30-09-12

Meisje van 9

Lieve Charlotte,

 

Of moet ik schrijven Scharlotte? Of Sarlotte? Of Sjarlot? Voor je klasgenoten is het nog altijd een hele opgave om jouw naam juist te schrijven. Niet iedereen kan natuurlijk zo goed zijn in spelling als jij! Dit jaar ben ik schandelijk te laat met mijn briefje. Je mama is dan ook terug buitenshuis beginnen werken en dat laat soms weinig tijd over. Het maakt ook dat je wat vaker je plan moet trekken maar jij trekt je aardig uit de slag. Een meid waarop ik kan rekenen en die ik kan vertrouwen. Je hebt het altijd al in je gehad: een grote zelfstandigheid. 

Deze zomer heb je een kookles gevolgd en je ontpopt je in de keuken tot een heuse kok. Soms ga je helemaal alleen aan de slag en krijgen we de gekste brouwsels voorgeschoteld. Andere keren ben je mijn assistent. Ik geef je de instructies en in je eentje bereid je een hele maaltijd. Vogelnestjes met puree is de favoriet. En een échte kok houdt ook de keuken schoon: ook dat heb je begrepen.

Zoals je oma op haar blogje al schreef: je bent heel wat assertiever geworden. Waar je vroeger doodverlegen achter mij kroop en ik je van me los moest pulken, stap je nu zelfverzekerd de wereld tegemoet. Het lijkt wel alsof je plaats geruild hebt met je zus. Nu ben jij het die het voortouw neemt. Thuis zullen we dat ook geweten hebben. Als een echte puber in wording neem je niet zomaar meer aan wat wij je zeggen. En dan volgen er wel eens kleine stormpjes. Maar als het er echt op aan komt, sta jij er. Een rots in de branding, iemand om op te bouwen. Hetzelfde met je broer en zus. Geruzie en gekibbel maar als één van beide echt hulp nodig heeft, ben jij de eerste die dat aanbiedt. En geloof me maar: ze nemen het wat graag aan! 

Het is niet alleen met eten dat je graag verwent. Je hebt een hele koffer vol met kleine flesjes, tubes, potjes, doekjes en watjes om iedereen die het wil te masseren. Je zus staat dan op de eerste rij! Nog verwennen doe je met je kunstwerken. Onvoorstelbaar wat een creativiteit! Niet alleen tekeningen en schilderijen in schitterende kleuren maar ook maquettes van huizen met minimeubeltjes of Panamerenko-gewijs speciale vliegmachines... Eigenlijk wil je geen hobby buitenshuis. Ik heb je verplicht om er eentje te kiezen en dat is en blijft de tekenacademie. Elk jaar opnieuw is het uitkijken naar de laatste dag want dan komt de map met de tekeningen mee naar huis. We hebben nu een hele gang met een jaarlijks wisselende expo van jou. En ze vervelen nooit, jouw kunstwerken.

Je bent eigenlijk wel hard aan het veranderen. We dragen al elkaars sokken, jij en ik, dus lang zal het niet meer duren voor je me inhaalt. Dat je lichaam zo verandert, je raakt er wat van in de war. Van onbedaarlijke giechelbuien gaat het naar huilen zonder te weten waarom. Ik lijk wel een puber in huis te hebben. Ik voel dat ik sterk overeind moet blijven nu, om kalm te blijven onder al die wisselende emoties en je met rustige vastigheid te begeleiden. Het is niet altijd makkelijk maar tegelijk wel heel ontroerend hoe jij je nu echt losmaakt van dat kleine meisje. Dat gaat ook gepaard met de nodige vriendinnenruzies. Het schijnt heel normaal te zijn in de latere lagere school en intussen na de eerste schrik heb ik geleerd dat hoe diep het verdriet de ene dag is, hoe dikke vriendinnen jullie de volgende dag alweer zijn. Rustig blijven, is de boodschap. En luisteren naar je verhalen, wie NOOIT meer jouw vriendin wil zijn en hoe NIEMAND met jou wil spelen, tot gehuil omdat je toch zo je vriendinnen mist en dat jullie ALTIJD samen willen blijven.

IMG_0717.JPG

Voor het eerst in 'ons' leven krijg ik te horen dat je zo op mij lijkt. Voor mij is dat een compliment: niet dat jij op mij lijkt maar dat ik op jou zou lijken. Met je helblauwe ogen, porseleinen huid met sproetjes, levendige blonde haren, je sterke kaaklijn, brede glimlach en eindeloze benen... Zo mooi vind ik je maar gelijkenis zie ik toch niet (helaas voor mij).

En ook qua karakter zie ik het niet. Een 'stille' zoals je papa, geen prater zoals mij of je zus. Je rolt al met je ogen als je me ziet afkomen: 'Neen, mama, ik heb géén zin om te praten'. Je gevoelens uit je wel op een andere manier, door te tekenen of te koken bijvoorbeeld. En dat duwt me met mijn voeten op de grond: hoewel ik praten zo belangrijk vind, heb jij me beter leren luisteren. Dat is wat jij van mij verwacht en wat ik je probeer te geven. Bedankt dat je me dat geleerd hebt!

Je mama

20:53 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-08-12

Meisje van 7

Lieve Hannelore,

Een jaar voorbij alweer... Het eerste leerjaar heb je meer dan succesvol afgerond, een uitblinkertje in al wat je doet. Vroeger was je een halve jongen. Als je zelf je kleren koos, was er niks dat verried dat jij eigenlijk een meisje was. Het laatste jaar is dat helemaal veranderd. Een meisje ten top met een passie voor roze, Barbie, Justin Bieber en Rapunzel. Samen met je zus lijkt het wel of ik twee puberende dochters in huis heb. Het gaat heel snel, van giechelen naar jammeren, van poeslief smeken tot brutaal tegenspreken.

Je hebt alles in huis. Een mooie meid, slim, heel mondig, verstandig, verantwoordelijk, een sterk geweten, lenig, met gevoel voor ritme, een talent voor zang en acteren... De toekomst ligt helemaal voor je open. Het zal moeilijk kiezen worden wat uiteindelijk jouw vastberadenheid beet zal nemen. En vastberaden, dat ben je. Nog steeds mijn leeuwtje, de dirigent. Jij regisseert van A tot Z hoe jouw verjaardag eruit zal zien. Kleine broer en grote zus zijn je gewillige dienaren. Maar je bent ook gevoelig, je voelt wat andere mensen voelen en dat kan je diep raken. Je wil ook geen vlees meer eten en dat typeert jouw uitgesproken zin voor ethiek. Je interesseert je voor politiek (voorlopig kan ik je nog steeds winnen voor MIJN partij), luistert ademloos naar verhalen over de geschiedenis en neemt het milieu ter harte.

 

En wat ik nog zo mooi aan je vind: je ogen die boekdelen spreken. Ofwel staan ze op donderen, ofwel stralen ze als zwarte glinsterende kooltjes. En dan dat babyvelletjes van jou, hoewel ik dat inmiddels al niet meer luidop mag zeggen. Het is nog altijd even zacht als toen je werd geboren. Ik moet me vaak bedwingen om je geen kneepje in je zachte, zachte wangetje te geven. Mijn kruidje-roer-me-niet, noem ik je nog steeds. Of mijn donderwolkje. Maar altijd met daarna het zonnetje dat terug doorbreekt.

