voorkeur plooi je ze open en lik je de choco eraf zodat ik elke ochtend de choco uit je haar en van achter je oren sta te wassen. Als je bordje leeg is, geef je jezelf graag een applausje.

Een kleine clown ben je ook. Je staat graag in het middelpunt van de belangstelling, gekke bekken trekkend om iedereen aan het lachen te krijgen. Als je naar je mama gaat, breekt mijn hart niet, want ik weet dat je haar ook graag ziet en zij jou. Maar als ik je terug mag komen halen, moet ik eerlijk bekennen, maakt mijn hart wel altijd enkele vreugdesprongen en ben ik dolblij je terug te zien.

Kortom, een vrolijke jongeman die met grote ogen nieuwsgierig naar de wereld kijkt. Je weet heel goed wat je wil en niet wil en knuffelt als de beste. Je hebt veel liefde om te geven en strooit er kwistig mee rond. Dat je zulk een vrolijk bazeke mag blijven! Wij zijn blij met jou erbij!

* Roos van Axen

Laatst zag ik een documentaire van Dieren in nesten die mijn hele leven op zijn kop gezet heeft. Het ging over een bejaardentehuis voor bejaarde koeien en wat zag ik daar? Een spinnende koe. Nooit geweten dat die beesten kunnen genieten van een aai over de bol en een kriebel onder de kin. Dat drukte me met de neus op de feiten. Hoe wij dieren als louter consumptiemiddel zien. Sinds die dag krijg ik met moeite een hap vlees door de keel.

Dus probeer ik wat vegetarische alternatieven uit. Vanavond staan er frietjes op het menu maar wat eet je daar dan bij? Ik trek naar de visafdeling want met die beestjes kan je toch geen affectieve band aangaan, toch? Een tartaar van tonijn, dat zou het wezen. Ik draai het bakje om: gevangen in de Indische oceaan. Oh jee, da's ook niet goed. Want over 40 jaar zullen onze oceanen leeggevist zijn. Alle andere bakjes en visjes omgedraaid: niks gekweekt maar allemaal gevangen. Dat wordt dus gewoon een slaatje bij de frietjes. Met een eitje van de bioscharrelkippen.

De mango heb ik ook maar links laten liggen want die moet van te ver komen. Het worden dus gewone golden delicious. Het verse sapje zit in een plastic flesje dat er 450 jaar over doet om afgebroken te worden. Ook maar niet in het mandje dan. Gewoon kraantjeswater in een karafje zal het zijn. En brood ook niet, want als ik dat in de supermarkt koop, is dat ten nadele van de lokale bakker.

Zo komt het dus dat ik met een quasi-leeg mandje aan de kassa sta. Wat ook weer niet goed is, want onze Carrefour moet sowieso al vestigingen sluiten. Of hoe een tripje naar de supermarkt nooit meer zal zijn wat het geweest is.

'Mama, ik wil ook zo'n carnavalletje achter de auto om op vakantie te gaan.'

'Als het regent, moet ik dan mijn kajeetje aan?'

Dit weekend werd kind 1 voor het eerst geraakt door de muziek. Met de koptelefoon op heeft ze Hallelujah van Jeff Buckley wel duizendmaal beluisterd. Tot tranen toe geroerd, was ze. Een goede keuze bovendien. Wat van mijn eerste meezingfavoriet niet meteen te zeggen viel:

Kind 2: 'Wat ben jij aan het bakken, papa?'

Papa: 'Spek'

Kind 2: 'Ah, respect, dat eet ik graag.'

... de uitspraken van Kind 2. Vandaag : "Mamakijkis, ik heb het kruispunt van Jezus gemaakt'. Geheel actueel!

Nee, nee, het is geen typfout. Dit meisje was al een keer bruismeisje en is kandidaat om het nog 'ns te zijn. Dus, mochten er gegadigden zijn... Graag met bruisjongen.

Van 's ochtends in de vroegte weerklinkt in echo het 'gemama'. Van mamakijkis, mamamagik en mamazusheeftmijpijngedaan. En van mamakomis en mamaspeeljijmee, mamaikhebhonger en mamakanjijdaareenpleisteropdoen. Maar wat ik vandaag hoorde, spant toch wel echt de kroon. Kind 2 - die het record 'mamakijkisjes' heeft - riep verschillende malen 'mama' waarop ik me schrap zette, twijfelde of ik al dan niet de oren zou spitsen, eerst negeerde en toen toch maar zei 'jaaa'. Waarop zij antwoordde: 'Ik heb eigenlijk niks te vertellen'.