IMG_0668.JPG

Hoeveel er ook verandert: jij blijft héél goed weten wat je wil. En dan is er niets of niemand die het uit je hoofd kan praten. Ik dacht dat je vastberadenheid van je papa had (een rasechte stier) maar meer en meer zie ik hoe hard je op mij lijkt. Inclusief het verbeten doorzetten voor wat jij belangrijk vindt. Ik ben je net nog gaan troosten in je bedje: tranen met tuiten na een mooie dag. Heb je het moeilijk met afscheid nemen van die zorgeloze kindertijd? Een beetje bang om groot te worden? Nostalgie, een gevoel van blijheid en dankbaarheid gemengd met verdriet om wat voorbij is en nooit meer terugkomt. Je huilt als je bij je oma geweest bent, of bij je meter.  Mijn meisje, ik herken het. Die tranen heb ik ook vaak geplengd. En hoezeer je ook denkt, een leven zonder die tranen, zonder die dieptes en hoogtes is de moeite niet, mijn lieve meid: dat is het wel. Groot worden is helemaal niet erg. Integendeel, met mijn gezinnetje is het nooit zo mooi geweest. En de hoogtes zijn dan wel zo hoog niet meer, die dieptes zijn gelukkig ook niet meer zo diep. En nu is er mijn kleine meisje dat groot wordt en dat ik langs datzelfde pad mag loodsen. Het is mij een genoegen, een eer om dat samen met jou te mogen doen.

En vergeet nooit: we zien jou graag!

Je mama

 

21:24 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-04-12

Zinloos geweld?

 

't is goed in ‘t eigen hert te kijken
Nog even voor het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan.
Of ik geen ogen heb doen schreien
Geen weemoed op een wezen lei
Of ik aan liefdeloze mensen
een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten
Dat ik één droefenis genas
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was…
Dan voel ik, op mijn jonge lippen
Die goedheid lijk een avond-zoen…
‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken
en zo z’n ogen toe te doen.

 Alice Nahon

Recent staan de kranten weer vol met colums en bijhorende opinies over wat men zinloos geweld noemt. Het gaat van zero tolerance, meer blauw in de straat over ongelijkheid in de samenleving aanpakken tot een oproep om ons terug wat meer te gaan bemoeien met elkaar. Maar het gaat niet alleen om dat zinloze geweld dat - gelukkig - nog steeds heel uitzonderlijk is. Het stemt me blij dat we dit soort gedrag zo massaal afkeuren. En toch mis ik iets in het hele debat: dat mensen eens goed in 't eigen hert kijken. Het gedrag van een ander veroordelen is zo makkelijk. Voor we ons gaan bemoeien met wat een ander doet, kijken we beter eerst eens naar onszelf. Worden we niet allemaal voorbijgestoken bij de bakker, de post, de kassarij in de supermarkt? Als we halverwege het zebrapad van onze sokken gereden worden? Voortdurend geconfronteerd worden met hondendrollen aan de schoolpoort? Wie zijn die mensen? Dat zijn wij. Allemaal. Wat een voorbeeld voor onze kinderen...

Mijn kinderen vragen me of ik in God geloof. Dat doe ik niet. Ik vertel hen dat het niet God is die de wereld beter maakt. Dat zijn wij zelf. Als we elke dag proberen een beetje een beter mens te zijn dan de dag daarvoor, dan worden we daar zelf gelukkiger van en de wereld wordt er een beetje mooier op. Hou van jezelf met je goede en kleine kantjes. Aanvaard je zwakheden maar leg je er niet bij neer en werk er elke dag aan, met kleine stapjes. Wees ook eerlijk en erken je aandeel in wat niet goed gaat. Leer uit je fouten. Dàt is wat we onze kinderen moeten meegeven.

't Is goed in 't eigen hert te kijken. Wat ik dan zie, in mijn herte is niet altijd even fraai.

Het was het motto van mijn oma en ik huldig het nog elke dag.

Even voor het slapen gaan.

 

21:05 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-12-11

Waarom?

De drie.jpg

Daarom hebben wij die handen en die armen

Om elkaar - als het koud wordt -

Te verwarmen

Onze nieuwjaarswens! Charlotte, Hannelore, Hassan, Tim & Katrien

20:15 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-12-11

Tweemaal Spleen

Ik zit mij voor het vensterglas

onnoemlijk te vervelen

Ik wou dat ik twee zusjes was

Dan kon ik samenspelen

(K.P. Naar G. Bomans)

Of:

Ik wou dat ik twee burgers was

Dan kon ik samenleven.

(Ramsey Nasr ook naar G. Bomans)

19:28 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-12-11

Simpel

Daan & Isolde, zoals parmaham en meloen, halen ze het beste in elkaar boven. Ze tillen elkaar op en brengen elkaar en het publiek naar ongekende hoogtes. De zes muzikantes, allemaal luisterend naar de zoete naam Isolde, zoals Daan haar terecht voorstelde, goochelde met de vibrafoon en de bugel. Een nachtegalenstem die de diepe bas van Daan nog rauwer en schrijnender stemt. Geen Daan-show gisteravond. Het was de muziek die heerste en Daan was alleen maar haar nederige dienaar. Al ten tijde van Dead Man Ray wist ik dat deze man iets weet te maken dat een goddelijke aanraking heeft meegekregen. Een beetje als Mozart, een getormenteerde ziel die tegelijk het diepste, zwartste gat weet te evoceren als de goede luisteraar naar de hemel kan voeren.   Het waren toen al niet meer alleen melodieën die hij schreef maar composities. De Simpel-tour geeft me gelijk: de nummers blijven overeind en tonen zelfs meer van hun kracht in een setting van alleen maar piano, vibrafoon en cello. Ook al lang weet ik de bonte mix van invloeden te appreciëren, van overal, uit verleden, heden en zelfs een glimp van de toekomst. Alsof Johnny Cash, Randy Newman en Wim Mertens tegelijk op het podium staan.  Licht geniaal, flitst er door mijn hoofd als ik naar Icons luister, of naar Housewife. Met Isolde en Daan is er niet alleen meer een verre goddelijke vinger in het spel, maar staat een godenkoppel uit de Griekse mythewereld achter de instrumenten. Zij zijn de instrumenten. Onvermijdelijk meeslepend. Soms overdonderend en soms aangrijpend.  De ware ster gisteravond was de muziek. Plain and simple.

10:44 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-11

Voetjes en wortels

Er staat een grote boom aan de kleuterschool. Een knoestige, met dikke wortels die uit de grond omhoog steken. Elke dag wil zoonlief dat ik hem een handje geef en stapt hij vol levenslust met zijn kleine voetjes over, op en tussen de wortels. Elke dag denk ik, hoeveel van die voetjes zijn hier door de decennia heen al over die wortels gegaan? Hoeveel blije en droeve gezichtjes heeft deze boom al gezien? Hoeveel peutertjes heeft hij in kleutertjes zien veranderen? En dan de andere kant zien opwandelen naar de lagere school? En hoeveel van die kleine voetjes wandelen nu elke dag opnieuw voorbij en zijn nu zelf grote voeten geworden die kleine voetjes naast zich hebben? Vele van die grote voeten hebben weinig tijd, merk ik, en trekken ongeduldig aan kleine handjes want men moet voort, voort, voort en ziet de boom niet meer staan. Gelukkig heb ik tijd. Tijd om elke dag opnieuw met veel geduld te wachten met een klein zacht handje in mijn grote hand en te kijken naar die knoestige wortels met die kleine voetjes erop. Soms in sandaaltjes, soms in laarsjes. Soms onder groene bladeren, soms - zoals nu - wadend door ritselende, gele blaadjes op de grond. Het is een mooie vriendschap, mijn zoon en die boom. Hopelijk mag het nog lang blijven duren. Hopelijk heeft zoonlief ooit zelf kleine voetjes naast zich en kleine handjes in zijn grote handen. Maar vooral: hopelijk heeft hij de tijd om op die kleine voetjes te wachten.

09:48 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-09-11

Briefje aan mijn oudste

"Ik ben een meisje van zeven jaar
 Ik wil een ijsje
En speldjes in mijn haar
Een eigen kamer
En een prinsesje zijn
En ik wil aandacht"

 

Mijn lieve dochter,

Je bent dan wel acht geworden maar het bovenstaande liedje van Boy Roy zegt het allemaal. Een flinke dochter, groot en slank, met eindeloze benen waar ik jaloers op ben. Een gelukkig meisje, dat straalt en bloeit. Vroeger was je heel verlegen en was de drempel aan de schoolpoort soms heel hoog. Dat is nu voorgoed verleden tijd. Je vriendinnen (de heilige drievuldigheid noemen we jullie) staan je met open armen op te wachten en elke ochtend bij het weerzien en elke avond bij het afscheid wordt er duchtig geknuffeld. Je hobby's zijn nog steeds knutselen, knutselen en knutselen. Ons huis puilt uit van je inventieve kunstwerkjes. Er schuilt ook een klein moedertje in jou: als je kleine nichtje in de buurt is, laat je haar niet meer los en verraadt je blik een eindeloos geduld en tederheid. Met je poppen speel je alles nog 'ns na. Als mama heb je het heel druk, met je vijf baby's in draagdoeken, buggy's en maxi cosi's en daar nog 'ns de boodschappen bij die je in het winkeltje van je zus hebt gekocht.

Dit jaar was je vanaf dag 1 verknocht aan je juf, een knappe, enthousiaste jongedame die door alle meisjes wordt geadoreerd. In tegenstelling tot je zus, ben je niet met je uiterlijk bezig. De kleren die ik voor je klaarleg zijn altijd goed. In de winkel kunnen we op vijf minuten tijd schoenen kiezen, zonder enige discussie. Op dat vlak zijn we het altijd eens. Maar je blijft mijn grote snoeper en dat zorgt wel 'ns voor wat wrijving ('ik haat u', 'ik mag hier nooit iets'). En toch ben jij mijn beste etertje: je lust àlles en bent nooit te beroerd om vreemde, nieuwe dingen te proeven. Soms krijg je ook een opruimbui en ga je plots volledige kasten herinrichten of heb je een lumineus idee om in ons huis wat meer orde te creëren.

Met je broer en zus gaat het soms wel 'ns mis. Je hebt niet altijd zin om de grootste of de meest verantwoordelijke te zijn en eist dan ook klaar en duidelijk jouw plekje op. Anderzijds kan je ze ook niet missen. Een nacht op een kamer zonder je zus of je broer die een dutje doet: het zijn lege momenten voor jou. Alleen met jullie drietjes is ons gezinnetje compleet.

Je was een heel makkelijke baby, net als je nichtje nu, en je bent nog altijd een makkelijke meid die ons weinig zorgen geeft maar vooral veel plezier. Het is een genot om jou groot te mogen zien worden en je bij ons te hebben. Wat een voorrecht om ouder te mogen zijn van een meisje als jij. Ik hoop dat die lichtjes in je ogen en je plezier in het leven er altijd zullen zijn. Je straalt warmte uit en levenslust. De wereld is er mooier op geworden met jou erbij!

 

Je mama

 

 

20:30 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-09-11

Stilte!

Kinderen moeten stiller spelen, klinkt het her en der en die stem wordt helaas steeds luider. Het lawaai van spelende kinderen heeft mij nog nooit gestoord. Het geluid daarentegen van een buurman die een hele zomer lang elke avond hout zaagt met een een professioneel zaagmasjien tot 22u ’s avonds terwijl de ramen en deuren wijd open staan en de kindjes proberen te slapen wel. (Hoeveel hout kan een mens eigenlijk te verzagen hebben?) Of van volwassenen die op restaurant of tijdens vergaderingen de gsm’s met irritante deuntjes veel te luid laten rinkelen. Men mocht maar ‘ns een oproep missen. Of de bouwvakkers die dag in dag uit de radio loeihard op Radio Twee hebben staan terwijl ik helemaal geen fan ben van radio, laat staan van Radio Twee. Of moto’s die op een zonnige middag het dutje van mijn zoon doorscheuren. Of boomcars aan verkeerslichten ’s ochtens om 8u die mij een premature koppijn bezorgen. Of zon- en feestdagen waarop duchtig gezaagd, geklopt, geboord, gesnoeid wordt en die allang geen zon- of feest dagen meer zijn. Of de mevrouw die graag onder ons slaapkamerraam in het holst van de nacht een luide gsm-conversatie houdt. Of mensen die op de trein een voor iedereen verstaanbare monoloog houden gericht aan hun collega’s die alleen maar mogen luisteren en vooral niets mogen inbrengen. Buren die tot de vroege uurtjes kletterende ambras maken. Flatgenoten die een deur niet zachtjes kunnen sluiten maar altijd moeten slaan, ook om drie uur ’s nachts.

We zouden beter eerst eens wat meer leren luisteren, naar onszelf en hoeveel lawaai we maken, naar de anderen zonder ze te overstemmen met onze mening en naar de kinderen en ons de vraag stellen waarom ze zoveel lawaai maken en waarom we dat lawaai vinden en al de rest niet.

09:06 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-09-11

Helemaal alleen

Geen van de kinderen had tijd voor nog een zoen vanmorgen en nu blijf ik helemaal verweesd achter. Let vooral ook op de berg was op de achtergrond...

Blog.jpg

09:32 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-08-11

Nieuw leven

Lieve Robbe,

 

Elk jaar schrijf ik een briefje voor mijn kindjes, over wat ze beleefd hebben maar vooral over wie ze zijn. Mijn mama deed dat voor mijn broer en mij, ik doe het nu voor mijn kinderen en waarom niet ook voor mijn petekindje. Twee dagen geleden ben jij geboren. Uit pure opwinding ben ik de hele nacht mee wakker gebleven, elk halfuurtje checken of je papa het langverwachte berichtje nog niet gestuurd had. Op het cruciale moment was ik toch in slaap gevallen. Rond een uur of vijf ’s ochtends heb jij je eerste schreeuwtje gegeven.