Graag twee extra paar oren om naar al mijn kindjes tegelijk te kunnen luisteren. Twee extra paar armen om ze allemaal ineens te kunnen knuffelen. En doe er nog maar een extra hoofd bij (liefst met economie-knobbel) voor al die cursussen.

Zij: 'Kijk, mama, een emobeestje.'

Ik: 'Een emobeestje?'

Zij: 'Nèèèèèh, een hemelbeestje, he-mel-bees-tje''

Ik: "Aaah, een lieveheersbeestje'

Dit is 'm dus... de ruimterik. Of is het duikerik?

Uitspraak 1: "Zijn dat ruimteriken in die raket?" (lees: astronaut)

Uitspraak 2: "Kan een harem kaka doen op je hoofd?" (lees: arend)

Uitspraak 3: "Wij zijn in het park naar de barbies gaan kijken." (lees: bambi's)

Uitspraak 4: "Is dat een cheechah?" (lees: cheetah)

En dat allemaal op 5 minuten tijd...

Het is inmiddels meer dan mijn halve leven geleden. Dat ik mijn eerste stapjes helemaal alleen zette in de grote stad. Er was toen de Fans, gespecialiseerd in punkkledij, de Witte Uil met wat meer dromerigs, de tweedehandswinkeltjes... Ik kende alle goeie adresjes. Tijdens één van mijn dwaaltochtjes belandde ik in een allerschattigst hoedenwinkeltje. En werd tot over mijn oren verliefd op een transformeerbare hoed.

Die hoed was boven mijn wekelijks zakgeldbudget maar liet me nooit los. Tijdens al de daaropvolgende jaren dacht ik nog altijd terug aan dat winkeltje. Het duurde een tijdje voor ik doorhad dat het uw winkeltje was, Meneer Pompilio. En dat u zelf in dat winkeltje stond. U keek mij niet buiten terwijl u toch goed moet geweten hebben dat in mijn beugeltje geen creditcard zat. Ik voel nog altijd plaatsvervangende schaamte dat zo'n pubertje als ik toen was bij een grote naam als u toen ook al was naar hartelust paste en probeerde. Maar u keek mij niet buiten. Dat was allersympathiekst van u!

Intussen is het budget enigzins gestegen. En las ik in de krant dat uw transformeerbare hoed het nog steeds goed doet. Tijd om nog eens af te komen, me dunkt.

Buiten was het warm en binnen in de Roma ook. Concertje van Wim Mertens meegepikt en zelf warm vanbinnen geworden. Klassiek zoals klassiek zou moeten zijn. Met een pintje in de hand, tussen een geitenwollensokkenpubliek, geen stijve maatpakken maar swingende jeansbroeken.

De grote meneer had 5 jonge muzikanten bij. Een flow van viool, bas, altviool, cello en piano. Geen ego's maar samenspel, een stroom waarin je - willen of niet - meegesleurd werd. Het ging van crescendo en van een beetje triest en een beetje blij. Het ging van recht-naar-het-hart en van kriebels-in-de-buik.

Klassiek rockt!

De buisvakken zijn achter de rug. Even opgelucht ademhalen. En tijd om twee uitspraken van het nageslacht op web te zwieren:

Kind 1: 'Ik lust geen spionnen'

Kind 2: 'Wanneer gaan we naar oma? Overgisteren?'

Je leest het in elk ontwikkelingspsychologisch naslagwerk: het middelste kind verdwijnt in de plooien van het gezin. Meestal groeien ze op tot heel sociale mensen omdat ze gauw buiten de beperkte kring van het gezin treden op zoek naar bevestiging. En het is waar. Tussen kind 1 en kind 3 krijgt mijn kind 2 misschien niet altijd de aandacht die ze nodig heeft. Een hele dag met haar op stap en ik heb mijn ogen en oren de kost gegeven. Ze straalde en glunderde om zoveel aandacht. Mama had tijd om de hele dag geduldig alle waarom-vragen te beantwoorden. En naar alle fantastische verhalen te luisteren: 'Juf E. is verliefd op een muur; alle treintjes zwemmen in het water; mijn traantjes gaan van links naar rechts en van boven naar onder; die meneer op de tram heeft een p**mel...' Tramchauffeurs knipperen met hun lichten naar haar en zwaaien. Ze zegt pardon als ze een boertje laat en de hele treincoupé lacht. Ze fluistert nadrukkelijk voor een slapende man en vraagt of die meneer eigenlijk wel kan praten. Ze wijst een vrouw aan met gouden sportschoenen en verkondigt luidkeels dat zij die ook wil. Ze danst door het leven. Een glimlach verschijnt waar zij passeert.