Robbe, een echte jongensnaam. Geen Robbeke, Robbetje of Robbie maar een heuse Robbe. Vandaag heb ik je voor het eerst in levenden lijve gezien en even mogen vasthouden. Je naam past bij jou: een echt jongetje. Je hebt nu al knokige knietjes en ik zie al in de verte de vele schaafwondjes van het ravotten die ze zullen moeten verwerken. Een tevreden jongen ook, lekker dicht bij je mama, of veilig in je papa’s armen. Meestal zijn je oogjes nog toe maar als ze opengaan kijk je verwonderd de wereld in. Een blik vol concentratie die probeert te begrijpen wat je allemaal ziet.

Met je gatje in de boter gevallen, dat moest ik denken vandaag. Met een zachte mama, een papa die graag ravot en een grote zus die je mee aan haar handje de wereld in zal trekken. Je zal door liefde worden omringd, in een gezinnetje dat jou het beste wil geven.  Af en toe zal je wat geduld met ze moeten hebben: mama’s en papa’s zijn soms moe en grote zussen moeten soms nog leren delen. Soms zullen ze ook geduld met jou moeten hebben want er staat je nog zoveel te leren. Dat mag met vallen en opstaan en ze zullen altijd klaarstaan om je op te vangen en te troosten.

Maar zij hebben het met jou ook getroffen: een flinke jongeman die zich al duidelijk geborgen voelt in het warme nestje dat zijn gezinnetje is. Alles erop en eraan, gezond en wel en doorheen alle drukte die ik met mijn gezin in jouw huis bracht vandaag heel rustig en tevree.

Wie er ook altijd zullen klaarstaan, zijn wij: Charlotte als een mini-moedertje, Hannelore als ravotkameraad, Hassan als zorgend grote vriend, Tim als een soortement oom en ik als je meter. Hannelore heeft aan jouw mama de beste meter die er maar kan zijn, dus de lat ligt voor mij héél hoog. Ik hoop dat ik voor jou ook zoveel zal kunnen zijn...

 

Je meter

28 augustus 2011

 

13:31 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-08-11

Zes

Liefste Lore,

Maar van jou moet ik zeggen 'Hànnelore'. Twee dagen geleden ben jij zes geworden. Een voorlijk meisje, op de drempel naar het eerste leerjaar, dat al redelijk kan lezen, schrijven en rekenen. Dat wordt een makkie volgend jaar. Je juf in de derde kleuterklas (wie jij mateloos adoreert) beschreef jou in zulke lovende termen dat mijn oren ervan gaan tuiten en ik me wel 'ns afvroeg of wij over hetzelfde kind spraken. Een lief, behulpzaam, gehoorzaam meisje dat nooit verlegen zit om haar 'moetjes' af te werken of op te ruimen. En dat terwijl jij thuis een broertje dood hebt aan alles wat met 'moeten' te maken heeft. De kunst om stil te verdwijnen als er opgeruimd wordt, heb je al aardig onder de knie.

Je bent nog altijd wijs voor je leeftijd, met een bijzonder rijke woordenschat, héél uiteenlopende interesses (van prinsessensgedoe tot middeleeuwse kastelen, van Cars tot en met dino's) en een meester in de negotiatie. Een vasthoudend karaktertje: je weet wat je wil en je bijt je erin vast. Een toekomst als vertaler-tolk zit er misschien ook wel in: als enige versta jij je kleine broertje en vertaalt moeiteloos zijn uitspraken.

Je huidje heeft nog altijd dat baby-zachte maar tegelijk ben je het laatste jaar een echt juffrouwtje geworden. Elke dag wil je een andere outfit en jij weet precies wat bij elkaar past en wat niet, ondanks mijn protesten dat blauw-wit gestreepte nylons, een oranje-wit gestippeld rokje en een groene T-shirt met bloemen niet bij elkaar gaan, al zeker niet met knalgele laarzen. Ondanks je ijdelheid, kost het me veel moeite om jou in bad te krijgen. Je bent ontzettend trots op je lange haren (echte leeuwenmanen, naar je sterrenbeeld) maar o wee als ze gekamd, gewassen of gestrikt moeten worden.

Al drie jaar lang ben je trouw aan jezelfde 'lief' en jezelfde beste vriend, met een duidelijk onderscheid tussen beide. Alleen Justin Bieber doet je soms twijfelen of C. wel de ware voor je is. Met je grote zus en kleine broer kan het er soms flink tegen zitten maar tegelijk kan je niet zonder hen. Je deelt nog altijd graag je kamer met je zus en als zij uit logeren is, leg je je gewoon bij kleine broer. Alleen zijn is niks voor jou. Hannelore blog.jpg

Jouw CD is Gossip en je zingt Beth-Ditto gewijs alle liedjes mee. En met Seasick Steve krijgen we je eeuwige waarom-vragen ook altijd even getemperd.

Sinds kort heb je eindelijk ook vriendinnen, na jaren alleen maar met de jongens gespeeld te hebben. Toen ik je samen met die meisjes zag op je verjaardagsfeestje, zag ik eindelijk wat jouw juf bedoelde. Dat was vast het rustigste en fijnste feestje ooit!

Je bent en blijft mijn kleine katje uit de Axenroos, meestal poeslief, soms blaas je eens maar vooral lig je graag in de zetel bij mama of papa op schoot die je uitgebreid aaien, strelen, kietelen, kriebelen, masseren... Zoals het een echte kat betaamt.

Achter je stoere uiterlijk, schuilt toch vaak een klein meisje. Het is mijn uitdaging om dat nooit te vergeten en af en toe door je zelfzekerheid te prikken en je te laten voelen dat er niks mis is met klein en kwetsbaar zijn.

Mijn lieve meisje, er veranderde niet zoveel. Je bent wie je bent, je bent zo geboren en ik ben blij met een dochter zoals jij. Mijn klein geschenkje dat almaar groter wordt.

Je mama

21:16 Gepost door Mama Blogt in Feest | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-05-11

Kus kus kus

Een regelrechte hit hier in huis: 'Kus, kus, kus op de autobus' van de gezusters Gitane. Voor wie al oud genoeg is om zich het leugenpaleis op zondag te herinneren. En naar het schijnt zingt onze kleinste het zelfs in de klas.

20:00 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-05-11

Ik ben jarig!

Dag lieve kleine man,

Of moet ik al zeggen grote man? Drie jaar ben jij geworden en net als grote zus Hannelore, draaide die dag de wereld rond jou. Te pas en te onpas gebruikte je het argument 'ik ben jarig!'. Intussen ben je ook al twee jaar bij ons en het is alsof het nooit anders geweest is. Je bent en blijft mijn grote knuffelaar die door het leven huppelt. Zo onzeker als je in het begin was toen je bij ons kwam, zo zelfzeker ben je nu. Je pikt snel dingen op van je zussen waaronder ook vloeken of roepen tegen mij van 'ik haat u' of 'dat is niet eerlijk'. Jouw woede is voor mij altijd een teken dat jij je hier helemaal thuis voelt en durft te rebelleren. Je bent niet bang meer om onze liefde kwijt te raken.

Je gaat ook naar school nu met wisselend succes. De ene dag spring je met een gek loopje de klas in, de volgende dag huil je dikke tranen. Je bent heel gehecht aan kleine spulletjes, een vliegtuigje dat je van oma moetje kreeg, een sleutelhanger van de verjaardag van een klasgenoot, je 'poppie' en je autootjes. Die zou je liefst allemaal mee naar de klas nemen en je maakt je boos als dat niet mag. 's Avonds gaat er telkens één kleinigheidje mee naar bed en dan moet het op je nachtkastje tentoongesteld worden. Als mensen vragen wat jij graag voor je verjaardag wenst, kan ik daar echt geen antwoord op geven. Jij bent namelijk met àlles blij. Al zijn het nieuwe schoenen of zelfs een tweedehands broek die nog véél te groot is. Je deelt altijd heel makkelijk maar wat je krijgt van ons, is ook echt van jou. Het zijn jouw schoenen! En je showt ze met veel bravoure op de speelplaats.

Dat je sociaal bent, dat wist ik al maar ook op school laat het zich voelen. Je kent alle namen van de 29 andere kleuters in je klas en wordt op straat door alle kinderen begroet. Vooral de meisjes zijn blijkbaar gek op jou. En jij blijft er koel onder. Thuis moet je het soms ontgelden met je zussen maar het moet gezegd, je staat je mannetje!  Je kijkt ontzettend op naar je grote zussen en wil altijd meespelen met hen en ze nadoen.

Je aan tafel hebben is nog altijd mijn grootste plezier. Zoals jij kan eten! Je lust alles en eet nog altijd met ontzettend veel smaak. 'Komen eten' wordt altijd onthaald door jou luidruchtige 'joepieeeeeee'. Slapen doe je ook als de beste (je snurkt een beetje) en je peuterpuberteit is handelbaar. Kortom, je wordt stilaan een flinke kleuter.

Ik ben nog steeds helemaal gek op je grote, blinkende, donkere ogen waaruit al jouw emoties af te lezen zijn. Je leest graag en dat is dan ook ons momentje: samen knus in de zetel met een boek.

Naar je mama en papa gaan vormt geen enkel probleem voor jou. Je stapt hen gezwind tegemoet, zelfzeker en vol vertrouwen. Naar het schijnt, begin je naar het einde van het bezoek toe, wel naar huis te vragen. Net als bij mij naar het einde toe mijn hart sneller slaat omdat ik je terug mag komen halen. Jouw verjaardag was een leuke dag maar ergens is er ook een wolkje: zou je mama je nu niet missen? Zou ze denken aan de dag dat je geboren werd? Het is jammer dat zij er niet bij is op een mooie dag als deze. We zijn nog altijd gelukkig met jou erbij! Het is wonderlijk hoe vanzelf je in ons gezinnetje paste maar ook hoe familie en vrienden jou in hun hart hebben gesloten en jij hen in het jouwe. Mijn lieve schat, het maakt me blij jou zo gelukkig te zien. Een flinke jongeman met het hart op de juiste plaats. Een levensgenieter. Mijn kind.

Je mama

11:29 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-05-11

Af!

Het welbekende eindwerk is af! En ingebonden. Het is een cliché, ik weet het, maar het heeft bloed zweet en tranen gekost. Ik heb twee lange jaren gegraven, gespit, gedissecteerd, geanalyseerd en gesynthesiseerd. Het voelt als bevallen. Een opluchting, ik voel me lichter maar tegelijkertijd ook leeg. Het is klaar om zijn eigen leven te gaan leiden. Loslaten dus...

11:39 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-11

Ach dat schone Vlaams

Luisterend naar het Vlaamse lied werd ik plots bekoord door een schoon woord: 'vrijen'. In het Frans heet het 'faire l'amour', in het Engels 'making love'. In Vlaanderen is vrijen niet iets wat je maakt of doet. Het is zoveel liever en zachter. Het kan liefkozen zijn, liefhebben, knuffelen. Het kan ook meer zijn dan dat maar dat hoeft niet. Je doet het niet, je hebt het niet en je krijgt het niet. Het is gewoon iets tussen twee mensen. Er klinkt gelijkwaardigheid in door, een warm gevoel van liefde zonder dat iets moet. Het klinkt ook warmer dan wat onze noorderburen 'verkering hebben' noemen. Ethymologisch hoort het tot dezelfde familie als 'vriend', iemand die door de bijzondere relatie 'als een bloedverwant' wordt. Zoveel schoonheid gevat in een klein, uniek woordje. Frans de taal van de liefde? Amehoela!

20:06 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-12-10

Gelukkig nieuwjaar!

blog2.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor heel bijzondere mensen

deze lieve wensen:

een goede gezondheid, bergen van geluk,

en veel gezelligheid,

een heel jaar aan een stuk.

We wensen jou en hen die jou omringen

het allerbeste voor het nieuwe jaar

geluk in grote en in kleine dingen

maar bovenal: wees gelukkig met elkaar!

 

11:13 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-12-10

Sint en sneeuw

Elk jaar neem ik glimlachend waar hoe sint en sneeuw alle religies, alle afkomsten, alle rangen en standen bij elkaar brengen. Mama's aan de schoolpoort rillen en lachen, kindjes kijken reikhalzend uit naar 6 december en poedersuikeren elkaar met sneeuw en de papa's zwoegen en puffen met sleetjes achter zich aan.

Op weg naar school kwamen kind 2 en ik de pieten en de sint tegen. Mijn jongedame begint dan meteen dieppaars te blozen want diep in haar binnenste weet ze goed dat ze niet altijd even flink is geweest en het moest toch maar eens waar zijn van die zak en die roe. Kind 2 is een fel dwarsliggertje met geheel eigen meningen over de wereld en wie haar bevolkt, ze is slim en wijs, zelfs wat vlug voor haar leeftijd, ze is mondig en gevat. Maar ze is ook een diepgelovig kind. God, Jezus maar ook de Sint en de paasklokken, ze gelooft het allemaal, mijn klein vroom zieltje. Geheel in tegenstelling tot mijn eerste kind, die gelooft er allemaal niks van. Zit zuchtend en verwonderd te kijken tijdens een sinterklaasshow naar al die poeha en begrijpt er geen jota van. Idolatrie of afgoderij, het is niet aan haar besteed, laat staan stilzitten en stilzwijgen tijdens de kinderviering in de kerk. Met kritische ogen neemt ze de pastoor en jolige hippie-voorgangers waar en denkt er het hare van. En ik, ik denk er het mijne van: hoe in godsnaam hebben wij twee zo totaal verschillende dochters op de wereld weten te zetten.

11:32 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-10

La vie en ...

Het grote verjaardagsfeest, lang uitgesteld maar het moest er ooit van komen. Zes prinsessen in huis en op algemeen verzoek was het thema... roze.

Blog 1.jpgBlog 2.jpgBlog 3.jpgBlog 4.jpgBlog 5.jpgBlog 6.jpgBlog 7.jpgBlog 8.jpg

 

 

 

 

Na afloop mochten de meiden hun eigen kunstwerk in t-shirtvorm mee naar huis nemen...

Blog 9.jpg

19:53 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kunst in huis

Femke.jpgHan.jpgSara.jpgLiv.jpgFloor .jpg

19:21 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-10-10

Domweg gelukkig

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hogen staat.
Dit heb ik bij mijzelven overdacht,
Verregend, op een miezerigen morgen,
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.
 