En zo zag ik mijn kleine, grote dochter voor wie ze is. Los van grote zus. Los van kleine broer. Een betoverende schat.

Op maandag mag ik graag naar In godsnaam kijken. Vaak voel ik herkenning en sympathie. Voor zij die terug willen naar een eenvoudiger leven. Minder materialisme en minder 'ik'. Soms ook ben ik geschokt. Om de wereldvreemdheid en de naïviteit. Het slotklooster in Brecht deed me dan weer vooral glimlachen. Het feit dat zoveel vrouwen jarenlang kunnen samenleven is het beste bewijs dat God bestaat, klonk het. Zoveel relativering! En dat iedereen die God zoekt, hem toch al gevoeld heeft. Anders ga je toch niet zoeken.

Toen moest ik aan mijn kinderen denken. Om God te voelen hoef je niet 'achter slot' te gaan. Kinderen krijgen is genoeg. Nergens voel je beter hoe onbelangrijk en nietig je eigenlijk bent. Je bent slechts de weg waarlangs ze op de wereld komen. Zij zijn zij. Al wat je kan doen is loslaten en lang kijken*. De liefde die het ik overstijgt.

En nu moet ik me met meer aardse dingen gaan bezighouden. Boterhammekes met choco smeren, bijvoorbeeld.

(* Herman De Coninck)

Vanaf vandaag draag ik een nieuwe naam: Mamakijkis. Ik raad u aan hem te gebruiken want op iets anders reageer ik helaas niet meer.

... kreeg ik plots een zoen. Een dikke smakkerd. Van kind 2. Omdat ik toch zooooo mijn best doe voor school. En zo goeie punten haal. En omdat ik de mooooooiste mama ben van de heeeele wereld.

Kind 1 heeft alweer een schitterend rapport. Als dat nu geen primus is, dan weet ik het toch niet. Er was ons vorig jaar verteld dat ze klaar was voor het eerste leerjaar maar dat ze wel flink haar best zou moeten doen. Intussen vliegt ze erdoor met twee vingers in haar neus. Een beetje onzeker is ze wel. De commentaren van de juf luiden steevast 'je kan meer dan je denkt, Charlotte', 'je mag foutjes maken', 'van fouten kan je leren', 'je mag best wat zekerder zijn', 'een fout is niet erg', 'perfect zijn is niet nodig'...

Net zat ze nog haar huiswerk te maken. Alles juist in de eerste kolom. Ergens halverwege de tweede kolom hoor ik fluisteren: 'hier ga ik toch eventjes een fout maken'. Mams en paps staan perplex. Waarom zou ze nu expres een fout maken? 'Dat moet van mijn juf! Want daar kan ik van leren!' Eigenlijk heeft mijn kind dus gewoon 100%!

Het was nodig. Na een superdrukke feestperiode een weekendje niks, he-le-maal niks. We hebben met zijn vijven geluierd, naar de vallende sneeuw gekeken. Ons gewenteld in warme dekentjes, hete choco gedronken. Vanmiddag lange onderbroeken aangetrokken en naar ons park getrokken. Het leek wel of ons hele district naar daar was afgezakt. Er is dan ook een schitterende helling voor sleecapriolen. Papa's werden terug kind en mama's stonden met rode neuzen onderaan 'den berg' te keuvelen.  Ons park is echt geld waard. Anderen moeten naar Oostenrijk voor zoveel winterpret en ambiance. Wij vinden het gewoon in onze achtertuin. Bij deze nodig ik alle sneeuwfanaten uit om op de volgende witte zondag mee te komen sleeën.

Kinderpraat doet soms je fantasie op hol slaan. Wat te denken bijvoorbeeld van een ruimtewisser of van een poning. Maar de taal der volwassenen helpt ook de kinderfantasie een eind op weg. Dat werd me duidelijk toen kind 2 wel héél bezorgd was toen haar juf te laat was omdat ze vastzat in de sneeuw.

Intussen hebben de meiden ook een sleetrauma opgelopen. Na hun sprong in ware schansspringstijl is elke helling voorgoed verleden tijd. Nu willen ze enkel nog door ondergetekende voortgetrokken worden op lange, rechte stukken. Tja, ik verbrand er in elk geval veel calorietjes mee...

Wat een diepe sneeuw, hier in 't stad...

Wij heffen het glas op 2010!