Dit schreef ooit een juf Nederlands in mijn schoolrapport en dat is me altijd bijgebleven. Hoe word ik gelukkig, je vindt er overal receptjes voor tegenwoordig. Met het World Book of Happines zou je niet meer ongelukkig mogen zijn. Onlangs zat er bij Knack ook een geluksbijlage. Die heeft een tijdje bij ons op het toilet gelegen, hetzelfde lot beschoren als alle andere Knackjes. En net als bij al die andere Knackjes is het toilet de beste plek om eens diep na te denken en stil te staan. In navolging van de BV's in dat geluksboekje, heb ik mijn eigen gelukspaspoort gemaakt. Tijd om te delen en mijn categorietje 'mens erger je niet' lik op stuk te geven:
- mijn geluksplek: naast manlief in bed kruipen, waar dat bedje ook staat
- mijn geluksboek: alles van John Irving (ook al gaan bijna alle hoofdpersonages dood, het leven gaat gewoon verder langs zijn kronkelige paden en men leve voort in zijn kinderen)
- mijn geluksmuziek: het requiem van Mozart (je even klein voelen in het licht van zoiets goddelijks), Avalon van Roxy Music (altijd weer helemaal verliefd), de cellosonates van Back (omdat er diep vanbinnen iets meetrilt) en eigenlijk al de rest ook
- mijn geluksvoorwerp: elk boek dat ik op dat moment aan het lezen ben en mijn fiets
- mijn gelukskunstwerk: het hele oeuvre aan knutsels van mijn kinderen (en dat zijn er veel)
- mijn geluksfilm: Parenthood (de chaos en onvoorspelbaarheid van kinderen opvoeden), Cookie's Fortune (slice of life of hoe het allemaal ook zonder veel miserie kan), Peter Pan (er zijn er dus nog die niet graag volwassen worden),
- mijn geluksmomenten: zingen en/of headbangen met de kinderen, fietsen over de ring van Antwerpen en de auto's in file zien staan, de eerste kerstversiering die wordt opgehangen in de straten, de dagen die langer worden, de dagen die korter worden, pannekoeken en warme choco na een flinke herfstwandeling, een middagdutje op de zetel met kind 2 in mijn armen, versgewassen kindjes in pyama voor de televisie, taart bakken voor een feestje thuis, aan de klap raken met een wildvreemde op de tram, de blije gezichtjes als ik de kindjes met open armen van school afhaal, op zondagmiddag onverwacht de tijd vinden om in alle rust de weekendkrant van A tot Z te lezen in de zon achter het raam, de ondergaande zon die alles goud kleurt, de volle maan die recht onze traphal binnenschijnt, de stad die 's ochtendsvroeg van mij alleen is en nog niet van de dagjesmensen, de geuren op de markt, uit eten met manlief en nooit uitgepraat geraken, spijt bekennen na de ruzie, een opgeruimd en fris huisje, waterzooi en frieten van 't frituur, zompig van de stoofvleessaus inclusief met curryworstje special, de noten van onze hazelaar, een baby vasthouden en daar helemaal zen van worden, een plasje van mijn kleintje in het potje, de knalroos gekleurde ochtendlucht die compleet zou misstaan op een schilderij, een thriller op zaterdagavond, de laatste regels van mijn boek voor ik in slaap dommel, nog altijd kriebels in mijn tenen als ik manlief zijn stem aan telefoon hoor, kleine onderbroekjes op de wasdraad, de gedachte aan mijn oma die een talent had voor gelukkig zijn ...
En zo kan ik nog wel even doorgaan met domweg gelukkig zijn.

 

16:19 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (2) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

14-09-10

Alles is relatief

Op weg naar school, houdt een Marokkaanse mama me staande. Ze wijst naar mijn jongste telg en vraagt 'En, wannier gottem nor 't schaul?' Zij spreekt de taal van deze stad, ik niet. Ik voel me meer inwijkeling dan zij in deze stad. Of hoe de begrippen allochtoon en autochtoon compleet achterhaald zijn. En ik wandelde verder met een glimlach...

19:22 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-09-10

Zeven jaar!

Liefste Charlotte,

Gisteren werd je zeven. Ik kan er maar niet bij dat jij al zo groot bent. Waar is de tijd dat je ons verraste door veel te vroeg en veel te klein je opwachting in ons leven te maken. Ons zeven-maanden-wondertje noemden we je toen. Alle schade door je vroeggeboorte heb je inmiddels flink ingehaald. Je steekt zowat een kop boven je klasgenootjes uit, bent lang en slank als je papa. Een figuurtje om jaloers op te zijn.

Je bent nog altijd wie je bent. Je kwam zo ter wereld en zo zal je altijd zijn. Lief, bedeesd, verlegen, rustig, braaf. Maar ondanks je rustige natuur ben je ontzettend sociaal. Vriendinnetjes en vriendjes bij de vleet. De hele school en buurt kent jou. Jouw vriendinnetjes noemen je gekke Charlotte. In de klas durf je amper je vingertje op te steken maar op de speelplaats voer jij het hoge woord.Charlotte 7.jpg

Je hebt steeds wat tijd nodig om te wennen aan nieuwe mensen, maar eens je zover bent je vertrouwen te schenken, dan is dat ook voor het leven en compleet onvoorwaardelijk.

School is voor jou een prettige plek. Je leert graag, leest graag, rekent graag... Je kijkt op naar je nieuwe juf die al meteen vanaf dag 1 jouw hartje voor zich won. Ik voorspel dat zij jou dit jaar zover zal krijgen om ook af en toe in de klas het hoge woord te voeren.

In tegenstelling tot je zus en broer ben je nog steeds geen knuffelaar. Alleen als jij het zelf wil. Dan verander je nog elke keer in de onverbiddelijke zoener. En het moet gezegd, jouw zoentjes kriebelen tot in mijn tenen. 

Je bent duidelijk de oudste, je ruimt graag op, gedraagt je verantwoordelijk, zorgt voor de kleintjes... Echt een oudste zusje.  Je houdt nog steeds van alle eten: van hypergezond (tegen een slaatje zeg je nooit nee) tot superongezond. Als het muisstil is in huis, kan ik aan het geknetter van het snoeppapier weten waar jij je verstopt hebt.  

Je lijkt zowel op mij als op je papa. Van hem heb je je rekentalent en je rationele ingesteldheid. Zo kan het er bij jou niet in waar al die heisa rond de sint of de paashaas nu eigenlijk goed voor is. Ik zie je denken 'wie gelooft dat nu'. Je heult niet met populaire liedjes of vedettes maar trekt je liever terug met Jeff Buckley. Je humeur is ook net als dat van papa gelijkmatig. Geen ups en downs zoals je zus of je mama maar altijd gelukkig. Je hebt het alleen soms moeilijk met die kleine zus die jou in alles probeert te overtreffen. Ondanks je weinige fantasie, ben je een kunstenaar ten top. Wat er allemaal uit jouw breintje ontspruit, het doet me vaak echt versteld staan. Je bent net aan je eerste hobby begonnen: de tekenacademie. En al meteen na de eerste les was het duidelijk. Dit is jouw ding! Je straalt en ziet er gelukkig uit.

Mijn lieve schat, van een kleintje dat zoveel moeite had om haar leeftijdsgenootjes bij te houden, ben je veranderd in een frisse en stralende juffrouw die met veel goesting in het leven staat. Je bent een meisje waar mensen op kunnen bouwen. Ik moet opletten dat ik dat zelf niet doe, want diep vanbinnen mag je nog altijd mijn klein zevenmaandenwondertje zijn.

Liefs van je mama

 

19:41 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-10

Voor je vijfde verjaardag!

Liefste Hannelore,

5 jaar ben je geworden en we zullen het geweten hebben. Al maanden op voorhand was je ermee bezig. Wat gaan we eten als ik jarig ben? Wie mag er allemaal op mijn feestje komen? Hoeveel nachtjes slapen? Gaan we dan taart eten? En pannekoeken? En cake? Je moest en je zou de ster van de dag zijn.

Han 3.jpg

Het was je eerste verjaardag dat ik je niet bij me had, met oma aan zee. En wat heb ik je gemist. Je tatertje staat nooit stil en vooral je waarom-vragen drijven me soms tot regelrechte wanhoop. Je blijft een koppig madammeke. Een sterk karaktertje. Soms poeslief en soms heel kattig. Je staat je mannetje in het leven. Je doet niks liever dan in de vakantie naar het speelplein gaan, je lekker vies maken en meedoen aan groepsspelen die je dan thuis met het hele gezin wil naspelen. Ik vermoed dat jij een echte jeugdbewegingsmeid gaat worden.

 

Han2.jpg

Voor jou lijkt alles vanzelf te gaan. Je bent een kleine spons die alle informatie, alle nieuwe woorden in zich opzuigt. Je bent dan ook al heel 'wijs' voor je leeftijd. Je hebt een brede interesse maar vooral alles over de oorlogen en bezoekjes aan kathedralen, kerken en musea zijn jouw favoriet. Je puzzelt en knutselt dat  het een lieve lust is. Met je zus doe je alle echte meisjes-dingen zoals moedertje-en-vadertje spelen, met de poppen, elkaar schminken, giechelen, giechelen en nog 'ns giechelen... Met je kleine broer hang je de jongen uit. Ravotten, elkaar kopje onder duwen in het zwembad en je neemt hem bij de hand om als twee avonturiers wildwaterbanen en hoge glijbanen te bedwingen.

Han.jpg

Soms ben je een echte jongen maar af en toe zien we een echt meisje verschijnen. Vooral wanneer je een camera gespot hebt. Een écht modelletje noem jij jezelf.

Je hebt het hart op de tong, zegt altijd luidop wat je denkt en wat je voelt is voor niemand ooit een raadsel.

 

Als ik jou zie, ben ik altijd verbaasd hoe snel jij zo groot bent geworden. Maar tegelijkertijd ben je nog altijd mijn kleine meid, met je babyzachte velletje. Af en toe zeg je dat je niet groot wil worden, maar mijn lieve schat, dat gebeurt toch en ik kan je verzekeren dat het geen pijn doet. Integendeel!

Je mama

 

20:34 Gepost door Mama Blogt in Feest, Kids | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-08-10

Terug van weggeweest

Geen tent dit jaar maar een luxe vakantiehuisje ergens in Frankrijk. De eerste echt onstpannende kindervakantie. 's Avonds bij zonsondergang zwemmen in het meer. 's Ochtends en 's middags in het zwembad. Lange middagdutjes. Veel lezen. Lang praten met manlief op het terras als alle kindjes in bed lagen. Veel geschaafde kinderknietjes op de Franse hellingen. Genieten van al het moois dat de natuur ons brengt: een molletje in onze tuin, een egel op het terras, een aanhankelijk katje uit het bos, konijntjes die verschrikt wegspringen, een sprinkhaan die elke avond zijn toertjes kwam rennen op de tafelrand, een bonte spekker in een boom ...  Alle dagen zagen er hetzelfde uit. En zo was het goed. Voor de kleintjes en de groten.

Wat me bijblijft:

- Pissebedden make great pets. Ze laten zich gewillig in playmobil prinsessenhuizen opsluiten, onderstoppen in poppenbedjes en vertroetelen door kinderhandjes.

- Vrouwen zonder cellulitis bestaan niet.

- Met mijn 34 jaren valt de cellulitis best wel mee. En met de zwembandjes.

- Ons klein jowanneke is een wildwaterbaan op zijn eigen.

- Mijn dochters zijn geen waterhelden. De rivière lente in het zwemparadijs vertalen zij als 'snelle baan'.

- De emancipatie heeft haar doel nog niet helemaal bereikt. Papa's zien er bruin en afgetraind uit, mama's moe en slightly overweight. Papa's hebben blijkbaar nog tijd voor hobby's zoals mountainbiken.

- Ik zit met niemand liever op het terras met een pastiske in de hand als met manlief. Na tien jaar samen nog bijlange na niet uitgepraat.

- Mijn kinderen vinden daguitstappen saai. Liever willen ze zwemmen, zwemmen en nog eens zwemmen.

- Dat ik het Franse woord voor protje niet ken.

 

 

 

09:43 Gepost door Mama Blogt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-07-10

Mama's dagje niks

Vandaag doe ik een dagje niks. Lekker lui wezen. Misschien toch nog gauw de was insteken, dan kan die straks nog in het zonnetje drogen. O jee, de was van gisteren zit nog in, snel uithalen en eerst ophangen. Nieuwe was erin. Oeps, vergeten, vanavond logeetje: nog snel even bedje opmaken. Misschien toch eerst die lakentjes nog 'ns een wasbeurt geven. En kamertje stofzuigen. Terug beneden: oude was uit de machine, op het droogrek, droogrek eerst leegmaken met de vorige was, lakentjes in de machine. Antwoorden op duizend 'mamawaaroms' en 'mamakijkisjes' Niet vergeten middageten. Bordjes op tafel zetten. Eerst de vaatwasser leegmaken. Broodjes smeren, broodjes smeren, broodjes smeren... Tafel afruimen, gauw 'ns vegen rond de tafel. Ach, nu ik toch bezig ben, de hele keuken dan maar ineens. Een pleister kleven op een gewonde knie. Kleintje morst een bekertje fruitsap. Keuken ook dweilen. Lakentjes uit de wasmachine en in de droogkast want anders misschien niet op tijd droog. Oeps, de handdoeken van vorige keer zitten er nog in. Snel opvouwen, klaarleggen aan de trap om naar boven te brengen. Bemiddelen in een damesconflict. Proper pampertje aan, kleintje in bed. Ideale moment om de badkamer een snelle beurt te geven. Kleintje wakker, proper pampertje aan, patatjes schillen voor vanavond, dan moet ik dat straks al niet meer doen. Kleintje eet fruitpap en smeert er zich graag van top tot teen mee vol. Mama incluis. Toch nog gauw douche nemen samen met het kleintje voor ons bezoek komt. Meisjes hun haar ziet eruit of ze zelf uit de droogkast komen, even fatsoeneren, een dikke elastiek erin. Grote tafel nog even afstoffen voor het bezoek, bestek en servies klaarzetten, glazen nog 'ns afstoffen... Daar gaat de bel. Fijn dagje genikst...

10:29 Gepost door Mama Blogt in Thuisblijfmams | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Onbereikbaar

De examens zijn achter de rug, de uitslag is binnen, het verdict is gevallen: geslaagd voor alle vakken. De punten verwacht ik vandaag in de brievenbus. Maar die brievenbus is vandaag onbereikbaar. De jommes zijn de oprit aan het aanleggen en ik kan de deur niet uit. De punten binnen handbereik en er toch niet aan kunnen...

10:10 Gepost door Mama Blogt in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-05-10

Voor de jarige

Suikerboontjes heeft ie nooit gehad, dus hebben we voor zijn tweede verjaardag zelf suikerbonendoosjes in elkaar geknutseld:

IMG_6716

 

 

 

 

 

IMG_6701

20:08 Gepost door Mama Blogt in Feest | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Kind 3

Gelukkige verjaardag, kleine man! Een flinke tweejarige hebben we nu in huis en een jaartje woon je nu al bij ons. Helemaal geïntegreerd. Gek van je zussen en je zussen gek van jou. Van de drie ben jij de grootste knuffelaar. Met een hartveroverende tederheid sla je je armpjes om mijn nek en trekt mij naar je toe. Of je komt mijn benen een uitgebreide knuffelbeurt geven als ik aan de afwas ben.

Mijn favoriete moment met jou is je in bed stoppen. Dan hebben we even exclusieve tijd voor elkaar en brabbel je honderduit. Je zingt van 'iejadeejah' en van 'hihihi hahaha koppebijkeekenaa'. Je doet van 'handjes draaien' en van 'blijblijblij'. Intussen weet je eindelijk waar je neus staat. Je voet weet je ook al en je oor. Maar waar je buik zit, of je hoofd, dat krijgen we je niet wijsgemaakt. Je bent nog steeds gek op het kiekeboespelletje en zwaait graag naar jezelf in de spiegel. Bij het slapengaan hoort een heel ritueel: eerst een dikke kus, dan leg ik je neer en geef je een handkus, dan nog een high five, nog 'ns zwaaien, een kneep in je neus, je knuffelkonijn tegen je hoofdje links, je oude slaapzak als knuffeldeken rechts en een dikke duim in je mondje. Je bent met niks toegekomen maar hebt intussen al een hele collectie in je bed.

Je favoriete speelgoed is het poetsgerei. Een hele dag loop je te dweilen, vegen, wrijven, ... En als het zonnetje schijnt ben je de koning te rijk want dan mag je buiten spelen en hoor ik je uuuuuren niet.

Met je grote bruine ogen, steel je alle vrouwenharten. En dat weet je ook! Geen vrouw is veilig voor jou. Je kijkt ze doordringend aan met grote, smekende hondenogen en je weet dat het werkt. Maar ook van kleine babies ben je nog altijd gek. Je draaft aan met al je speelgoed en wil de kleintjes verwennen. Mijn bevertje*.

Waar je vroeger panikeerde als wij ons boos maakten op jou, heb je nu voldoende zelfvertrouwen om ons te negeren. Of je gewoon terug boos te maken op ons. En dat zullen we geweten hebben. Met bittere, bijna volwassen ernst maak je ons duidelijk dat je boos-zijn van onze kant niet apprecieert. Gelukkig ken je nog niet te veel woorden, denk ik dan. Als manlief én ik aan hetzelfde zeel trekken en samen boos zijn, zoek je troost bij de oudste zus. Daar haal je namelijk altijd je gelijk.

Je eerste woorden - ze laten wat op zich wachten - zijn 'tinken' (drinken), 'poesj' (poes), 'kikkie' (dikkie de poes), 'tata kindjes', 'choco' (hoe kan het ook anders), 'beebie' en 'mijn mama/papa'. Verbaal doe je wat langer over je ontwikkeling maar andere dingen gaan supersnel: alleen eten en drinken, je neus snuiten, jezelf wassen, klauteren en klimmen, zwemmen (inclusief kopje onder gaan), springen, voetballen, zingen en noem maar op. 

Eten kan je als de beste. Het is een enorm plezier om jou mee aan tafel te hebben. Je zit al klaar terwijl ik nog aan het koken ben, vol ongeduld te wachten. En je zit er nog als iedereen allang terug klaar is. Je lust bijna alles en eet voortdurend met het commentaar van 'njam njam'.  's Ochtends staat er een heel ontbijtbuffet voor je klaar en eet je zo ongeveer van half acht tot tien uur. Boterhammetjes met choco zijn favoriet. Bij voorkeur plooi je ze open en lik je de choco eraf zodat ik elke ochtend de choco uit je haar en van achter je oren sta te wassen. Als je bordje leeg is, geef je jezelf graag een applausje.

Een kleine clown ben je ook. Je staat graag in het middelpunt van de belangstelling, gekke bekken trekkend om iedereen aan het lachen te krijgen. Als je naar je mama gaat, breekt mijn hart niet, want ik weet dat je haar ook graag ziet en zij jou. Maar als ik je terug mag komen halen, moet ik eerlijk bekennen, maakt mijn hart wel altijd enkele vreugdesprongen en ben ik dolblij je terug te zien.

Kortom, een vrolijke jongeman die met grote ogen nieuwsgierig naar de wereld kijkt. Je weet heel goed wat je wil en niet wil en knuffelt als de beste. Je hebt veel liefde om te geven en strooit er kwistig mee rond. Dat je zulk een vrolijk bazeke mag blijven! Wij zijn blij met jou erbij!

* Roos van Axen

10:00 Gepost door Mama Blogt in Kids | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Supermarkt

Laatst zag ik een documentaire van Dieren in nesten die mijn hele leven op zijn kop gezet heeft. Het ging over een bejaardentehuis voor bejaarde koeien en wat zag ik daar? Een spinnende koe. Nooit geweten dat die beesten kunnen genieten van een aai over de bol en een kriebel onder de kin. Dat drukte me met de neus op de feiten. Hoe wij dieren als louter consumptiemiddel zien. Sinds die dag krijg ik met moeite een hap vlees door de keel.

Dus probeer ik wat vegetarische alternatieven uit. Vanavond staan er frietjes op het menu maar wat eet je daar dan bij? Ik trek naar de visafdeling want met die beestjes kan je toch geen affectieve band aangaan, toch? Een tartaar van tonijn, dat zou het wezen. Ik draai het bakje om: gevangen in de Indische oceaan. Oh jee, da's ook niet goed. Want over 40 jaar zullen onze oceanen leeggevist zijn. Alle andere bakjes en visjes omgedraaid: niks gekweekt maar allemaal gevangen. Dat wordt dus gewoon een slaatje bij de frietjes. Met een eitje van de bioscharrelkippen.

De mango heb ik ook maar links laten liggen want die moet van te ver komen. Het worden dus gewone golden delicious. Het verse sapje zit in een plastic flesje dat er 450 jaar over doet om afgebroken te worden. Ook maar niet in het mandje dan. Gewoon kraantjeswater in een karafje zal het zijn. En brood ook niet, want als ik dat in de supermarkt koop, is dat ten nadele van de lokale bakker.

Zo komt het dus dat ik met een quasi-leeg mandje aan de kassa sta. Wat ook weer niet goed is, want onze Carrefour moet sowieso al vestigingen sluiten. Of hoe een tripje naar de supermarkt nooit meer zal zijn wat het geweest is.

09:34 Gepost door Mama Blogt in Overpeinzingen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende